⁉️ آینده هوش مصنوعی چگونه خواهد بود؟ از تغییر شغل‌ها تا زندگی روزمره


▫️پاسخ کوتاه این است که احتمالاً بسیاری از شغل‌ها یک‌باره ناپدید نمی‌شوند، اما وظایف داخل آن‌ها تغییر می‌کند. هوش مصنوعی ممکن است بخشی از کار روزانه نویسنده، حسابدار، برنامه‌نویس، طراح یا کارشناس پشتیبانی را خودکار کند؛ در همان حال، وظایفی که به قضاوت، ارتباط انسانی، خلاقیت و مسئولیت‌پذیری نیاز دارند همچنان باقی بمانند یا اهمیت بیشتری پیدا کنند.

▫️گزارش «آینده مشاغل ۲۰۲۵» مجمع جهانی اقتصاد پیش‌بینی می‌کند تا سال ۲۰۳۰ حدود ۱۷۰ میلیون شغل ایجاد و ۹۲ میلیون شغل جابه‌جا یا حذف شود؛ یعنی برآیند این تغییرات، افزایش خالص ۷۸ میلیون شغل باشد.

برای آمادگی در برابر تغییرات پیش‌رو، این مهارت‌ها می‌توانند مفید باشند:
▫️سواد دیجیتال و آشنایی با ابزارهای هوش مصنوعی
▫️تفکر انتقادی و راستی‌آزمایی اطلاعات
▫️حل مسئله و تفکر خلاق
▫️ارتباط مؤثر و انعطاف‌پذیری
▫️یادگیری مداوم و سازگاری با تغییر

📌 این ترجمه را در لینک زیر بخوانید:
khabaronline.ir/xqq9m
@KhabarOnline_ir | khabaronline.ir

🆔 @commac

📋#اینفو_ایرنا |دلشوره های کوچک سال تحصیلی؛ اضطراب دانش آموزان را مدیریت کنیم

🔹همزمان با آغاز سال تحصیلی، بازگشت به مدرسه برای برخی دانش‌آموزان با نگرانی همراه می‌شود گفت: این واکنش در بسیاری از موارد طبیعی است، اما اگر شدید، پایدار یا مختل‌کننده عملکرد کودک باشد، نیازمند توجه و حمایت بیشتر خانواده است.

https://irna.ir/xjYndd
@IRNA_1313
🆔 @commac

میلیاردر نامدار حوزه فناوری با تصدی مسئولیت هدایت مشترک طرحی که پنتاگون آن را مطالعه پیرامون «آینده جنگ‌ها» نامیده است بار دیگر در قامت یک مشاور رسمی به دولت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بازمی‌گردد.
https://l.euronews.com/tXAh
🆔 @commac

🎯 «فرسودگی شغلی» را همه شنیده‌ایم؛ اما «پوسیدگی شغلی» چیست؟

♦️آلیسون پاول کی، اِی‌پی‌اِی — تقریباً هر گفت‌وگویی دربارهٔ سلامت روان در محیط کار، به بحث «فرسودگی شغلی» (burnout) می‌رسد؛ حالتی که فرد زیر بار فشار بیش‌ازحدِ کار له می‌شود. اما برای شمارِ فزاینده‌ای از کارکنان، داستان دقیقاً برعکس است؛ شغلِ آن‌ها بیش از حد پرفشار نیست، بلکه آن‌قدر که باید درگیرشان نمی‌کند و به چالششان نمی‌کشد. روان‌شناسان این وضعیت را «پوسیدگی شغلی» (rustout) می‌نامند که به «کسالت مزمن در محیط کار» نیز معروف است.

♦️در «پوسیدگی شغلی»، مسئله این نیست که کاری برای انجام‌دادن وجود ندارد؛ مسئله این است که فرد ارتباط معناداری با کارش برقرار نمی‌کند. این وضعیت می‌تواند به احساس دیگری منجر شود که پژوهشگران آن را «اضطراب رکود» (stagnation angst) می‌نامند. بیش از ۴۰ درصد از کارکنان، فارغ از سن یا سابقۀ کاری، این احساس را تجربه می‌کنند؛ احساسی مزمن از اینکه در کار به‌اندازۀ کافی به چالش کشیده نمی‌شوند، درجا می‌زنند و راهی برای رشد نمی‌بینند.

♦️پوسیدگی شغلی صرفاً یک تجربۀ شخصی و آزاردهنده نیست، بلکه برای سازمان‌ها هم هزینه‌ساز است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که با کاهش مشارکت کارکنان، بهره‌وری، سودآوری، رضایت مشتری و ماندگاری کارکنان نیز کاهش می‌یابد. به باور روان‌شناسان، یکی از راه‌حل‌های این مشکل بازطراحی شغل افراد است، به‌گونه‌ای که در آن خودمختاری، تنوع وظایف و فرصت‌های رشد و شکوفایی در نظر گرفته شود.

♦️حتی تغییرات کوچک در میزان چالش‌برانگیزی کار افراد می‌تواند راهی مؤثر برای افزایش مشارکت آن‌ها باشد. برای مثال، به‌جای آنکه مدیران مجموعه‌ای ثابت از وظایف را به کارمندان محول کنند، بهتر است به آن‌ها اجازه دهند خودشان تعیین کنند چگونه یک پروژه را پیش ببرند یا چه مسائلی را در اولویت قرار دهند. چنین تغییراتی به کارمندان حس هدفمندی می‌دهد. شارون پارکر، استاد رفتار سازمانی دانشگاه کرتین، می‌گوید: «اگر به آدم‌ها فرصت انجام کارهای جالب و چالش‌برانگیز ندهید، هیچ‌وقت نمی‌فهمید که واقعاً از پس چه کارهایی برمی‌آیند.»

♦️روان‌شناسان تأکید می‌کنند که «پوسیدگی شغلی» یک شکست شخصی نیست، بلکه یک «نشانه» است؛ نشانه‌ای از اینکه کارکنان با کارشان تناسب ندارند و نیازشان به درگیرشدن با کار و چالش‌های آن برآورده نمی‌شود. برای حل این مشکل، کارفرمایان باید به‌جای صرفاً مشغول نگه‌داشتن کارمندان، مطمئن شوند که وظایف آن‌ها معنادار و چالش‌برانگیز است و با توانایی‌هایشان تناسب دارد.

🔗 برگرفته از «The hidden cost of workplace rustout» نوشتۀ آلیسون پاول کی، ۱ سپتامبر ۲۰۲۶، اِی‌پی‌اِی.

@tarjomaanweb
🆔 @commac

🔹دانشگاه صنعتی امیرکبیر در تازه‌ترین گزارش رتبه‌بندی جهانی «تایمز» سال، موفق به کسب جایگاه نخست در میان دانشگاه‌های ایران شد.
 
🔹دانشگاه صنعتی امیرکبیر در رتبه‌بندی «علوم میان‌رشته‌ای» تایمز با کسب رتبه ۹۹ جهانی، مقام نخست کشور را به دست آورد.

https://irna.ir/xjYpzn
@IRNA_1313
✅ @commac

🎯 کتاب‌‌خواندن برای مغز مفید است، اما داستان‌‌خواندن مزایای شگفت‌انگیز دیگری هم دارد

♦️ریچارد سیما، واشنگتن‌پست — غرق‌شدن در یک کتاب خوب، فراتر از یک سرگرمی، برای مغز هم مفید است. اما در این میان، خواندنِ آثار داستانی مزایای ویژه‌ای دارد. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که میان خواندن داستان و تقویت «شناخت اجتماعی» -یعنی توانایی درکِ فکر و رفتار دیگران- رابطۀ مستقیمی وجود دارد. این دست کتاب‌ها به ما کمک می‌کنند تا به درک عمیق‌تری از این موضوع برسیم که جهان جای پیچیده‌ای است.

♦️مطالعات تصویربرداری عصبی نشان می‌دهد که شبکه‌های مغزی‌ای که به‌هنگام درک داستان‌ها درگیر می‌شوند با شبکه‌های مغزی موردنیاز برای «نظریۀ ذهن» هم‌پوشانی دارند؛ نظریۀ ذهن در روان‌شناسی به معنای توانایی درک افرادِ دیگر از طریق نسبت دادن حالات ذهنی به آن‌هاست.

♦️ریموند مار، استاد روان‌شناسی، می‌گوید این یافته‌ها نشان می‌دهد که «هنگام درگیر شدن با داستان‌ها، ما درواقع در حال فعال‌سازی همان نوع شبکه‌های مغزی هستیم که برای درک سایر افراد به کار می‌بریم». بنابراین، از نظر او، خواندن داستان «می‌تواند به ما کمک کند تا بینش بهتری نسبت به تجربیات خود و دیگرانی پیدا کنیم که ممکن است بسیار از ما متفاوت‌ باشند».

♦️خواندن ادبیات داستانی می‌تواند دنیای ما و درک ما از پیچیدگی‌های آن را بسط دهد. نویسندگان خوب، مشاهده‌گران دقیقی از وضعیت انسانی هستند و می‌توانند ما را با تجربیاتی فراتر از محدودهٔ امن فکری‌مان مواجه کنند. از نظر نیک باتریک، استادیار روان‌شناسی دانشگاه ویسکانسین-مدیسون، ادبیات داستانی ما را وادار می‌کند که دنیای داستان و شخصیت‌های آن را تصور کنیم. این کار باعث می‌شود با دیدگاه‌های مختلف کلنجار برویم و از منظرهای متفاوتی به دنیا نگاه کنیم.

♦️باتریک می‌گوید: «خواندن یعنی مواجهه‌شدن با تفاوت‌ها؛ با ذهن‌های متفاوت، مکان‌های متفاوت و رویکردهای متفاوت به جهان … اگر دوست داریم در جهانی زندگی کنیم که با هر کس به‌عنوان فردی منحصربه‌فرد رفتار شود، بسیار مفید خواهد بود که درک کنیم جهان -به‌ویژه از نظر اجتماعی- جای بسیار پیچیده‌ای است».

♦️اگر این مطلب برایتان مفید بود، با ‌اشتراک‌گذاشتن آن به بیشتر دیده‌شدنش کمک کنید.

🔗 برگرفته از «Books are good for your brain. But fiction has a surprising added benefit» نوشتۀ ریچارد سیما، ۸ اوت ۲۰۲۶، واشنگتن‌پست.

@tarjomaanweb
✅ @commac

پژوهشی تازه نشان می‌دهد تنهایی و انزوای اجتماعی می‌تواند تعداد سال‌هایی را که فرد بدون بیماری زمینه ای زندگی می‌کند را کاهش دهد

🔹وبگاه سای‌تِک‌دِیلی در گزارشی آورده است: مردانی که هم احساس تنهایی می‌کنند و هم در انزوای اجتماعی هستند، به‌طور میانگین حدود ۶ سال زودتر از دیگران دچار اختلال روانی مثل افسردگی یا اضطراب می‌شوند.

🔹تنهایی و انزوای اجتماعی دو تجربه مرتبط اما متفاوت‌اند؛ انزوای اجتماعی به تعداد و میزان ارتباطات فرد با دیگران مربوط می‌شود؛ اما تنهایی شخصی‌تر است و نشان می‌دهد فرد چقدر از کیفیت این ارتباطات رضایت دارد. به همین دلیل، ممکن است کسی ارتباط اجتماعی زیادی داشته باشد و همچنان احساس تنهایی کند.

🔹این به تفاوت‌های میان زنان و مردان برمی‌گردد. پژوهش ما نشان داد مردان بیشتر در معرض تأثیر تنهایی هستند. همچنین می‌دانیم زنان معمولاً بیشتر از مردان عمر می‌کنند.

https://irna.ir/xjYnvN
@IRNA_1313
🆔 @commac

دفتر توسعه آموزش رسانه با مشارکت دفتر تبلیغات و اطلاع رسانی برگزار می کند:
نشست تخصصی "مدیریت تبلیغات در بحران‌های کشور؛تجربه ها،چالش‌ها و راهکارها
این نشست با حضور آقایان:ساعد جنانی زاویه؛رئیس هیئت مدیره شرکت ارتباط صنعت، صفا صیرفی؛معاون ارتباطات برند با سلام و خانم بیتا مشعشعی فکور؛مدیرعامل شرکت موج آبی خلاقیت در روز دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ از ساعت ۱۰-۱۲ در سالن نشست های این دفتر برگزار می شود
مکان:تهران-خیابان شهید بهشتی-خیابان پاکستان-کوچه هرات-شماره ۱۱
ورود برای عموم آزاد است
📍@commac

چطور نوجوانمان را از تاثیر محیط بیرون حفظ کنیم؟
هدی سادات پاک‌نهاد- خبرنگار ایرنا

🔹«اینجا دیگر نمی‌شود به تربیت گلخانه‌ای روی آورد»؛ دکتر هادی زینعلی روان‌شناس تربیتی، با این جمله به دشواری تربیت نوجوان امروز اشاره می‌کند؛ نوجوانی که در مدرسه، میان دوستان و در فضای مجازی هر روز با الگوهای متفاوتی از پوشش و سبک زندگی روبه‌روست. او معتقد است دور نگه‌داشتن نوجوان از همه این تأثیرها ممکن نیست و خانواده باید به او کمک کند تا در میان این الگوها، هویت و ارزش‌های خود را بشناسد.

🔹زینعلی بر این اساس تأکید می‌کند اگر خانواده می‌خواهد نوجوان را در برابر آسیب‌های بیرونی مقاوم کند، باید با او وقت بگذراند؛ اما این همراهی نباید صرفاً بر اساس برنامه و علایق والدین شکل بگیرد. وقت اختصاصی زمانی معنا پیدا می‌کند که از جهان نوجوان آغاز شود و به علایق و دلبستگی‌های او راه پیدا کند. 

https://life.irna.ir/news/86276235/
@IRNA_1313
🆔 @commac

داده‌های درون‌سازمانی و تغذیه مدل‌های هوشمندتر

فاطمه لطفی

در حالی که در ایران تصویر ساعت هوشمند رئیس سازمان پدافند غیرعامل موجی از انتقادها را برانگیخته، اکونومیست هشدار می‌دهد که حتی ایمیل‌های کارکنان شرکت‌ها هم می‌تواند مدل‌های هوش‌مصنوعی را برای جمع‌آوری داده‌ها آموزش دهد.
اکونومیست می‌نویسد: ابزارهای هوش مصنوعیِ یادداشت‌بردار می‌توانند به عنوان ابزاری برای افزایش بهره‌وری انسان‌ها دیده شوند. مثلا یادداشت‌برداری از جلساتی که در آنها حضور نداشتید. اما یادداشت‌برداران هوش مصنوعی کار دیگری هم انجام می‌دهند: تمرین جمع‌آوری داده برای سایر ماشین‌ها. با رونوشت‌ها می‌توان بررسی کرد که افراد چقدر مشارکت می‌کنند و کجا به آموزش نیاز است.
ممکن است این ایده که انواع مکالماتی که با همکارانتان دارید می‌تواند مسیر را برای هوش مصنوعی برتر هموار کند، خنده‌دار به نظر برسد. اما نبرد حقوقی در آمریکا بر سر خرید داده‌های شرکت هواپیمایی ورشکسته «اسپریت ایرلاینز» توسط گوگل خنده‌دار نیست. این غول فناوری برای دستیابی به داده‌های اسپریت، شامل ۱۰۰ میلیون پیام ایمیل و ۵۰۰ میلیون مورد از اطلاعات و جزئیات پلتفرم «تیمز»، پیشنهادی ۱۰ میلیون دلاری ارائه کرد.
خرید داده‌های شرکت هواپیمایی «اسپیریت» به توسعه‌دهندگان مدل‌هایی مانند گوگل، نه تنها اطلاعاتی مختص صنعت هوانوردی در زمینه قیمت‌گذاری و هزینه‌های سوخت را می‌دهد بلکه داده‌های آموزشی عمومی‌تری درباره مذاکرات و استراتژی هم فراهم می‌کند. چنین داده‌هایی معمولا در سطح عمومی اینترنت در دسترس نیستند. گرگ یوئینگ، از موسسه حقوقی «اسپنسر فین» می‌گوید: «بحث‌های انجام شده در ردیت (Reddit) روش مناسبی برای یادگیری نحوه اداره یک کسب‌وکار نیستند.»
معامله گوگل و اسپیریت با چالش‌هایی از سوی طرف‌های مختلفی روبروست؛ مخصوصا وقتی رقیبی به نام «مایکرو۱» هم مشتاق دسترسی به داده‌های این شرکت هواپیمایی باشد، و شرکت نرم‌افزاری «اسپرینگ‌شات» که معتقد است مالکیت معنوی‌اش در حال فروش است.
این توافق از سوی اتحادیه‌ای که نمایندگی مهمانداران پرواز شرکت «اسپیریت» را بر عهده دارد نیز به چالش کشیده شده؛ این اتحادیه استدلال می‌کند که توافق مذکور اطلاعات محرمانه کارکنان را هم دربر می‌گیرد.
به گفته جرمیاس آدامز-پراسل، استاد حقوق دانشگاه آکسفورد، اگر «اسپریت» یک شرکت هواپیمایی اروپایی بود، این معامله تاکنون با موانع بزرگی در زمینه حریم خصوصی مواجه می‌شد. بر اساس مقررات عمومی حفاظت از داده‌ها (GDPR)، داده‌هایی که با هدفی مشخص گردآوری شده‌اند، نمی‌توانند متعاقبا برای هدفی متفاوت مورد استفاده قرار گیرند؛ مفهومی که به آن «اصل محدودیت هدف» گفته می‌شود. در نتیجه آموزش مدل‌های هوش مصنوعی بر اساس مکاتبات کارکنان دشوار می‌شود؛ مکاتباتی که هدف اولیه‌شان کمک به عملکرد بهتر شرکت هواپیمایی بوده است.
در سال ۲۰۱۷، دادگاه حقوق بشر اروپا به پرونده «بوگدان باربولسکو» رسیدگی کرد؛ مهندس رومانیایی که پس از آنکه کارفرمایش مکاتبات او در یک حساب پیام‌رسان را دید، از کار اخراج شده بود. باربولسکو با امضای فرم‌هایی پذیرفته بود که این حساب کاربری صرفا کاربرد شغلی دارد و استفاده از آن برای امور شخصی ممنوع است. با این حال، دادگاه به این نتیجه رسید که «دستورالعمل‌های کارفرما نمی‌تواند زندگی اجتماعی خصوصی در محیط کار را به صفر برساند.»
با این حال آزمایشگاه‌های آمریکایی در حال جمع‌آوری داده‌های داخلی بیشتر و گسترش دامنه نفوذ خود هستند. ولی تبدیل تعاملات کارمندان به منبع تغذیه هوش مصنوعی هزینه‌های دیگری را تحمیل می‌کند. برای مثال رونوشت‌های جلسات هوش مصنوعی، میزان مطالب قابل کشف در دعاوی را به میزان زیادی افزایش می‌دهد.
کارکنان، فارغ از محل استقرارشان، دوست ندارند تحت نظارت باشند. برای نمونه مخالفت کارکنان در شرکت «متا» که قصد داشت برنامه‌ای را برای ثبت کلیک‌های ماوس و فشردن کلیدهای صفحه‌کلید توسط کارکنان، به اجرا درآورد.
با این حال، هوش مصنوعی احتمالا شیوه رفتار کارکنان را تغییر خواهد داد. در حال حاضر، ارتباطات در محیط کار ترکیبی از پیام‌های شخصی و حرفه‌ای است و حتی افراد رده‌بالا هم لزوما میان کار و زندگی شخصی تفکیک قائل نمی‌شوند؛ برای نمونه، یکی از مدیران حوزه فناوری تعریف می‌کند که هنگام دسترسی به داده‌های یک مشتری، رمزهای عبور مدیرعامل آن شرکت را در یک فایل «وُرد» پیدا کرده است.
اما اگر افراد تصور کنند که قرار است از داده‌های درون‌سازمانی برای آموزش مدل‌هایی هوشمندتر استفاده شود، مدل‌هایی که حتی پس از خودِ آن شرکت‌ها نیز پابرجا می‌مانند،کارکنان محتاط‌تر و تدافعی‌تر رفتار خواهند کرد. و محیط کار حرفه‌ای‌تر، اما کسل‌کننده‌تر خواهد شد.

@NewJournalism
✅ @commac