@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بدن‌ها، ذهن‌ها و روح‌های ما، ابزارهای تولید، جذب و انتقال انرژی هستند.
این انرژی چه مثبت و چه منفی، توسط انرژی های مشابه جذب می‌شود.
انرژی را نمی‌توان ساکن نگه داشت بلکه باید آن را پس از ایجاد، انتقال داد و برای این انتقال لازم است که ما با دیگران (افراد، حیوانات و طبیعت) وارد ارتباط شویم.
هر انرژی‌ای را که به جهان خارج از خودت انتقال بدهی چه مثبت باشد و چه منفی، همان انرژی را دیر یا زود، دوباره دریافت خواهی کرد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

قاصدک
خبر بیار یه روز خوب تو‌ راهه
قاصدک
گیرم تو شب چشمام به نور ماهه

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

ذهن انسان تمایل دارد چیزهای موقتی را دائمی ببیند و وضع موجود را بازتولید کند. برای مثال وقتی دچار احساس غم می‌شویم، به اشتباه فکر می‌کنیم که یقینا تا مدتهای طولانی همین احساس را خواهیم داشت و این احساس دائمی خواهد بود. در هنگامی که دچار اندوه هستیم، نمی‌توانیم به یاد بیاوریم که در گذشته لحظات خوشی را نیز گذرانده‌ایم بنابراین تصور می‌کنیم که همیشه غمگین بوده، هستیم و خواهیم بود.
همچنین انسان تمایل دارد فکر کند مثل گذشته و اکنون، در آینده هم زنده خواهد بود و زندگی خواهد کرد در حالی که ما نمی‌دانیم که آیا حتی یک دقیقه‌ی دیگر زنده خواهیم بود یا نه!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

ذهن انسان یه قفسه.
هرکسی از وقتی که ذهن و شخصیتش شکل گرفته و به انسجام رسیده، دنیا رو با یه عینک خاص می‌بینه و پیشداوری‌ها و تعصبات و قضاوت‌های خاص خودش رو داره. این قضاوت‌ها از ویژگی‌های ژنتیکی، خانواده و والدین، مدرسه و دانشگاه و جامعه به ما منتقل میشن.
سرگذشت بسیاری از آدمها رو که بررسی کنی، میبینی کل دوران زندگیشون رو داشتن طبق الگوهای کهنه و ناکارآمد می‌گذروندن و دور خودشون می‌چرخیدن.
تنها وقتی از این چرخش رها بشی و از نقطه‌ی امن ذهنت یعنی همون قفسی که ذهنت برات درست کرده بیرون بیای معنی واقعی زندگی رو درک می‌کنی.
وقتی اینو بفهمی، اون موقعس که تلاش می‌کنی برای رشد خودت و تعصب رو میذاری کنار و سعی میکنی با دیگران همدلی کنی تا بتونی از نگاه اونها هم دنیا رو ببینی.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

رهایی از زندان ذهن
کاترین سوتکر و متیو مک کی

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

I feel like I'm dying inside
Why do I seem crazy?
Someone save me
You can't blame me
It's my ADHD

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

زندگیِ ما خوابی‌ست که یک انسانِ آشفته می‌بیند؛ انسانی که در تبِ بیماریِ خویش می‌سوزد و در خواب ناله می‌کند.
صبح که بیدار می‌شود، از اینکه تمام آن تصاویر کابوسی بیش نبوده‌اند، شاد می‌گردد.
ما نیز یک روز می‌میریم و از این خوابِ آشفته بیدار می‌شویم...!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Pain don’t hurt the same, I know
The lane I travel feels alone
But I’m moving ’til my legs give out
And I see my tears melt in the snow

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

سکون و آرامش هوا بعد از یه بارون شدید دقیقا شبیه حس رهایی بعد از اشک ریختن زیباست...!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بین شادی و غم
بین اضطراب و آرامش
بین تکرار و تازگی
بین نفرت و عشق
بین تاریکی و روشنایی
بین زشتی و زیبایی

