You would use your songs to say
The words you couldn't say
And every word you sang
Was about you and me

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

کنار هم بیرون بیایم از این خواب تلخ
بدون همه چی تو دست ماست از اینجا به بعد

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

مرزهای ذهنت رو که رد کنی، هیچ مرزی در دنیای خارج برات باقی نمیمونه.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

I try, and I try, but you'll never see that
You're the only one I wanna love

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نیازی نمی‌بینم شبیه پدر یا مادرم یا شبیه چیزی که دیگران از من می‌خواهند باشم.
آزاد زاده شده‌ام، آزاد زندگی می‌کنم و آزاد خواهم مرد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Time has come to go
Pack your bags, hit the open road
Our hearts just won't die
It's the trip keeps us alive

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

به جای لعنت فرستادن به تاریکی، شمعی روشن کن.

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

اگه از یه منظره‌‌ی یکسان با دوربین‌های متفاوت عکس بگیری، هر عکس با عکس دیگه متفاوت خواهد بود. چیزی که هرکدوم از ما با دیدن یه منظره یا تصویر یا مکان یکسان به ذهنمون می‌رسه یا دیدگاه و نگرشی که نسبت به اون داریم هم همینطوره.
مغز هرکدوم از ما، مثل یک دوربین خاص، جهان رو به شیوه‌ای خاص برامون بازنمایی می‌کنه.
همونطور که شوپنهاور میگه:

جهان تصورِ من است.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

وسواس، کمال‌گرایی، شک و تردید در میان انتخاب‌های کوچک و بزرگ، پارانویا و اضطراب اجتماعی، همگی بهایی هستند که برخی از ما باید برای رسیدن به سطح بالاتری از خودآگاهی یا self consciousness بپردازیم.
ارتباط با ناخودآگاه و درمان ریشه‌های مشکلات روانی، ناچارا با مقاومتِ این نیروهای پنهان از خودآگاهی ما همراه است.
فرآیند درمان روانکاوانه پر فراز و نشیب و گاه طاقت‌ فرساست در حالی که داروهایی که روانپزشک‌ها تجویز می‌کنند، فورا رنج را کاهش می‌دهند اما در عین حال ارتباط ما با ناخودآگاهمان را از بین می‌برند و از آنجایی که رشد ما در خارج از محدوده‌ی امنیت ماست، کسی که به قرص برای کاهش علائم مشکلات روانی پناه می‌برد، ناچارا به میان مایگی روی می‌آورد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

مشکل کمال‌گرایی در این جاست که فرد کمال‌گرا تقریبا از هیچ چیز نمی‌تواند لذت ببرد چرا که معیارهای بسیار سفت و سختی (که گاهی بسیار سخت می‌توان به آنها دست یافت و گاهی نیز کاملا دست نیافتنی هستند) برای خود دارد. این معیارها تمامِ سطوحِ زندگیِ فرد را چه در جمع و چه در خلوت و تنهایی، در بر می‌گیرند.
مثلا فرد کمال‌گرا انتظار دارد که در سطح اجتماعی مانند بازیگر نقش اول یک فیلم رفتار و صحبت کند، هیچ اشتباهی نکند و در روند اجرا با هیچ مانعی روبرو نشود.
اینگونه افراد بسیار خودانتقادگر و جزئی‌نگر هستند و به ایرادات کوچکی که دیگران حتی متوجه آنها هم نمی‌شوند، دقت زیادی می‌کنند.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بلاخره این نکته را متوجه خواهی شد که نیاز نداشتن به هیچ‌ چیز، باعث جذب همه چیز می‌شود.

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

پذیرش یعنی فهم این نکته که تو برای خوشبخت و شاد بودن نیاز نداری که فرد دیگری باشی، خصوصیات دیگری داشته باشی یا کسی دیگر را داشته باشی که به تو کمک کند.
پذیرش یعنی بفهمی هر آنچه نیاز داری در درون خودت پنهان است.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

جسمی که فقط در خواب آرام می‌گیرد؛ و ذهنی که حتی در خواب هم آرام نمی‌گیرد!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هرچیزی که نمیتونی کنترلش کنی، داره سعی می‌کنه که یادت بده چطور رها کنی.

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

The older I get, the more that I see
My parents aren't heroes, they're just like me
And loving is hard, it don't always work
You just try your best not to get hurt

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

وقتی برای انتقال معانی، کلمه و صدایی یافت نشود، آنگاه سکوت حاملِ معنا بین من و توست و چه بسا سکوت نامه‌‌رسان امانت‌دارتری از کلمات و صداهاست.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

روزی پر خواهم کشید از زندان جسم؛
یک روز درِ این قفس را خواهم شکست و پر خواهم گرفت و از میان ابرها به ساختمان‌های بی روح شهر نگاه خواهم کرد.
از آنجا به همه‌ی انسانهایی که امروزشان را در انتظار فردا از دست می‌دهند، لبخند خواهم زد.
آن زمان تمام زندگی‌ام در حافظه‌‌ی هستی مرور می‌شود و به تمام اشک‌هایی که ریختم، می‌خندم.
به تمام حسرت‌ها و آرزوهای دور و دراز و به تمام چیز‌هایی که مال من نبودند اما آنها را جزو اموال خودم می‌پنداشتم، می‌خندم و سپس همه را به حال خود رها می‌کنم و می‌روم.
به کجا؟
نمی‌دانم!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

شارلوت گفت: خب، من از ته دل برای جین آرزوی موفقیت می‌کنم. به نظر من اگر همین فردا هم با او ازدواج می‌کرد، همانقدر احتمال خوشبخت شدن داشت که یک سال دیگر؛ آن هم بعد از کلی سبک سنگین کردن اخلاق و شخصیت او. خوشبختی در ازدواج کلا به بخت و اقبال است. حتی اگر خلق و خوی طرفین کاملا برای آن‌ها شناخته شده باشد، یا اصلا عین هم باشد، هیچ معلوم نیست که به سعادت می‌رسند یا نمی‌رسند. تازه بعدش با هم اختلاف پیدا می‌کنند و هرکدام به نحوی دلخور می‌شوند. از عیب و ایرادهای کسی که قرار است عمرت را با او سر کنی، هر چه کمتر بدانی بهتر است.
الیزابت گفت: مرا به خنده می‌اندازی شارلوت. درست نیست، خودت می‌دانی که درست نیست. خود تو حاضر نیستی این شکلی عمل کنی.

غرور‌ و تعصب
جین آستین

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس