The universe is a crazy nowhere land; You should be mad to know it. You should be paranoid, schizophrenic, obssesive and other fucking things that they tell you shouldn't. Every single quality that the fucking psychiatrists try to kill in you with medicines can help you in your life. they can help you to know the world very efficiently.

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

شرح و تحلیل متن
(ابتدا نوشته‌ی فوق را مطالعه کنید و سپس این متن را بخوانید.)

هرکسی از خودش تصویری دارد. این تصویر می‌تواند با اعتماد به نفس، جایگاه اجتماعی و موارد دیگر پیوند بخورد. به عبارت دیگر تصویرِ خود یا self image همان تصوری‌ست که ما از خودمان داریم؛ همان شیوه‌ای که خودمان را می‌بینیم و می‌پنداریم.
وقتی این تصورمان از خودمان خدشه‌دار شده یا تکه تکه بشود، آنگاه هویت‌ و شخصیت‌مان را گم می‌کنیم. نمی‌دانیم که هستیم و نمی‌توانیم آنکه می‌خواهیم باشیم!
حال تصویری را تصور کنید که پاره شده است. ریز ریز شده است. منظورم آن مفهومِ ذهنیِ تصویرِ خود نیست. در اینجا به دنیای واقعی برمی‌گردیم. عکسِ یک شخص را تصور کنید که به دستانِ خودِ آن شخص تکه تکه شده است.
عکس را باید با چه چیزی به هم چسباند؟ چیزی مثل چسب می‌تواند ایده‌آل باشد. چسب برای چسباندن تکه‌های عکس به هم و چسبِ زخم برای پوشاندن و ترمیم زخم به کار می‌رود. حال باید پرسید که چه زخمی بدتر است از زخمِ تکه پاره شدنِ Self Image؟!
اما گاهی تصورمان از خودمان آنچنان تکه پاره شده و به قطعات کوچک و ریز تقسیم شده است که یا نمی‌توایم قطعاتش را پیدا کنیم یا اگر هم بتوانیم این کار را بکنیم، نمی‌توانیم آنها را به هم بچسبانیم. افسوس که هیچ چسب و هیچ چسبِ زخمی نمی‌تواند این کار را برایمان انجام بدهد.
با این حال «به راهِ بادیه رفتن به از نشستنِ باطل». پس همانکه تصویر را پاره کرده، باید به جستجویی بی‌وقفه مشغول شود تا آن هنگام که تکه‌هایش را بیابد و در کنارِ هم بگذارد...!

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

نام اثر: The Stolen Kiss
هنرمند: Jean-Honoré Fragonard

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

چشمانِ همه تو را دیدند و سبیل‌هایت را. دستانِ همه تو را تشویق کردند و قدرتت را. آنها به گردنِ تو مدال آویختند نه منی که سال‌ها برایت زحمت کشیدم تا رشد کنی. تا هیکل گنده‌ کنی و آن را به رخم بکشی‌؛ تا صدایت کلفت شود و با آن بر سرم فریاد بزنی.
مبارکت باشد ای آنکه در روشنایی‌ بر سکو‌ی قهرمانی می‌ایستی. دیگر رهایم کن. رهایم کن تا در سایه‌ها زانوی غم بغل بگیرم و اشک بریزم. همه‌ی روشنایی‌ها از آنِ تو و همه‌ی تاریکی‌ها از آنِ من...!
-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

«از سروده‌های ناتمام»

سنگی بزن بر آینه‌ی خودپرستی‌ات
هشیار شو که مِی خوری از جامِ هستی‌‌ات
رندانِ مست و مستی رندانم آرزوست
بنشین و اعتراف کن اینجا به پستی‌ات
#اشعار
۱۴۰۳/۵/۶
@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

آخرش میبینی همونی که میگفت «آخه کی دلش میاد تورو اذیت کنه» بیشتر از همه اذیتت کرده!

ناشناس

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

بله درست شنیده‌ای!
من همانم که از تمامِ مواهب زندگی مدرن استفاده می‌کند و با این حال به آن بد و بیراه می‌گوید، چرا که غرامت سنگینی را در برابر آنها پرداخت نموده‌ است.
در واقع هریک از ما چنین وضعیتی داریم، ولیکن آن چنان به این سبک زندگی خو گرفته‌ایم که نمی‌توانیم تصورِ زندگی کردن به شیوه‌‌ی دیگری را درون ذهنمان پرورش بدهیم. ما شبیه آنهایی هستیم که به تنفس در هوای آلوده عادت کرده‌اند و چون از ابتدای حیاتشان در هوای پاک نفس نکشیده‌اند، اگر آنها را به جایی ببرند که هوای تمیز و پاکیزه‌ای دارد، از آنجا خارج می‌شوند تا فورا به همان جایی که به هوایش خو گرفته‌ بودند بازگردند!
از طرفی تأمین معاش و سرگرمی‌ ما آنچنان با این سبک زندگی گره خورده که در طی سالهای طولانی حتی سیستم عصبی و مغز ما نیز دستخوش تغییرات زیادی شده است.
حال سوال این است که «آیا ما می‌توانیم در عین حالی که از مواهب مدرنیته بهره می‌بریم، سنگری بسازیم تا در پشت آن پناه بگیریم و جسم و روحمان را از تیرهایی که اسلحه‌های مدرن به سمتمان شلیک می‌کنند در امان بداریم؟»
#جامعه_شناسی
-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

من از خدامه بمونی کنارم
من که بجز تو کسی رو ندارم
من از خدامه که نباشه دوری
فقط دلم میخواد بگی چجوری

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

«از نوشته‌های قدیمی»

-مظلومیتِ ما، ظالم بودن را به دیگران نسبت می‌دهد.
-نادانیِ ما، عاقل بودن را به دیگران نسبت می‌دهد.
-شرمِ ما، پررو بودن را به دیگران نسبت می‌دهد.
-در نهایت بی‌اراده بودن و فقدانِ عاملیتِ ما، مفاهیمی همچون سرنوشت و جبر را به نظمِ حوادثِ هستی نسبت می‌دهند.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

ز دستِ دیده و دل هر دو فریاد
که هرچه دیده بیند، دل کُند یاد
بسازُم خنجری نیشش ز پولاد
زنُم بر دیده تا دل گردد آزاد

باباطاهر

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

در نشئگی حاصل از حواس
حاصل از انعکاسِ تصویرِ جاذبه‌های جسمانی
دستان یکدیگر را گرفته بودیم
و نخِ بادبادک را در میان دستانمان می‌فشردیم؛
ما بی‌توجه به آسمان
به زمین چسبیده بودیم
و بی‌وقفه
به آنچه که نامش را «عشق» گذاشته بودیم
چنگ می‌زدیم
ناگهان صاعقه‌ای از آسمان
به بادبادکِ عشق‌ برخورد کرد
و دستانمان را از هم جدا نمود
آن‌گاه با یکدیگر
سقوطِ بادبادکی را که آتش گرفته بود
به نظاره نشستیم!
-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

«از نوشته‌های قدیمی»

زندگیِ فردی‌ات از آن جایی شروع می‌شود که از ثابت کردنِ خودت به دیگران خسته شده باشی.

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌 🖤

هر روز از جایم بر می‌خیزم و با مردمانی روبرو می‌شوم که به قتلِ تدریجی خود و رویاهایشان مشغولند. بسیاری از آنها حتی نمی‌دانند که درحال انجام چنین کاری هستند. برخی نیز با وجود آگاهی، توانایی جلوگیری از این فرآیند را ندارند.
من از میان آنها می‌گذرم و در گوشه‌ای بر سرِ مزارِ خودم می‌نشینم و اشک می‌ریزم. من برآمدنِ دَمی مسیحایی را به انتظار نشسته‌ام که جانی دوباره به جسمِ بی‌جانم ببخشد؛ همزمان در تلاشم تا به هریک از این مردم بفهمانم که زندگانی ارزشمند است. نباید آن را تلف نمود و به انتظار حیاتی دیگر نشست.
با این حال چگونه می‌توانم آنها را از کاری که خودم در گذشته‌ انجام داده‌ام منع کنم؟!
«رطب خورده منع رطب چون کند؟»
-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

