آکادمی ارتباطات
2.13K subscribers
6.52K photos
366 videos
155 files
5.38K links
آکادمی ارتباطات، مدرسه اي است از مطالب آموزشي و تحلیلی و انتشار اطلاعیه و اخبار نشست‌ها در حوزه‌های:
هوش مصنوعی AI، ارتباطات، رسانه، روابط عمومي
Download Telegram
✨ امامی: جامعه ما کمبود «حرف» ندارد؛ کمبود «شنیدن» دارد

وقتی جامعه‌ای با جنگ، بحران اقتصادی، اجتماعی یا محیطی روبه‌رو می‌شود، گفت‌وگو در آن از میان می‌رود یا بیشتر مجال شکل‌گیری پیدا می‌کند؟ کتاب چگونه می‌تواند ظرفیت همدلی مخاطب را برای گفت‌وگو با دیگری تقویت کند؟

حسین امامی، پژوهشگر ارتباطات اجتماعی، در مصاحبه با خانه‌ کتاب و ادبیات ایران به این سوالات پاسخ می‌دهد:

📌 در بحران، شنیدن مهم‌تر از قانع کردن است

📌 اگر گفت‌وگو وجود نداشته باشد، شایعه جای خبر درست را می‌گیرد.

📌 گفتگو، تاب‌آوری جامعه را افزایش می‌دهد


📌 وقتی مردم شنیده نمی‌شوند، از گفت‌وگو فاصله می‌گیرند


💡 این مدرس ارتباطات برای کاهش خشونت کلامی و توهین در شبکه‌های اجتماعی، کمپینی با هشتگ #حرفت_را_می‌شنوم پیشنهاد داد تا جامعه به‌جای قضاوت یا پاسخ‌های تند، صدای همدیگر را بشنوند و این امر در جامعه ترویج شود.

🌐 متن کامل این گفت‌وگو را می‌توانید در اینجا بخوانید.
@avayeqalam
🆔 @commac
❤2👍1
بدون خبرنگاران برای خبرنگاران طرح نوشتید؟
اعتراض بهروز بهزادی، مدیرمسئول روزنامه اعتماد به طرح مرکز پژوهش‌های مجلس

متن پیشنهادی سازمان نظام خبرنگاری، مجموعه‌ای از وظایف مختلف را کنار هم قرار داده، بدون آنکه روشن باشد هر کدام با چه هدفی در آن گنجانده شده‌اند. پیش از تدوین چنین طرحی باید شرایط امروز رسانه‌ها را در نظر گرفت.

در سال‌های گذشته نیز چند بار موضوع ایجاد تشکیلاتی برای روزنامه‌نگاران مطرح شد. از جمله طرح صدور کارت خبرنگاری و ایجاد ساختاری شبیه نظام پزشکی و نظام پرستاری، اما این تلاش‌ها به نتیجه نرسید.

اگر قرار است تشکیلاتی برای روزنامه‌نگاران ایجاد شود، باید انجمن‌های صنفی، استادان ارتباطات و روزنامه‌نگاران باسابقه در تدوین آن نقش داشته باشند.

چنین طرحی باید از دل جامعه رسانه‌ای بیرون بیاید، نه اینکه بدون اطلاع و مشارکت فعالان این حوزه نوشته شود. هنوز روشن نیست چه کسانی این طرح را نوشته‌اند، چه هدفی از تدوین آن داشته‌اند و قرار است سازمان جدید چه جایگاهی داشته باشد. نهادی مستقل و صنفی یا ساختاری وابسته به دولت.

منبع: روزنامه هفت صبح

@JournalistsClub1
📍@commac
👍1
تکنیک خبری هجو پنهان؛ نفوذ سیاست پشت لبخند رسانه
سیدرضا کریمی_فعال رسانه‌ای در مازندران

🔹رسانه‌های بیگانه با بهره‌گیری از ظرفیت روان‌شناختی برنامه‌های سرگرم‌کننده، فرآیند انتقال مفاهیم سیاسی را از حالت تقابلی به حالت ادغامی تغییر می‌دهند تا بدون ایجاد گارد دفاعی نقد خود را در ذهن مخاطب جای دهند.
گزارش کامل را در لینک زیر بخوانید:
https://irna.ir/xjYLqW
@IRNA_1313
📍@commac
گزارش ایرنا از فعالیت کپی‌کاران در خیابان انقلاب؛ راسته کتاب‌فروشان یا قاچاقچیان
آیدین پورخامنه - خبرنگار فرهنگی ایرنا

🔹کپی‌کاران کتاب با وجود اقداماتی مانند استقرار ضابطان قضایی به فعالیت خود در راسته انقلاب که پیش از این مرکز کتاب‌فروشی‌ها بود، ادامه می‌دهند، برای بازگرداندن اعتبار به کتاب‌فروشی‌ها باید تمام حلقه‌های نشر، همراه مسئولان و مردم از ادامه فعالیت قاچاقچیان کتاب جلوگیری کنند.

https://irna.ir/xjYL9j
@IRNA_1313
📍@commac
🎯 فهرست‌ها چگونه به مهم‌ترین ابزار دفاعی ما در برابر سیل بی‌پایان محتوای بنجل تبدیل شدند؟

♦️بردی بریکنر وود، نیویورکر — اوایل دهۀ ۲۰۱۰، برای پرت‌کردن حواسمان به فهرست‌ها پناه می‌بردیم. یکی از قالب‌های تازه‌ای که آن روزها در اینترنت رواج پیدا کرده بود، «مقالۀ فهرستی» (Listicle) نام داشت. این مطالب بیشتر برای جلب کلیک مخاطبان نوشته می‌شدند و در وب‌سایت‌هایی با نام‌های عجیب‌وغریب منتشر می‌شدند. تیترهایشان هم معمولاً از این دست بود: «۳۲ تصویر که باید پیش از مرگ ببینید» یا «۵۸ حقیقت که هرکدام در یک جمله ذهنتان را منفجر می‌کنند».

♦️مغزهای ما که حتی در آن دوران هم زیر فشار انبوه اطلاعات خسته و فرسوده شده بودند، تشنۀ همین خرده‌اطلاعات فهرست‌وار و مطالب پراکنده و سطحی بودند. بسیاری از ما روزانه بارها و بارها روی این مطالب کلیک می‌کردیم، بی‌آنکه آگاهانه تصمیمی گرفته باشیم یا حتی بدانیم چرا این کار را می‌کنیم. این مقالات، مطالب را از گوشه‌وکنار اینترنت جمع‌آوری می‌کردند و در قالب فهرست‌هایی کوتاه و مختصر، با ترتیبی اغلب تصادفی و بی‌قاعده، کنار هم می‌گذاشتند.

♦️کم‌کم حتی روزنامه‌ها و مجلات هم تا حدی به این شیوه روی آوردند و گزارش‌های تحقیقی و مطالب تحلیلی خود را به فهرست‌هایی شماره‌گذاری‌شده تبدیل کردند. آن روزها می‌گفتند مقاله‌های فهرستی نشانۀ مرگ رسانه‌ها و پایان تفکرند. آیا واقعاً فکر می‌کردیم اوضاع از این بدتر نخواهد شد؟ مقاله‌های فهرستی هنوز وجود دارند، هرچند امروزه بیشتر برای دست‌کاری نتایج موتورهای جست‌وجو و تأمین محتوای چت‌بات‌های هوش مصنوعی به کار می‌روند. در این میان، انسان‌ها به شکل جذاب‌تری از سرگرمی روی آورده‌اند: ویدئوهای کوتاه.

♦️مقاله‌های فهرستی و ویدئوهای کوتاه هر دو به مخاطب وعده می‌دهند که قرار است مقدار مشخص و قابل‌اندازه‌گیری‌ای از محتوا را مصرف کند. سادگی و کوتاهی این قالب‌ها مخاطب را به خود جذب می‌کند، اما در نهایت ممکن است یک ساعت یا حتی سه ساعت چشم از صفحه‌نمایش برندارید. بااین‌حال، شاید جایگزین‌شدن مقاله‌های فهرستیِ فرساینده با ویدئوهای کوتاهِ به‌همان‌اندازه فرساینده، دست‌کم یک پیامد مثبت داشته باشد: اینکه راه را برای شکوفایی شکل‌های دیگر و اندکی پالوده‌ترِ فهرست‌نویسی باز کرده است.

♦️این روزها ظاهراً فهرست‌ها همه‌جا و همیشه حضور دارند. در مواجهه با این حجم عظیم از اطلاعات، تشخیص اینکه چه چیزی ارزش توجه دارد و چه چیزی محتوایی بنجل و بی‌ارزش است، چه چیزی معنادار است و چه چیزی زائد، و چه چیزی اساسی است و چه چیزی مزخرف، روزبه‌روز دشوارتر می‌شود. وقتی همه‌چیز بی‌حدومرز در دسترس باشد، میل به نظم‌دادن و اولویت‌بندی اطلاعات هم به‌طور طبیعی شکل می‌گیرد.

♦️پس تعجبی ندارد که در میانۀ این آشفتگی، نهادهای فرهنگی و رسانه‌های مختلف تلاش می‌کنند خود را به‌عنوان مرجع اصلی تهیهٔ فهرست‌ها و رتبه‌بندی‌ها جا بیندازند. نیویورک‌تایمز از ابتدای امسال دست‌کم دو فهرست منتشر کرده که مدعی‌اند می‌توانند معیار نهایی قضاوت در موضوع خود باشند: یکی فهرست ۳۰ ترانه‌سرای برترِ زندۀ آمریکایی در ماه آوریل و دیگری فهرست ۱۰۰ مجموعۀ تلویزیونی برتر قرن در اواخر سپتامبر.

♦️فهرست‌ها همه‌چیز نیستند و قرار هم نیست باشند، اما می‌توانند دریچه‌ای به جهانی گسترده‌تر و پیچیده‌تر برای تأمل و کنجکاوی باز کنند. هر فهرست خوبی باید با مداد نوشته شود تا هر وقت لازم بود، بتوان در آن تجدیدنظر کرد، مواردش را تغییر داد و دوباره به ارزیابی آن‌ها پرداخت. همچنین باید در انتهای هر فهرست جایی خالی گذاشت برای آثاری که هنوز کشفشان نکرده‌ایم.

🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «How Lists Became Our Greatest Defense Against Endless Slop» نوشتۀ بردی بریکنر وود است که در تاریخ ۵ اکتبر ۲۰۲۶ در نیویورکر منتشر شده است.

@tarjomaanweb
✅ @commac
⭕️ هشدار یک استاد ارتباطات: فقر مطالعاتی از خودِ بحران‌ها خطرناک‌تر است

دکتر امیدعلی مسعودی، رئیس دانشکده فرهنگ و ارتباطات دانشگاه بین‌المللی سوره، در گفت‌وگویی به مناسبت سی‌وچهارمین دوره هفته کتاب با شعار «با کتاب گفت‌وگو کنیم»، نقش ارتباطات میان‌فردی و مطالعه را در شرایط بحرانی تحلیل کرده است.

مهم‌ترین جزئیات این مصاحبه:

تفاوت بحران‌ها: در بحران‌های طبیعی آنی (مثل زلزله و سیل)، اولویت نجات جان است و افراد به دلیل تروما آمادگی گفت‌وگو ندارند؛ اما در بحران‌های فرسایشی (مانند جنگ و همه‌گیری کرونا)، گفت‌وگوهای خانوادگی و مطالعه به حفظ ارتباطات و تقویت امنیت روانی کمک می‌کنند.
بن‌بست فضای مجازی: انتقال اجباری ارتباطات به فضای مجازی همراه با محدودیت‌های اینترنتی، مانع دریافت بازخورد واقعی شده و «بن‌بست ارتباطی» ایجاد می‌کند.
نقش سه‌گانه رسانه‌ها: رسانه‌ها در بحران ابتدا باید روحیه مردم را تثبیت کنند، سپس بستر گفت‌وگو را برای امدادرسانی فراهم آورند و در نهایت به بازسازی روانی جامعه کمک کنند.
آسیب‌شناسی مصاحبه‌های رسانه‌ای: گفت‌وگو با مسئولان (برای اطلاع‌رسانی)، امدادگران (برای امیدآفرینی) و کارشناسان (برای پیشگیری) ضروری است؛ اما مصاحبه با آسیب‌دیدگان در لحظه شوک و فقدان، غیراخلاقی و آسیب‌زاست.
فقر مطالعاتی: بی‌توجهی به مطالعه در روزهای عادی منجر به «فقر اندیشه» می‌شود که در زمان بحران، جامعه را بی‌دفاع و دست‌خالی می‌گذارد.
https://ketab.ir/News/34398

📍@commac
👍1
⭕️ چرا در روزگار جنگ و ناامنی باید خواند؟ - یادداشتی از دکتر نعمت‌الله فاضلی

این مطلب بر اساس یادداشتی از دکتر نعمت‌الله فاضلی انسان‌شناس و مدرس دانشگاه با عنوان «وقتی جهان زخمی می‌شود، کتاب چه می‌کند؟» تنظیم شده و به تبیین نقش بنیادین کتاب و خواندن در روزگار بحران و ناامنی می‌پردازد.

نویسنده بر این باور است که کتاب در زمانه جنگ، بحران و فروپاشی امید، صرفاً ابزاری برای سرگرمی یا انباشت اطلاعات نیست؛ بلکه شیوه‌ای بنیادین برای «زیستن» و فهم جهان است. در شرایطی که بحران انسان را به واکنش‌های شتاب‌زده، هیجانی و تقلیل‌گرایانه وامی‌دارد، کتاب به ما فرصت تأمل می‌دهد، رنج دیگری را بازنمایی می‌کند و در برابر کلیشه‌سازی، بی‌چهره شدن انسان و عادی‌شدن رنج مقاومت می‌کند. خواندن عمیق، تمرین حفظ حساسیت انسانی و بازسازی امکان گفت‌وگو و همدلی است.

متن کامل در سایت خانه‌ کتاب و ادبیات ایران
https://ketab.ir/News/34411

🆔 @commac
❤1
#اینفو_ایرنا | خواندن کتاب پادزهر زندگی مدرن

🔹درحالی که دنیا با سرعت می‌گذرد، حواس ما پرت میان ده‌ها نمایشگر است. راه نجات از این حواس پرتی، ورق زدن کتاب، همان سرگرمی آرامش‌بخشی است که سلول‌های خاکستری مغز را وادار به بازسازی کرده و سد محکمی در برابر فرسودگی ذهنی می‌سازد.

https://life.irna.ir/news/86320605/
@IRNA_1313
📊 #اینفوگرافی| خوانش نمادین جلد مجله اکونومیست برای سال ۲۰۲۷

🔹اکونومیست در گزارش سالانه «جهان پیش‌رو ۲۰۲۷» تصویری از سال آینده ترسیم کرده که در آن، پیامدهای جنگ ایران، آغاز رقابت برای دوران پس از ترامپ، تشدید بحران بدهی دولت‌ها، خطر رویارویی چین و تایوان و گسترش نفوذ هوش مصنوعی در کنار تحولات اقلیمی و فناوری قرار گرفته‌اند؛ جهانی که به تعبیر این مجله، بیش از هر زمان دیگری به داستان‌های علمی‌تخیلی شباهت دارد/ شرق

💢بیشتر بخوانید👇

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1142737

@sharghdaily
sharghdaily.com

🆔 @commac
❤2
گزارش_تحلیلی_نمادهای_جلد_اکونومیست_۲۰۲۷.pdf
1.2 MB
🌍 جهان ۲۰۲۷؛ آینده‌ای در سایه جنگ، هوش مصنوعی و بحران‌های جهانی!

🔴 آیا جلد جدید اکونومیست صرفاً یک تصویر هنری است یا نقشه‌ای نمادین از بحران‌های پیش‌روی جهان؟
از جنگ و رقابت قدرت‌های بزرگ تا بحران انرژی، تحولات اقتصادی و آینده هوش مصنوعی؛ هر تصویر می‌تواند حامل پیامی درباره نظم جهانی در حال تغییر باشد.
🔎 در این گزارش، ۷۴ نماد جلد اکونومیست ۲۰۲۷ به‌صورت تصویری بررسی و تفسیر شده‌اند؛ با نگاهی ویژه به جایگاه ایران، تنش‌های نظامی و جنگ اقتصادی.
📌 شاید مهم‌ترین پیام جلد این باشد: جهان ۲۰۲۷ نه در آستانه یک بحران، بلکه در میانه زنجیره‌ای از بحران‌های به‌هم‌پیوسته قرار دارد.
📎 گزارش تحلیلی و مصور تحلیل نشانه شناسی و گفتمانی جلد اکونومیست را که توسط کانال آکادمی ارتباطات تهیه شده در فایل پیوست بخوانید.
🆔 @commac
👍2
گزارش تحلیلی و مصور تحلیل نشانه شناسی و گفتمانی جلد اکونومیست را که توسط کانال آکادمی ارتباطات تهیه شده در این پست بخوانید و دانلود کنید.
فایل PDF
🆔 @commac
👍2
🔴 خیانت به روزنامه نگاری

✍️ ابوالفضل فاتح

⬅️ گزارش روز گذشته نیویورک‌تایمز و ابهام‌آفرینی درباره سدها و زیرساخت‌های آبی ایران، با وجود تصریح به گمانه‌زنانه بودن ارتباط این زیرساخت‌ها با تأسیسات موشکی و فقدان شواهد قطعی درباره چنین ارتباطی، جلوه‌ای آشکار از بیگانگی با بدیهیات روزنامه‌نگاری مسئولیت‌پذیر است.

⬅️ کتاب قطور جنایات جنگی و کشتار غیرنظامیان، از قتل‌عام بومیان آمریکا تا هیروشیما و ویتنام و افغانستان و عراق، همچنان پیش روی وجدان بیدار روزنامه‌نگاری جهان گشوده است.

⬅️ اگر تاریخ هم نخوانده باشیم، امروز را که دیده‌ایم! کیست که نداند نوزادان به‌خون‌نشسته در بیمارستان‌های غزه و کودکان پرپرشده میناب با کدام استدلال قربانی شده‌اند و پل‌ها و خانه‌های شمال و جنوب با چه ادعاهایی بر سر مردم فرو ریخته‌اند؟

⬅️ ماشین جنگی آمریکا و اسرائیل به‌خودی‌خود مالامال از تبهکاری نظامی است و نیازی به آن ندارد که روزنامه‌نگار نیز با افسون رسانه و چارچوب‌بندی هدفمند، در خدمت مشروعیت‌بخشی به تهاجم علیه زیرساخت‌های غیرنظامی و توجیه مجازات جمعی شهروندان در میانه یک جنگ استعماری قرار گیرد.

⬅️ حقیقت‌جویی، استقلال از قدرت، تفکیک واقعیت از گمانه‌زنی و روزنامه‌نگاری صلح کجا و آتش‌بیاری جنگ و زمینه‌سازی برای خشونت علیه شهروندان غیرنظامی کجا؟

⬅️ اگر روزی قرار باشد انحطاط حرفه‌ای و فروپاشی اخلاق رسانه‌ای در روزنامه‌نگاری هژمونیک در عالی‌ترین سطوح دانشکده‌های ارتباطات جهان تدریس شود، جای تعجب نخواهد داشت که این گزارش نیویورک‌تایمز، به‌عنوان نمونه‌ای از خیانت به اصول بنیادین روزنامه‌نگاری و عدول از شرافت حرفه‌ای، در حافظه تاریخی رسانه‌های جمعی جهان ثبت و ضبط شود.

۲۶ آبان ۱۴۰۵
🆔 @Newnewsroom
↪️ @commac
👍2
Forwarded from شرق
🔺اعتماد عمومی را با خبر نمی‌توان ساخت

🔹در روزهایی که مردم با گرانی و نگرانی‌های معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، بسیاری از دستگاه‌ها گمان می‌کنند راه جلب رضایت عمومی، انتشار خبرها و گزارش‌های بیشتر از عملکردشان است. خروجی رسانه‌ای سازمان‌ها پر است از نشست، بازدید، افتتاح و وعده‌؛ اما پرسش ساده‌ای بی‌پاسخ می‌ماند: مردم در زندگی روزمره خود چه تغییری احساس کرده‌اند؟ مسئله امروز فقط ضعف اطلاع‌رسانی نیست؛ مهم‌تر، فاصله‌ای است که میان تجربه واقعی مردم و سخن مسئولان شکل گرفته است. وقتی خانواده‌ای هر روز با هزینه‌های تازه روبه‌رو است، چند گزارش درباره موفقیت‌های اقتصادی نگرانی‌اش را برطرف نمی‌کند. تکرار این گزارش‌ها، وقتی با تجربه مردم سازگار نیست، حتی بی‌اعتمادی را بیشتر می‌کند.

🔹سال‌ها پیش دکتر حمید نطقی، پدر روابط‌عمومی نوین ایران، گفته بود: «روابط‌عمومی وکیل‌مدافع سازمان در بیرون و مدعی‌العموم در درون سازمان است‌». این سخن امروز‌ زیر فشار اقتصاد تورمی، بیشتر معنا پیدا می‌کند. ما بیشتر به نقش نخست توجه کرده‌ایم، یعنی دفاع از سازمان و توضیح تصمیم‌های مدیران؛ اما نقش دوم تا حد زیادی فراموش شده است. امروز به روابط‌عمومی‌هایی نیاز داریم که در برابر مدیران نماینده مطالبات مردم باشند، تصمیم‌های نادرست را نقد کنند، درباره پیامدهای اجتماعی‌شان هشدار دهند و برای اصلاح پاسخ بخواهند. روابط‌‌عمومی نباید فقط از مردم بخواهد شرایط سازمان یا شرایط جنگی را درک کنند؛ باید از مدیران هم بخواهد شرایط مردم را بفهمند. اینجاست که باید در شیوه اداره روابط‌عمومی‌ها تجدیدنظر کنیم. سال‌هاست از آنها خواسته‌ایم صدای سازمان را به مردم برسانند، ولی کمتر خواسته‌ایم صدای مردم را به اتاق تصمیم‌گیری ببرند، چه رسد به اینکه پیگیر نتیجه آن باشند. اگر قرار است از «حکمرانی ارتباطات» سخن بگوییم، نقطه شروع همین‌جاست. حکمرانی ارتباطات باید بر تصمیم‌های سازمان اثر بگذارد، به اصلاح رویه‌های نادرست کمک کند و به مردم نشان دهد شنیده‌شدن صدایشان نتیجه دارد.

🔹برای این کار، نه به تشکیلات عریض‌ و طویل نیاز داریم و نه به بودجه‌های تبلیغاتی. بسیاری از دستگاه‌ها همین حالا سامانه شکایات، مراکز تماس، دفاتر ارتباط مردمی و درگاه اینترنتی دارند. مشکل این است که اطلاعات این بخش‌ها اغلب به تصمیم مدیریتی تبدیل نمی‌شود: شکایت ثبت می‌شود، شماره پیگیری صادر می‌شود و گاه پاسخی اداری می‌رسد، ولی مشکل همچنان باقی می‌ماند.

💢یادداشت حسین امامی‌ را اینجا بخوانید👇

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1142489


@sharghdaily
sharghdaily.com
👍1
⭕️راهکاری برای اصلاح حکمرانی ارتباطات و نجات اعتماد عمومی؛
روابط عمومی را «متولی شناسایی و پیگیری مطالبات عمومی» کنید با اختیارات لازم


🔸 حسین امامی، در یادداشتی در روزنامه شرق پیشنهاد داد: دولت به دستگاه های اجرایی ابلاغ کند روابط‌عمومی، علاوه بر مسئولیت اطلاع‌رسانی، مأموریت رسمی پیگیری مسائل عمومی مردم را نیز بر عهده بگیرد. باید اختیار داشته باشد مسائل پرتکرار و مهم مردم را از واحدها پیگیری کند و نتیجه را مستقیما به مدیر ارشد سازمان گزارش دهد.

🔸او نوشت: اکنون که جامعه درگیر فشار اقتصاد تورمی است، وقت آن است که روابط عمومی ها در برابر مدیران، نماینده مطالبات مردم باشد و تصمیم‌های نادرست را نقد کند.

✍️ حسین امامی در یادداشتی در روزنامه شرق نوشت:

🔻سازمان‌ها فکر می‌کنند اگر مدام از موفقیت‌ها بگویند، مشکلات مردم حل می‌شود؛ اما وقتی سفره خانواده‌ها روزبه‌روز کوچک‌تر می‌شود، این خبرهای تکراری نه‌تنها اثری ندارد، بلکه فاصله مردم و حاکمیت را بیشتر می‌کند.

🔻روابط‌عمومی‌ها نباید فقط صدای سازمان برای توجیه مدیران باشند؛ بلکه باید ابزار رسمی پیگیری مشکلات و دغدغه‌های مردم در درون دستگاه‌ها شوند و از مدیران مطالبه کنند که برای حل کدام درد واقعی مردم گام برداشته‌اند.

🔻اعتماد عمومی با دستور اداری، کار رسانه‌ای یا تبلیغات ساخته نمی‌شود.

🔻پرسش ساده‌ای که بی‌پاسخ مانده این است: مردم در زندگی روزمره خود چه تغییری احساس کرده‌اند؟

🔻مدیری که فقط گزارش‌های مثبت دریافت می‌کند، ممکن است آخرین نفری باشد که از نارضایتی گسترده باخبر می‌شود.

🔻معماری اعتماد عمومی در نظام حکمرانی ارتباطات با این پرسش آغاز می‌شود: «این ماه کدام مشکل مردم را حل کردیم؟»

🔻پیشنهادم به رئیس‌جمهوری این است که با ابلاغیه‌ای، روابط‌عمومی دستگاه‌های اجرائی را به‌طور رسمی متولی شناسایی و پیگیری مطالبات عمومی کند و اختیار لازم برای مطالبه پاسخ از مدیران و واحدهای تخصصی را به آنها بدهد.

🔗 مشروح این بحث در روزنامه شرق بازتاب یافته است.

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1142489

↪️ @commac
👌1
⭕️ اپل پی، آی‌کلود، اپ استور، جیمیل، گوگل، ماریوت و دوردش همگی در سطح جهانی دچار قطعی شدند.

☑️ @persiannbloomberg
✅ @commac
سهم‌خواهی رسانه‌های فرانسه از غول‌های هوش مصنوعی

🔹گروه رسانه‌ای لو فیگارو، یکی از باسابقه‌ترین و پرشمارترین مجموعه‌های مطبوعاتی فرانسه اعلام کرد با شرکت آمریکایی «اوپن‌آی» (سازنده چت‌جی‌پی‌تی) قرارداد امضا کرده است؛ بر اساس این توافق، محتوای نشریات این گروه در پاسخ‌های چت‌جی‌پی‌تی در دسترس کاربران قرار می‌گیرد؛ با ذکر منبع و پیوند به مقاله اصلی اما مبلغ قرارداد اعلام نشده است.
#ایرنا_جهان

https://irna.ir/xjYM9Y
@IRNA_1313
🔴 واژه سال ۲۲۰۶ فرهنگ کمبریج: «انسان» در سایه هراس از هوش مصنوعی

فرهنگ لغت کمبریج برای سال ۲۰۲۶ به‌جای انتخاب یک اصطلاح فنی و پیچیده، سراغ ساده‌ترین و قدیمی‌ترین کلمه یعنی «انسان» رفته تا یادآوری کند در شلوغیِ پیشرفت‌های هوش مصنوعی، نباید فراموش کنیم که خودِ ما کیستیم و چه ارزشی داریم.

🔹 انسان‌ها در همه زمینه‌ها—از حل مسائل پیچیده ریاضی گرفته تا آموزش کودکان—بیش از حد به هوش مصنوعی متکی شده‌اند.
🔸 خطر وجود دارد که با سپردن فکر کردن به ماشین‌ها، توانایی‌ها، اصالت و خلاقیت انسانی خودمان را از دست بدهیم.
🔹 مرور انتخاب‌های فرهنگ‌های لغت در سال‌های اخیر (مانند «توهم‌زدن»، «اسلاپ» و «وایب‌کدینگ» و نامزدهایی چون «ایجنت» و «آنالوگ» در سال ۲۰۲۶) نشان می‌دهد که دغدغه کلیدی فرهنگ معاصر، بازتعریف مرزهای انسانی در عصر سلطه فناوری است.
🔸 هوش مصنوعی ما را به پرسش‌هایی برمی‌گرداند که هزاران سال است می‌پرسیم، این‌که ما که هستیم و انسان بودن یعنی چه؟ یورونیوز
↪️ @commac
🔴 حذف نشانه‌های فرهنگی ایران در تصاویر پست‌های ترامپ؛ تقلیل به «مسئله امنیتی»
+ دانلود کامل این مقاله PDF

یافته‌های یک پژوهش نشان می‌دهد که در تصاویر منتشرشده درباره ایران (پست‌های ترامپ که عمدتاً در تروت سوشال منتشر می‌شوند)، با حذف نشانه‌های فرهنگی و تمدنی، تصویر ایران به یک «مسئله امنیتی و نظامی» تقلیل یافته است؛ رویکردی که می‌تواند به هموار شدن مسیر برای فشار و همراهی افکار عمومی با اقدامات نظامی کمک کند.

🔹 مقاله «نشانه‌شناسی تصاویر توییت شده توسط ترامپ در جنگ ایران و امریکا با مضمون ایران» (نوشته بهرخ گنجی و توحید محرمی در فصلنامه مطالعات فضای مجازی و رسانه‌های اجتماعی، تابستان ۱۴۰۵) بررسی کرده است که تصاویر منتشرشده در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) توسط ترامپ در دوره درگیری‌های ایران و آمریکا سال‌های ۱۴۰۴–۱۴۰۵ صرفاً خبررسانی یا بازتاب رویدادهای میدانی نبوده‌اند، بلکه به عنوان ابزاری راهبردی در «جنگ ترکیبی» و «نبرد روایت‌ها» به کار رفته‌اند.

🔹 نویسندگان این مقاله تأکید کرده‌اند. غیاب نشانه‌های مثبت ایرانی در تمامی تصاویر، نشان‌دهنده تقلیل ایران به «مسئله امنیتی» و «هدف نظامی» به جای یک تمدن زنده است.

🔸 پژوهشگران با ترکیب نشانه‌شناسی رولان بارت (صریح، ضمنی و اسطوره) و چارلز سندرس پیرس (نماد، نمایه و شمایل)، ۲۷ تصویر توییت‌شده مرتبط با ایران را بررسی کرده‌اند.

🔹 در چکیده این پژوهش آمده است: در سطح دلالت ضمنی، سه مضمون اصلی «تهدید وجودی تمام‌عیار»، «انهدام و نابودی زیر آب» و «ابهام راهبردی با اضطرار زمانی» استخراج گردید.

🔸 همچنین سه اسطوره کلان بازتولید شده عبارت بودند از: «اسطوره ایران شکست‌خورده و منفعل»، «اسطوره نجات‌دهنده آمریکا (مسیحیت نظامی)» و «اسطوره بمب ساعتی هسته‌ای».

🔹 بهرخ گنجی دانشجوی دکتری مدیریت رسانه و دکتر توحید محرمی، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات هستند.

برای مشاهده چکیده و دانلود کامل این مقاله PDF اینجا را کلیک کنید.
↪️ @commac
👍1