زندگی ما انسانها بین این دوگانه‌ها در نوسانه اما مشکل اینه که بسیاری از اوقات نمیشه گفت دقیقا توی کدوم نقطه هستیم.
ذهن ما با این تقسیم بندی‌های دوگانه شکل گرفته تا راحت‌تر بتونه به هر چیزی برچسب بزنه اما در واقع احساس ما ممکنه ترکیبی از همه‌ی این موارد باشه.
همه‌ی ما دارای همه‌ی ویژگی‌ها و همه‌ی احساسات ممکن هستیم اما بعضیامون به دلایلی تصمیم گرفتیم که بخش‌هایی از وجودمون رو نپذیریم و زیر نقاب‌هایی که می‌زنیم پنهانشون کنیم، با این حال برای کامل شدن و رسیدن به حداکثر چیزی که می‌تونیم باشیم، باید تمام ویژگی‌ها و احساسات خودمون رو بپذیریم چرا که پذیرش یعنی رهایی!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

این یکی از عادت‌های قدیمی و مسخره‌ی انسان است که وقتی راهش را گم می‌کند، تندتر می‌دود.

رولو می

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

به طور معمول، روند رویارویی با ویژگی‌های منفی به این شکل است:
شما جنبه‌ای دارید که برایتان مفید است و از آن کمک می‌گیرید تا به آنچه در زندگی می‌خواهید برسید. پس از آن، چون این خصوصیت به طور کامل با روان شما درهم نیامیخته است و نوعی پیش‌داوری منفی درباره‌ی آن دارید، جان می‌گیرد و به شیوه‌های نامناسبی ابراز وجود می‌کند.
تا هنگامی که ویژگی‌هایی را که از خود طرد کرده‌ایم‌ در آغوش نکشیم، به خودنمایی ادامه می‌دهند تا نیازشان برطرف شود. به یاد داشته باشید که آنچه در برابرش مقاومت کنید، سرسختی می‌کند.

نیمه‌ی‌ تاریک‌ وجود
دبی‌ فورد

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Choose your last words, this is the last time
'Cause you and I, we were born to die

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

There is a fucking voice in my head that blame me for everything in the past, present and future.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

خرسندم از اینکه ذهن دارم‌ چرا که لذت‌های ذهنی و رنج‌های روانی، هر دو‌ در هم تنیده‌اند. کسی که نخواهد رنج بکشد، ناچارا لذت‌ها‌ را نیز از خود دور می‌کند.
خرسندم از اینکه جسم دارم، چرا که لذت‌ها و رنج‌های جسمانی نیز وابسته به یکدیگر هستند.
در واقع گذرگاه‌های رنج و لذت در جسم و روان ما مشترک هستند. برای مثال جسم ما ممکن است دچار درد‌های مختلفی بشود اما همین جسم از رهگذر حواس پنجگانه، لذت‌های مختلفی را نیز به ما ارزانی می‌دارد.
من رنج را پذیرا می‌شوم تا طعم لذت را نیز به وقت خود بچشم، همانطور که فروید در جایی می‌گوید:

رشد، توانایی به تعویق انداختن لذت است.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نه فقط از تو اگر دل بکنم می‌میرم
سایه‌ات نیز بیفتد به تنم می‌میرم

بین جان من و پیراهن من فرقی نیست
هر یکی را که برایت بکنم می‌میرم

برق چشمان تو از دور مرا می‌گیرد
من اگر دست به زلفت بزنم می‌میرم

بازی ماهی و گربه‌ست نظربازی ما
مثل یک تُنگ شبی می‌شکنم می‌میرم

روحِ برخاسته از من، ته این کوچه بایست
بیش از این دور شوی از بدنم می‌میرم

کاظم‌ بهمنی

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

لئون: از وقتی با تو آشنا شدم همه چیز عوض شده برای همین نیاز دارم که یه مدتی تنها باشم. تو هم به زمان نیاز داری که بزرگ بشی.

ماتیلدا: من به اندازه‌ی کافی بزرگ شدم لئون؛ فقط سنم بیشتر میشه.

لئون: برای من برعکسه. سنم به اندازه‌ی کافی زیاده ولی به زمان نیاز دارم که بزرگ بشم.

Film: Leon The Professional 1994

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس