دلم نه، جونم براش تنگ شده:)

می‌دانی عزیزم،
خانه همیشه برایم گریزگاهی امن بوده…
و «تو» خانه‌ام هستی.

بزرگ شدم و صبورتر؛
و این را از غم هایی که دیگر گریه نمیشوند می‌فهمم.

دروغ بود؛ چشم‌ها هم دروغ می‌گفتن.

ماه باشد شاهد من …
که من هیچ شبی را بی یاد تو صبح نکردم!

همه چی روبه‌راهه آره، فقط اگه بارون بذاره…

یادم باشد وقتی که تو را دیدم، از روزهایی بگویم که همیشه شب بود و هرگز روشن نمی‌شد.

چنان عصبانی می‌شوی که گویی دنیا را
به آتش خواهی کشید، اما فقط گریه می‌کنی.

من فردای روز رفتنت هستم.
-ایلهان‌برک

تلاش کردم تا تو‌رو از دست ندم ولی خودم نابود شدم.

حس می‌کنم مدت‌هاست سقوط می‌کنم و به زمین نمی‌رسم، غرق می‌شوم و خفه نمی‌شوم، می‌سوزم و جان نمی‌دهم، در پایانی بی‌پایان به سر می‌برم…

آقای چاووشی درست میگفت:
که دیدار تو ممکن نیست؛ حتی بر مزار من…