روسو معتقد بود که تمدن بر خلاف تصور رایج چیز خوبی نیست و حتی نمی‌توان آن را خنثی ارزیابی کرد بلکه قطعا بد است. روسو بر این باور بود که سرشت انسان خوب است اما با تجربه‌ی پرورش و بلوغ در اجتماع فاسد می‌شود. روسو غرایز طبیعی بشر را خوب می‌دانست و دیدگاهش درباره‌ی وضع طبیعی درست برعکس هابز بود؛ به گفته‌ی روسو، انسان در وضع طبیعی «وحشی نجیب» است. اما به کودکی که در جامعه‌ی به اصطلاح متمدن بزرگ می‌شود، یاد می‌دهند که غرایز طبیعی خود را مهار و احساسات واقعی خود را خفه کند، عواطف خود را تابع مقوله‌هایی ساختگی از تفکر منطقی سازد و وانمود کند آنچه را واقعا می‌اندیشد و حس می‌کند، نمی‌اندیشد و حس نمی‌کند و در عوض وانمود کند که آن چیزهایی را که نمی‌اندیشد و احساس نمی‌کند، می‌اندیشد و احساس می‌کند. در نتیجه شخص از فطرت اصلی و خویشتن واقعی خود بیگانه می‌شود و دروغ و ریاکاری همه جا را فرا می‌گیرد. بدین ترتیب، تمدن علت اصلی فساد و نابودی ارزش‌های راستین است و نه آن طور که مردم همیشه می‌پنداشته‌اند، ایجاد کننده و مرّوج آنها.
با این وجود، وقتی انسان به مدنیت وارد شود، دیگر نمی‌تواند به وضع ابتدایی بازگردد. پس باید تمدن را متمدن سازیم و آن را طوری تغییر دهیم که امکان بیان آزادانه‌ و کامل احساسات و غرایز طبیعی فراهم شود.

داستان فلسفه
برایان مگی

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

پست‌ راک بزنیم جیگرمون حال بیاد!🎸
-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

ما نیز درختیم
با این تفاوت که درختان
ریشه‌ در زمین دارند
و شاخه‌هایشان
دست به سوی آسمان دراز نموده‌اند
اما ما ریشه در آسمان داریم
و شاخه‌هایمان به سوی زمین آویزان شده‌اند
ما نباید ریشه‌‌مان را فراموش کنیم
و در عین حال
نباید فراموش کنیم که زمین‌
میزبانِ شکوفه‌ها، برگ‌ها و میوه‌های ماست
پس باید اتصالمان را با ریشه‌‌مان حفظ کنیم
تا بتوانیم زمین را با شکوفه‌هایمان زیباتر کنیم!
-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

توقع دارند لبخند بزنی و رویِ خوشت را به آنها نشان بدهی. نمی‌دانند که تنها یک قدم تا انفجار فاصله داری. نمی‌دانند که آتشفشانی هستی در انتظارِ فوران به بهانه‌ی کوچک‌ترین محرک. با تو حرف می‌زنند و انتظار دارند جوابشان را به آرامی بدهی‌. به تو اصرار می‌کنند تا دهان بگشایی اما نمی‌دانند اگر دهان بگشایی دیگر کسی نخواهد توانست جلوی فوران آتش را بگیرد. نمی‌دانند که در دامنه‌ی این کوه، هیچکس در امان نخواهد ماند. پس این پیغام را به آنها برسان تا بگذارند سکوت و حرمت‌ها شکسته نشوند!
-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

گذشته شبیه جنگل است. شما در جنگل گوزن های زیبایی پیدا می‌کنید. همچنین ممکن است مارهایی را ببینید که از شاخه‌های درختان آویزان هستند. آنچه به چشم‌تان می‌آید تا حدودی بستگی به این دارد که به دنبال چه چیزی هستید. اگر شما به دنبال شواهدی هستید که ثابت کنند شما دوست داشتنی بودید، شانس بسیاری خواهید داشت که به چنین شواهدی دست یابید. اما اگر بخش تاریکی در وجودتان اصرار دارد که ثابت کند شما آدم بی‌ارزشی هستید، حتما دلایل و شواهدی را برای آن پیدا خواهید کرد.

رهایی از زندان ذهن
متیو مک‌ کی و کاترین سوتکر

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

ما امیدواریم که از طریق دوراندیشی و دیدن نقاط نامعلوم آینده، خود را در امنیت نگه داریم. مشکل اینجاست که ما خیلی زود به پیش‌بینی آینده اعتیاد پیدا می‌کنیم یا باورمان می‌شود که با تجسم خطرات احتمالی، می‌توانیم به طور معجزه‌‌آسایی از بروز آنها جلوگیری کنیم. به این ترتیب زندگی ما در موجی از نگرانی و تشویش فرو می‌رود که ما را همیشه گوش به زنگ خطر نگه می‌دارد.

رهایی از زندان ذهن
متیو مک کی و کاترین سوتکر

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