🎯 اینفلوئنسرها در حال انقراض‌اند، به‌همان شیوه‌ای که نئاندرتال‌ها منقرض شدند
♦️ فست‌کمپانی، جِف بیر — تا حدود ۴۰ هزار سال پیش، دو گونهٔ انسانی روی این سیاره زندگی می‌کردند: «نئاندرتال‌ها» که عمدتاً در اروپا و آسیای غربی می‌زیستند، و «انسان خردمند» که منشأ آن به آفریقا بازمی‌گردد. آنها دیرزمانی کنار یکدیگر روی زمین زیسته بودند، اما رفته رفته، انسان خردمند، به لطف عواملی مانند زندگی در گروه‌های اجتماعی بزرگ‌تر، انعطاف‌پذیری بیشتر در رژیم غذایی، و نوآوری سریع‌تر برتری یافت. نئاندرتال‌ها منقرض شدند، اما انسان خردمند به زندگی ادامه داد.
♦️من انسان‌شناس نیستم، اما در اکوسیستم رسانه‌ای مدرن، نمونه‌ای کاملاً مشابه وجود دارد: اینفلوئنسرها نئاندرتال‌ها هستند و سازندگان محتوا انسان‌های خردمند. در حالی که اینفلوئنسرها همچنان برای بازاریاب‌ها دسترسیِ گسترده‌ای به مخاطبان فراهم می‌کنند، سازندگان محتوا شرکای رسانه‌ای معتبرتری هستند که ارتباطی عمیق‌تر با جوامع هوادار خود برقرار می‌کنند. به‌وضوح به نظر می‌رسد دوران اینفلوئنسرها به پایان خود نزدیک می‌شود.
♦️تابستان امسال در «جشنوارۀ خلاقیت شیرهای کن» سازندگان محتوا ستاره‌های بی‌چون‌وچرا بودند. جلسات، پنل‌ها و مهمانی‌ها میزبان طیف کاملی از سازندگان محتوا بود، و همینطور دربارۀ هر چیز مرتبط با هوش مصنوعی نیز هیاهو برپا بود.
♦️همراهی این دو، خبر خوبی برای اینفلوئنسرها نیست. اینفلوئنسرها در اکوسیستم شبکه‌های اجتماعی متولد شدند که دسترسی به مخاطب را بر تعامل با او ترجیح می‌داد. این ستاره‌های شبکه‌های اجتماعی، برندها را وارد محتواهای خود می‌کردند تا محصولاتی را بفروشند که اغلب ارتباط چندانی با خودشان نداشت. اما از حدود سال ۲۰۱۴، متا شروع کرد به کاهش اولویت این نوع محتواها و نوع جدیدی از الگوریتم به هنجار غالب تبدیل شد که به جای دنبال‌کنندگان، بر علایق کاربران استوار بود.
♦️بدین‌ترتیب، سازندگان محتوا، که زیرگونه‌ای از اینفلوئنسرها بودند و دنبال‌کنندگانشان حول حوزه‌های تخصصی فعالیتشان شکل گرفته بود، قدرت گرفتند. حالا دیگر اهمیتِ اینکه یک محتوا را «چند نفر» دیده‌اند، کمتر شده و اینفلوئنسرها خسته‌کننده و قابل‌پیش‌بینی جلوه می‌کنند.
🔗 فست‌کمپانی | ۸ آوریل ۲۰۲۶ | The influencer bubble is finally popping
🔗 جف بیر؛ در فست‌کمپانی دربارۀ بازاریابی، تبلیغات و فرهنگِ برندها می‌نویسد.
@tarjomaanweb
🆔 @commac
♦️ فست‌کمپانی، جِف بیر — تا حدود ۴۰ هزار سال پیش، دو گونهٔ انسانی روی این سیاره زندگی می‌کردند: «نئاندرتال‌ها» که عمدتاً در اروپا و آسیای غربی می‌زیستند، و «انسان خردمند» که منشأ آن به آفریقا بازمی‌گردد. آنها دیرزمانی کنار یکدیگر روی زمین زیسته بودند، اما رفته رفته، انسان خردمند، به لطف عواملی مانند زندگی در گروه‌های اجتماعی بزرگ‌تر، انعطاف‌پذیری بیشتر در رژیم غذایی، و نوآوری سریع‌تر برتری یافت. نئاندرتال‌ها منقرض شدند، اما انسان خردمند به زندگی ادامه داد.
♦️من انسان‌شناس نیستم، اما در اکوسیستم رسانه‌ای مدرن، نمونه‌ای کاملاً مشابه وجود دارد: اینفلوئنسرها نئاندرتال‌ها هستند و سازندگان محتوا انسان‌های خردمند. در حالی که اینفلوئنسرها همچنان برای بازاریاب‌ها دسترسیِ گسترده‌ای به مخاطبان فراهم می‌کنند، سازندگان محتوا شرکای رسانه‌ای معتبرتری هستند که ارتباطی عمیق‌تر با جوامع هوادار خود برقرار می‌کنند. به‌وضوح به نظر می‌رسد دوران اینفلوئنسرها به پایان خود نزدیک می‌شود.
♦️تابستان امسال در «جشنوارۀ خلاقیت شیرهای کن» سازندگان محتوا ستاره‌های بی‌چون‌وچرا بودند. جلسات، پنل‌ها و مهمانی‌ها میزبان طیف کاملی از سازندگان محتوا بود، و همینطور دربارۀ هر چیز مرتبط با هوش مصنوعی نیز هیاهو برپا بود.
♦️همراهی این دو، خبر خوبی برای اینفلوئنسرها نیست. اینفلوئنسرها در اکوسیستم شبکه‌های اجتماعی متولد شدند که دسترسی به مخاطب را بر تعامل با او ترجیح می‌داد. این ستاره‌های شبکه‌های اجتماعی، برندها را وارد محتواهای خود می‌کردند تا محصولاتی را بفروشند که اغلب ارتباط چندانی با خودشان نداشت. اما از حدود سال ۲۰۱۴، متا شروع کرد به کاهش اولویت این نوع محتواها و نوع جدیدی از الگوریتم به هنجار غالب تبدیل شد که به جای دنبال‌کنندگان، بر علایق کاربران استوار بود.
♦️بدین‌ترتیب، سازندگان محتوا، که زیرگونه‌ای از اینفلوئنسرها بودند و دنبال‌کنندگانشان حول حوزه‌های تخصصی فعالیتشان شکل گرفته بود، قدرت گرفتند. حالا دیگر اهمیتِ اینکه یک محتوا را «چند نفر» دیده‌اند، کمتر شده و اینفلوئنسرها خسته‌کننده و قابل‌پیش‌بینی جلوه می‌کنند.
🔗 فست‌کمپانی | ۸ آوریل ۲۰۲۶ | The influencer bubble is finally popping
🔗 جف بیر؛ در فست‌کمپانی دربارۀ بازاریابی، تبلیغات و فرهنگِ برندها می‌نویسد.
@tarjomaanweb
🆔 @commac
🔸هدفون‌هایی که افکار شما را می‌خوانند
🔹فناوری خواندن فعالیت مغز دیگر یک رویا نیست. هدفون‌هایی که با حسگرهای الکتروانسفالوگرافی (EEG) فعالیت مغز را ثبت می‌کنند، هم‌اکنون در بازار موجودند و شرکت‌های بزرگی مانند اپل نیز به‌دنبال ورود به این حوزه هستند. این تحول، پرسش‌هایی درباره نسل جدیدی که با این فناوری بزرگ می‌شوند، ایجاد کرده است.
https://irna.ir/xjY877
@IRNA_1313
✅ @commac
🔹فناوری خواندن فعالیت مغز دیگر یک رویا نیست. هدفون‌هایی که با حسگرهای الکتروانسفالوگرافی (EEG) فعالیت مغز را ثبت می‌کنند، هم‌اکنون در بازار موجودند و شرکت‌های بزرگی مانند اپل نیز به‌دنبال ورود به این حوزه هستند. این تحول، پرسش‌هایی درباره نسل جدیدی که با این فناوری بزرگ می‌شوند، ایجاد کرده است.
https://irna.ir/xjY877
@IRNA_1313
✅ @commac
🔸ناشران چرخه نشر را تغییر ندهند/ کاهش قدرت کتاب‌فروشان در نتیجه «پیش‌فروش»
🔹کتاب‌فروش بدرقه جاویدان با تاکید بر اینکه ناشران نباید چرخه نشر را تغییر بدهد، گفت: ناشران در نتیجه «پیش‌فروش» کتاب شاید بتوانند بخشی از بدهی‌های خود را پرداخت کنند، اما اگر قرار باشد این کار به روال تبدیل شود، قدرت کتاب‌فروش بسیار کم خواهد شد.
🔹هر کدام از حلقه‌ها با مشکل مواجه شود، فعالیت حلقه‌های دیگر هم دچار مشکل خواهد شد.
https://irna.ir/xjY7pp
@IRNA_1313
✅ @commac
🔹کتاب‌فروش بدرقه جاویدان با تاکید بر اینکه ناشران نباید چرخه نشر را تغییر بدهد، گفت: ناشران در نتیجه «پیش‌فروش» کتاب شاید بتوانند بخشی از بدهی‌های خود را پرداخت کنند، اما اگر قرار باشد این کار به روال تبدیل شود، قدرت کتاب‌فروش بسیار کم خواهد شد.
🔹هر کدام از حلقه‌ها با مشکل مواجه شود، فعالیت حلقه‌های دیگر هم دچار مشکل خواهد شد.
https://irna.ir/xjY7pp
@IRNA_1313
✅ @commac
🎯 هنوز به سلیقهٔ آدم‌ها برای انتخاب کتاب نیاز داریم
♦️نیویورک تایمز، رادیکا جونز — جوایز ادبی، مثل جایزهٔ بوکر، اغلب به نخبه‌گرایی متهم می‌شوند. اما حالا، در روزگاری که چت‌بات‌ها در همهٔ عرصه‌های زندگی برایمان نسخه می‌پیچند، بیش از همیشه به کسانی نیاز داریم که با شور و سلیقهٔ شخصی، بهترین و ارزشمندترین کتاب‌ها را به ما معرفی کنند.
♦️سال‌ها طول کشید تا فهمیدم جوایز معتبر فرهنگی را نه خدایان و الهه‌های الهام، بلکه آدم‌های واقعی تعیین می‌کنند. برای همین، وقتی بنیاد جایزهٔ بوکر حدود دو هفته پیش فهرست بلند نامزدهای امسال را اعلام کرد، با علاقه سراغش رفتم. چیزی که بیش از همه توجهم را جلب کرد حضور پررنگ پنج داور در انتخاب کتاب‌ها بود.
♦️داوران درواقع آخرین دروازه‌بان‌های ورود به دنیای ادبیات‌اند، چیزی که شاید در قرن بیست‌ویکم خیلی‌ها نمی‌پسندند. اما حالا که چت‌بات‌ها دارند کم‌کم در همه‌چیز نقش راهنما و توصیه‌کننده پیدا می‌کنند، دیدن همین آدم‌های واقعی و زنده در کنار کتاب‌هایی که انتخاب کرده‌اند برایم خوشایند بود، چون اصل ماجرا همین سلیقهٔ شخصی و نگاه انسانی است.
♦️در دنیایی که روزبه‌روز آدم‌های کمتری کتاب می‌خوانند، ما کسانی که هنوز زیاد مطالعه می‌کنیم، برای پیداکردن کتاب‌های تازه و ارزشمند، چه برای نیازهای فوری و چه برای اینکه بفهمیم در آینده چه آثاری ارزش خواندن دارند، به جوایز ادبی متکی هستیم. جوایز ادبی درواقع نخستین راهنمایان انتخاب کتاب بودند، با این تفاوت مهم که انتخاب‌کنندگان بر اساس سلیقه و قضاوت خودشان تصمیم می‌گرفتند، نه بر اساس تصویری الگوریتمی که یک سیستم از سلیقهٔ ما ساخته است.
🔗 نیویورک تایمز | ۹ اوت ۲۰۲۶ | Please Judge the Books I'm Reading
🔗 رادیکا جونز؛ سردبیر سابق مجلۀ ونیتی‌فر
@tarjomaanweb
✅ @commac
♦️نیویورک تایمز، رادیکا جونز — جوایز ادبی، مثل جایزهٔ بوکر، اغلب به نخبه‌گرایی متهم می‌شوند. اما حالا، در روزگاری که چت‌بات‌ها در همهٔ عرصه‌های زندگی برایمان نسخه می‌پیچند، بیش از همیشه به کسانی نیاز داریم که با شور و سلیقهٔ شخصی، بهترین و ارزشمندترین کتاب‌ها را به ما معرفی کنند.
♦️سال‌ها طول کشید تا فهمیدم جوایز معتبر فرهنگی را نه خدایان و الهه‌های الهام، بلکه آدم‌های واقعی تعیین می‌کنند. برای همین، وقتی بنیاد جایزهٔ بوکر حدود دو هفته پیش فهرست بلند نامزدهای امسال را اعلام کرد، با علاقه سراغش رفتم. چیزی که بیش از همه توجهم را جلب کرد حضور پررنگ پنج داور در انتخاب کتاب‌ها بود.
♦️داوران درواقع آخرین دروازه‌بان‌های ورود به دنیای ادبیات‌اند، چیزی که شاید در قرن بیست‌ویکم خیلی‌ها نمی‌پسندند. اما حالا که چت‌بات‌ها دارند کم‌کم در همه‌چیز نقش راهنما و توصیه‌کننده پیدا می‌کنند، دیدن همین آدم‌های واقعی و زنده در کنار کتاب‌هایی که انتخاب کرده‌اند برایم خوشایند بود، چون اصل ماجرا همین سلیقهٔ شخصی و نگاه انسانی است.
♦️در دنیایی که روزبه‌روز آدم‌های کمتری کتاب می‌خوانند، ما کسانی که هنوز زیاد مطالعه می‌کنیم، برای پیداکردن کتاب‌های تازه و ارزشمند، چه برای نیازهای فوری و چه برای اینکه بفهمیم در آینده چه آثاری ارزش خواندن دارند، به جوایز ادبی متکی هستیم. جوایز ادبی درواقع نخستین راهنمایان انتخاب کتاب بودند، با این تفاوت مهم که انتخاب‌کنندگان بر اساس سلیقه و قضاوت خودشان تصمیم می‌گرفتند، نه بر اساس تصویری الگوریتمی که یک سیستم از سلیقهٔ ما ساخته است.
🔗 نیویورک تایمز | ۹ اوت ۲۰۲۶ | Please Judge the Books I'm Reading
🔗 رادیکا جونز؛ سردبیر سابق مجلۀ ونیتی‌فر
@tarjomaanweb
✅ @commac
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
👈تو یه فروشگاه تکنولوژی تو روسیه، یه ربات بعد از اینکه مشتری هلش داد، شروع به دعوا با مشتری کرد
✅ @commac
✅ @commac
💢بازگشت محسن نامجو به روایت داده‌های آنلاین: غلبه واکنش‌های منفی و عدم استقبال از بازگشت نامجو
🔹بازگشت محسن نامجو به کشور در هفته گذشته، یکی از موضوعات مورد توجه در شبکه‌های اجتماعی بود و این موضوع در میان پنج جست‌وجوی پرتکرار گوگل در یک هفته اخیر قرار گرفت.
🔸در تلگرام، درباره این خبر و حواشی ناشی از آن حدود ۷هزار پست تلگرامی با بیش از ۲۲میلیون بازدید منتشر شد. در توئیتر نیز بیش از ۶۰ هزار توئیت و ریتوئیت با کلیدواژه «نامجو» منتشر شده که در مجموع ۸۵۸هزار لایک و ۲۳میلیون بازدید داشته‌اند. در اینستاگرام نیز مطالب مربوط به این موضوع، بیش از ۴۷میلیون بازدید دریافت کرده‌اند.
▪️تلگرام؛ غلبه خبر با چاشنی تمسخر و انزجار
🔹در تلگرام، اخبار مربوط به بازگشت نامجو بیش از یک‌سوم پست‌ها و بازدیدها را به خود اختصاص داده است. پس از آن، بحث درباره نسبت محسن نامجو با حکومت و سخنان همسر محسن نامجو درباره نحوه خروج و بازگشت او به ایران دومین و سومین مضمون پربازدید بوده است.
🔸پست‌های منتشرشده در تلگرام در مجموع بیش از ۴۳۹هزار ری‌اکشن دریافت کرده‌اند. حدود ۴۰٪ این ری‌اکشن‌ها، واکنش‌های مربوط به خنده و تمسخر (🤣 و 😁) بوده و بیش از ۲۱٪ نیز ری‌اکشن‌هایی مانند 🤮، 👎، 🤬 و 💩 بوده‌اند که عمدتاً بیانگر انزجار، خشم یا مخالفت هستند.
🔹در سوی دیگر، حدود ۲۰٪ از ری‌اکشن‌ها نیز ماهیتی مثبت داشته‌اند که از جمله مهم‌ترین آنها می‌توان به 👍 و ❤️ اشاره کرد. در مجموع، الگوی ری‌اکشن‌ها نشان می‌دهد که بخش بزرگی از واکنش مخاطبان به بازگشت نامجو در تلگرام، ماهیتی طنزآمیز، تمسخرآمیز، همراه با انزجار یا خشم داشته است.
🔸تحلیل ری‌اکشن‌های هر مضمون نیز نکات قابل‌توجهی را نشان می‌دهد:
🔻بیشترین تعداد ری‌اکشن 🤣 مربوط به سخنان همسر نامجو در خصوص نحوه بازگشت او به کشور بوده است و این موضوع به یک «میم» و روایتی طنز در شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده است.
🔻در مقابل، بیشترین ری‌اکشن‌های 😁، 🤮 و 👍 مربوط به بازخوانی مواضع و آثار گذشته نامجو، به‌ویژه مواضع او علیه حکومت، بوده است. بخش قابل‌توجهی از این واکنش‌ها در مطالب انتقادی منتشرشده در کانال‌هایی مانند «حافظه تاریخی» دیده می‌شود.
🔻همچنین بیشترین ری‌اکشن‌های 🖕 و 👎 مربوط به اخبار بازگشت نامجو به ایران بوده است. در عین حال، بیشترین ری‌اکشن ❤️ نیز به همین مضمون تعلق داشته است؛ موضوعی که بیانگر واکنش‌های دوگانه به خبر بازگشت او بوده است.
🔻واکنش‌ها به مضمون «دفاع و توجیه بازگشت» نیز قابل‌توجه است. در این مضمون، ری‌اکشن 👎 بیشترین تکرار را داشته و واکنش مخاطبان به توضیحات خود نامجو درباره وطن، خانواده و انگیزه بازگشت او عدم تأیید و مخالفت بوده است.
▪️توئیتر و برجسته‌شدن گذشته نامجو
🔹در توئیتر، فضای مخالفت با نامجو و بازگشت او به کشور، پررنگ‌تر از تلگرام است. در حالی که در تلگرام ری‌اکشن‌های حمایتی از نامجو حدود ۲۰٪ از کل ری‌اکشن‌ها را شامل می‌شود، در توئیتر تنها حدود ۳.۷٪ از لایک‌ها به مطالبی اختصاص داشته که در دفاع یا همدلی با نامجو منتشر شده‌اند و ۸.۵٪ از لایک‌ها مربوط به مطالبی درباره هنر و سابقه حرفه‌ای نامجو بوده است.
🔸در مقابل، حدود ۲۲٪ از کل لایک‌ها به مطالبی با مضمون احتمال همکاری نامجو با حکومت اختصاص داشته است. همچنین حدود ۱۳ درصد از لایک‌ها مربوط به بازخوانی مواضع و آثار گذشته نامجو، عمدتاً با رویکردی انتقادی و در جهت زیر سؤال بردن رفتار و مواضع کنونی او بوده است. بنابراین، مسئله اصلی کاربران توئیتر صرفاً بازگشت نامجو نبوده و پرسش شکل گرفته که این بازگشت چه نسبتی با جمهوری اسلامی دارد و چرا نامجو با وجود مواضع و سابقه پیشین خود، اکنون به ایران بازگشته است.
🔹در این میان، خبر بازگشت نامجو به کشور حدود ۱۲٪ از کل توئیت‌های منتشرشده و حدود ۹.۳٪ از لایک‌های مربوط به این موضوع را شامل شده است. این مسئله نشان می‌دهد که در توئیتر، «خود خبر بازگشت» نسبت به تفاسیر و حواشی پیرامون آن، سهم کمتری از توجه کاربران داشته است.
▪️شکل‌گیری تصویری عمدتاً منفی از بازگشت نامجو
مجموع این یافته‌ها نشان می‌دهد که بازگشت محسن نامجو به ایران، با واکنش منفی کاربران آشنا با او مواجه شده است. مشخص نیست این واکنش‌ها از سمت کاربران داخل کشور است و یا کاربران خارج از ایران؛ اما به‌نظر می‌رسد آن دسته از افرادی که نامجو را می‌شناسند، واکنش منفی به این بازگشت داشته و همین موضوع را دستمایه بررسی سوابق و گذشته او، چه از منظر مواضع سیاسی و چه از منظر زندگی شخصی، قرار داده‌اند. در این میان، اکانت‌هایی نظیر «حافظه تاریخی» و صفحات مربوط به تلویزیون ایران‌اینترنشنال، و همچنین برخی از کاربران نزدیک به جریان سلطنت‌طلبی، نقش برجسته‌ای در تقویت این فضای منفی علیه او داشته‌اند.
📲@socialMediaAnalysis
✅ @commac
🔹بازگشت محسن نامجو به کشور در هفته گذشته، یکی از موضوعات مورد توجه در شبکه‌های اجتماعی بود و این موضوع در میان پنج جست‌وجوی پرتکرار گوگل در یک هفته اخیر قرار گرفت.
🔸در تلگرام، درباره این خبر و حواشی ناشی از آن حدود ۷هزار پست تلگرامی با بیش از ۲۲میلیون بازدید منتشر شد. در توئیتر نیز بیش از ۶۰ هزار توئیت و ریتوئیت با کلیدواژه «نامجو» منتشر شده که در مجموع ۸۵۸هزار لایک و ۲۳میلیون بازدید داشته‌اند. در اینستاگرام نیز مطالب مربوط به این موضوع، بیش از ۴۷میلیون بازدید دریافت کرده‌اند.
▪️تلگرام؛ غلبه خبر با چاشنی تمسخر و انزجار
🔹در تلگرام، اخبار مربوط به بازگشت نامجو بیش از یک‌سوم پست‌ها و بازدیدها را به خود اختصاص داده است. پس از آن، بحث درباره نسبت محسن نامجو با حکومت و سخنان همسر محسن نامجو درباره نحوه خروج و بازگشت او به ایران دومین و سومین مضمون پربازدید بوده است.
🔸پست‌های منتشرشده در تلگرام در مجموع بیش از ۴۳۹هزار ری‌اکشن دریافت کرده‌اند. حدود ۴۰٪ این ری‌اکشن‌ها، واکنش‌های مربوط به خنده و تمسخر (🤣 و 😁) بوده و بیش از ۲۱٪ نیز ری‌اکشن‌هایی مانند 🤮، 👎، 🤬 و 💩 بوده‌اند که عمدتاً بیانگر انزجار، خشم یا مخالفت هستند.
🔹در سوی دیگر، حدود ۲۰٪ از ری‌اکشن‌ها نیز ماهیتی مثبت داشته‌اند که از جمله مهم‌ترین آنها می‌توان به 👍 و ❤️ اشاره کرد. در مجموع، الگوی ری‌اکشن‌ها نشان می‌دهد که بخش بزرگی از واکنش مخاطبان به بازگشت نامجو در تلگرام، ماهیتی طنزآمیز، تمسخرآمیز، همراه با انزجار یا خشم داشته است.
🔸تحلیل ری‌اکشن‌های هر مضمون نیز نکات قابل‌توجهی را نشان می‌دهد:
🔻بیشترین تعداد ری‌اکشن 🤣 مربوط به سخنان همسر نامجو در خصوص نحوه بازگشت او به کشور بوده است و این موضوع به یک «میم» و روایتی طنز در شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده است.
🔻در مقابل، بیشترین ری‌اکشن‌های 😁، 🤮 و 👍 مربوط به بازخوانی مواضع و آثار گذشته نامجو، به‌ویژه مواضع او علیه حکومت، بوده است. بخش قابل‌توجهی از این واکنش‌ها در مطالب انتقادی منتشرشده در کانال‌هایی مانند «حافظه تاریخی» دیده می‌شود.
🔻همچنین بیشترین ری‌اکشن‌های 🖕 و 👎 مربوط به اخبار بازگشت نامجو به ایران بوده است. در عین حال، بیشترین ری‌اکشن ❤️ نیز به همین مضمون تعلق داشته است؛ موضوعی که بیانگر واکنش‌های دوگانه به خبر بازگشت او بوده است.
🔻واکنش‌ها به مضمون «دفاع و توجیه بازگشت» نیز قابل‌توجه است. در این مضمون، ری‌اکشن 👎 بیشترین تکرار را داشته و واکنش مخاطبان به توضیحات خود نامجو درباره وطن، خانواده و انگیزه بازگشت او عدم تأیید و مخالفت بوده است.
▪️توئیتر و برجسته‌شدن گذشته نامجو
🔹در توئیتر، فضای مخالفت با نامجو و بازگشت او به کشور، پررنگ‌تر از تلگرام است. در حالی که در تلگرام ری‌اکشن‌های حمایتی از نامجو حدود ۲۰٪ از کل ری‌اکشن‌ها را شامل می‌شود، در توئیتر تنها حدود ۳.۷٪ از لایک‌ها به مطالبی اختصاص داشته که در دفاع یا همدلی با نامجو منتشر شده‌اند و ۸.۵٪ از لایک‌ها مربوط به مطالبی درباره هنر و سابقه حرفه‌ای نامجو بوده است.
🔸در مقابل، حدود ۲۲٪ از کل لایک‌ها به مطالبی با مضمون احتمال همکاری نامجو با حکومت اختصاص داشته است. همچنین حدود ۱۳ درصد از لایک‌ها مربوط به بازخوانی مواضع و آثار گذشته نامجو، عمدتاً با رویکردی انتقادی و در جهت زیر سؤال بردن رفتار و مواضع کنونی او بوده است. بنابراین، مسئله اصلی کاربران توئیتر صرفاً بازگشت نامجو نبوده و پرسش شکل گرفته که این بازگشت چه نسبتی با جمهوری اسلامی دارد و چرا نامجو با وجود مواضع و سابقه پیشین خود، اکنون به ایران بازگشته است.
🔹در این میان، خبر بازگشت نامجو به کشور حدود ۱۲٪ از کل توئیت‌های منتشرشده و حدود ۹.۳٪ از لایک‌های مربوط به این موضوع را شامل شده است. این مسئله نشان می‌دهد که در توئیتر، «خود خبر بازگشت» نسبت به تفاسیر و حواشی پیرامون آن، سهم کمتری از توجه کاربران داشته است.
▪️شکل‌گیری تصویری عمدتاً منفی از بازگشت نامجو
مجموع این یافته‌ها نشان می‌دهد که بازگشت محسن نامجو به ایران، با واکنش منفی کاربران آشنا با او مواجه شده است. مشخص نیست این واکنش‌ها از سمت کاربران داخل کشور است و یا کاربران خارج از ایران؛ اما به‌نظر می‌رسد آن دسته از افرادی که نامجو را می‌شناسند، واکنش منفی به این بازگشت داشته و همین موضوع را دستمایه بررسی سوابق و گذشته او، چه از منظر مواضع سیاسی و چه از منظر زندگی شخصی، قرار داده‌اند. در این میان، اکانت‌هایی نظیر «حافظه تاریخی» و صفحات مربوط به تلویزیون ایران‌اینترنشنال، و همچنین برخی از کاربران نزدیک به جریان سلطنت‌طلبی، نقش برجسته‌ای در تقویت این فضای منفی علیه او داشته‌اند.
📲@socialMediaAnalysis
✅ @commac
Telegram
تحلیل شبکه‌های اجتماعی مجازی
در این کانال، شبکه‌های اجتماعی مجازی و محتوای آنها تحلیل و بررسی خواهند شد.
تماس با ادمین:
@socialMediaAnalysisAdmin
تماس با ادمین:
@socialMediaAnalysisAdmin
❤1🙏1
🎯 نسل زد عاشق کار نیست و من به آنها حق می‌دهم
♦️ نیویورک تایمز، اِمی نیتفلد — در سال ۲۰۱۵ که از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدم، من و همکلاسی‌هایم عمیقاً تحت تأثیر ارزش‌های نسل هزاره بودیم. مشاوران مدام گوشزد می‌کردند پی رؤیاهایمان برویم، شغلی را انتخاب کنیم که عاشقش هستیم و به‌خصوص به ما زن‌ها می‌گفتند با اعتمادبه‌نفس پیش برویم.
♦️برای اینکه ببینم نگاه نسل زد چه تفاوتی با نسل‌های قبلی دارد، پای صحبت دانشجویان در آستانۀ فارغ‌التحصیلی نشستم تا از امیدها و نگرانی‌هایشان برای ورود به دنیای بزرگسالی بگویند. فهمیدم آنها نیز، مانند تمام کسانی که دنبال کارند، پر از ترس و دلسردی‌اند. اما یک نکته بیش از همه جلب توجه می‌کرد: بسیاری از دانشجوها می‌گفتند مفهوم بلندپروازی، آن‌گونه که ما می‌شناختیم، دیگر برایشان معنایی ندارد. بلندپروازی مستلزم این است که فرد بر آیندۀ خود کنترل واقعی داشته باشد، ولی با این‌همه عدم‌قطعیت در دنیای امروز برنامه‌ریزی برای فردا انگار بیهوده به نظر می‌رسد.
♦️نسل زدی‌ها اغلب متهم می‌شوند که کار و شغل برایشان اهمیتی ندارد -خودشان نیز تا حدی این را می‌پذیرند. اما چه کسی می‌تواند آنها را مقصر بداند؟ آنها به چشم خود دیده‌اند که نسل هزاره چطور زیر بار فرسودگی شغلی له شد، دیده‌اند که دستمزدها سال‌ها رشد چندانی نکرد، ارزش مدارک دانشگاهی افت کرد و نهادهای اجتماعی یکی پس از دیگری کارآمدی خود را از دست دادند. اکنون نیز وارد بازار کاری شده‌اند که بسیاری آن را بدترین بازار کار سال‌های اخیر می‌دانند.
♦️رابطۀ نسل زد با شغلش بیش از آنکه بر پایۀ احساس تعلق و دلبستگی باشد، معامله‌ای مبتنی بر سود است. از هر ده دانش‌آموزی که در سال ۲۰۲۲ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شده‌اند، هشت نفر هیچ امیدی ندارند که کار بخش مهمی از هویتشان شود یا شغل جذابی پیدا کنند. وقتی نه امروز و نه فردا پاداش شایسته‌ای در کار نباشد، طبیعی است که خیلی از جوان‌ها دست از تلاش برای پیشرفت بکشند.
درست است که در روزگار آکنده از عدم‌قطعیت، ناامیدی واکنشی منطقی است، ولی وقتی جوانان دیگر باور نداشته باشند تلاش مستمر و بلندمدت می‌تواند زندگی‌شان را بهبود ببخشد، فاجعۀ اصلی رخ می‌دهد: آنها دیگر توان تصورِ آینده‌ای ارزشمند را از دست می‌دهند.
🔗 نیویورک تایمز | ۲۳ ژوئیۀ ۲۰۲۶ | Gen Z Fell Out of Love With Work. I Don’t Blame Them
🔗 امی نیتفلد؛ خبرنگارحوزۀ فناوری‌های باروری و نابرابری
@tarjomaanweb
🆔 @commac
♦️ نیویورک تایمز، اِمی نیتفلد — در سال ۲۰۱۵ که از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدم، من و همکلاسی‌هایم عمیقاً تحت تأثیر ارزش‌های نسل هزاره بودیم. مشاوران مدام گوشزد می‌کردند پی رؤیاهایمان برویم، شغلی را انتخاب کنیم که عاشقش هستیم و به‌خصوص به ما زن‌ها می‌گفتند با اعتمادبه‌نفس پیش برویم.
♦️برای اینکه ببینم نگاه نسل زد چه تفاوتی با نسل‌های قبلی دارد، پای صحبت دانشجویان در آستانۀ فارغ‌التحصیلی نشستم تا از امیدها و نگرانی‌هایشان برای ورود به دنیای بزرگسالی بگویند. فهمیدم آنها نیز، مانند تمام کسانی که دنبال کارند، پر از ترس و دلسردی‌اند. اما یک نکته بیش از همه جلب توجه می‌کرد: بسیاری از دانشجوها می‌گفتند مفهوم بلندپروازی، آن‌گونه که ما می‌شناختیم، دیگر برایشان معنایی ندارد. بلندپروازی مستلزم این است که فرد بر آیندۀ خود کنترل واقعی داشته باشد، ولی با این‌همه عدم‌قطعیت در دنیای امروز برنامه‌ریزی برای فردا انگار بیهوده به نظر می‌رسد.
♦️نسل زدی‌ها اغلب متهم می‌شوند که کار و شغل برایشان اهمیتی ندارد -خودشان نیز تا حدی این را می‌پذیرند. اما چه کسی می‌تواند آنها را مقصر بداند؟ آنها به چشم خود دیده‌اند که نسل هزاره چطور زیر بار فرسودگی شغلی له شد، دیده‌اند که دستمزدها سال‌ها رشد چندانی نکرد، ارزش مدارک دانشگاهی افت کرد و نهادهای اجتماعی یکی پس از دیگری کارآمدی خود را از دست دادند. اکنون نیز وارد بازار کاری شده‌اند که بسیاری آن را بدترین بازار کار سال‌های اخیر می‌دانند.
♦️رابطۀ نسل زد با شغلش بیش از آنکه بر پایۀ احساس تعلق و دلبستگی باشد، معامله‌ای مبتنی بر سود است. از هر ده دانش‌آموزی که در سال ۲۰۲۲ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شده‌اند، هشت نفر هیچ امیدی ندارند که کار بخش مهمی از هویتشان شود یا شغل جذابی پیدا کنند. وقتی نه امروز و نه فردا پاداش شایسته‌ای در کار نباشد، طبیعی است که خیلی از جوان‌ها دست از تلاش برای پیشرفت بکشند.
درست است که در روزگار آکنده از عدم‌قطعیت، ناامیدی واکنشی منطقی است، ولی وقتی جوانان دیگر باور نداشته باشند تلاش مستمر و بلندمدت می‌تواند زندگی‌شان را بهبود ببخشد، فاجعۀ اصلی رخ می‌دهد: آنها دیگر توان تصورِ آینده‌ای ارزشمند را از دست می‌دهند.
🔗 نیویورک تایمز | ۲۳ ژوئیۀ ۲۰۲۶ | Gen Z Fell Out of Love With Work. I Don’t Blame Them
🔗 امی نیتفلد؛ خبرنگارحوزۀ فناوری‌های باروری و نابرابری
@tarjomaanweb
🆔 @commac
👍1
سیل در نپال: اطلاعات در مواجهه با محدودیت‌ها و اخبار جعلی
در نپال با ادامه عملیات جستجو و نجات، شمار دقیق قربانیان هنوز مشخص نیست. روزنامه‌نگاران نیز مستقیماً تحت تأثیر سیل مرگبار قرار گرفته‌اند: طبق اطلاعات هنوز ناقص جمع‌آوری‌شده توسط گزارشگران بدون مرز، دست کم ۴ روزنامه نگار غیرقابل دسترسی یا مفقود هستند.
به نوشته گزارشگران بدون مرز، کسانی که زنده مانده‌اند و بسیاری از آنها همچنان دچار آسیب‌های روانی هستند همچنان در شرایط بسیار سختی به کار خود ادامه می‌دهند.
بینود دونگل، خبرنگار گزارشگران بدون مرز در نپال، می‌گوید: "مسئله فقط تلفات انسانی و مادی نیست: در برخی مناطق، کل تمدن یک جامعه از بین رفته است و با این حال، روزنامه‌نگاران همچنان به کار خود در محل ادامه می‌دهند."
اما جاده‌های آسیب‌دیده و کمبود حمل و نقل، کار روزنامه‌نگاران در محل و همچنین ورود فعالان رسانه‌ای مستقر در کاتماندو، پایتخت نپال و خبرنگاران بین‌المللی را محدود می‌کند. بسیاری از ایستگاه‌های رادیویی در مناطق آسیب‌دیده از سرویس خارج شده‌اند و چاپ روزنامه‌ها به دلیل قطع برق غیرممکن است.
در این شرایط غم‌انگیز و به دلیل تأخیر اولیه در اطلاع‌رسانی بحران از سوی مقامات و فقدان داده‌های رسمی در لحظه، آمار تایید نشده تلفات و اطلاعات متناقض منتشر شده در رسانه‌های اجتماعی، تلاش‌های واکنش اضطراری و کار روزنامه‌نگاران را پیچیده می‌کند. در فاجعه‌ای به این بزرگی، دسترسی به اطلاعات قابل اعتماد و مستقل بسیار مهم است.
گزارشگران بدون مرز از مقامات نپال می‌خواهد که دسترسی ایمن روزنامه‌نگاران به مناطق فاجعه‌زده را تسهیل کنند.
این سازمان همچنین از دولت نپال می‌خواهد که داده‌های رسمی منظم‌تر و دقیق‌تری منتشر کند و جریان آزاد اطلاعات تأیید شده را تضمین کند، نه اینکه روزنامه‌نگاران و مردم را به رسانه‌های اجتماعی وابسته کند، جایی که شایعات و اطلاعات نادرست در حال حاضر شایع هستند.
پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی همچنین باید تعدیل محتوای نادرست یا دستکاری‌شده توسط هوش مصنوعی را که باعث سردرگمی می‌شود، تقویت کنند. در شرایط بحرانی، ترویج محتوای روزنامه‌نگاری قابل اعتماد باید اولویت مطلق برای کمک به جمعیت آسیب‌دیده باشد.
بنابراین، اطلاعات نادرست و محتوای گمراه‌کننده‌ای که رسانه‌های اجتماعی را فرا گرفته است همچنان یک مشکل اساسی است.
وب‌سایت NepalFactCheck که در سال ۲۰۲۰ در اوج همه‌گیری کووید-۱۹ توسط مرکز تحقیقات رسانه‌ای نپال و وبلاگ MySansar.com راه‌اندازی شده، شروع به بررسی شمار زیادی از اخبار جعلی و محتوای تولید شده توسط هوش مصنوعی کردند.
آنها اکنون در پاسخ به این فاجعه بسیج شده‌اند: آنها یک ویدیو را بی‌اعتبار کرده‌اند به عنوان صحنه سیل در نپال که توسط هوش مصنوعی تولید شده بود و همچنین کلیپ دیگری که ظاهراً وزیر کشور نپال را در حال ورود به تونلی به همراه ارتش نشان می‌داد که در واقع از ایالت اوتاراکند هند سرچشمه می‌گرفت.
بخش دیگری از محتوا به دروغ ادعا می‌کرد افرادی که در یک محل ساخت و ساز برق آبی گرفتار شده بودند، نجات یافته‌اند. عملیات نجات در واقع مربوط به محل ساخت و ساز مجاور بود.
برای مبارزه با اطلاعات نادرست، شورای مطبوعات نپال نیز سامانه ای را برای گزارش اطلاعات نادرست ایجاد کرده است.
✍🏼مهدی حیدری
@NewJournalism
✅ @commac
در نپال با ادامه عملیات جستجو و نجات، شمار دقیق قربانیان هنوز مشخص نیست. روزنامه‌نگاران نیز مستقیماً تحت تأثیر سیل مرگبار قرار گرفته‌اند: طبق اطلاعات هنوز ناقص جمع‌آوری‌شده توسط گزارشگران بدون مرز، دست کم ۴ روزنامه نگار غیرقابل دسترسی یا مفقود هستند.
به نوشته گزارشگران بدون مرز، کسانی که زنده مانده‌اند و بسیاری از آنها همچنان دچار آسیب‌های روانی هستند همچنان در شرایط بسیار سختی به کار خود ادامه می‌دهند.
بینود دونگل، خبرنگار گزارشگران بدون مرز در نپال، می‌گوید: "مسئله فقط تلفات انسانی و مادی نیست: در برخی مناطق، کل تمدن یک جامعه از بین رفته است و با این حال، روزنامه‌نگاران همچنان به کار خود در محل ادامه می‌دهند."
اما جاده‌های آسیب‌دیده و کمبود حمل و نقل، کار روزنامه‌نگاران در محل و همچنین ورود فعالان رسانه‌ای مستقر در کاتماندو، پایتخت نپال و خبرنگاران بین‌المللی را محدود می‌کند. بسیاری از ایستگاه‌های رادیویی در مناطق آسیب‌دیده از سرویس خارج شده‌اند و چاپ روزنامه‌ها به دلیل قطع برق غیرممکن است.
در این شرایط غم‌انگیز و به دلیل تأخیر اولیه در اطلاع‌رسانی بحران از سوی مقامات و فقدان داده‌های رسمی در لحظه، آمار تایید نشده تلفات و اطلاعات متناقض منتشر شده در رسانه‌های اجتماعی، تلاش‌های واکنش اضطراری و کار روزنامه‌نگاران را پیچیده می‌کند. در فاجعه‌ای به این بزرگی، دسترسی به اطلاعات قابل اعتماد و مستقل بسیار مهم است.
گزارشگران بدون مرز از مقامات نپال می‌خواهد که دسترسی ایمن روزنامه‌نگاران به مناطق فاجعه‌زده را تسهیل کنند.
این سازمان همچنین از دولت نپال می‌خواهد که داده‌های رسمی منظم‌تر و دقیق‌تری منتشر کند و جریان آزاد اطلاعات تأیید شده را تضمین کند، نه اینکه روزنامه‌نگاران و مردم را به رسانه‌های اجتماعی وابسته کند، جایی که شایعات و اطلاعات نادرست در حال حاضر شایع هستند.
پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی همچنین باید تعدیل محتوای نادرست یا دستکاری‌شده توسط هوش مصنوعی را که باعث سردرگمی می‌شود، تقویت کنند. در شرایط بحرانی، ترویج محتوای روزنامه‌نگاری قابل اعتماد باید اولویت مطلق برای کمک به جمعیت آسیب‌دیده باشد.
بنابراین، اطلاعات نادرست و محتوای گمراه‌کننده‌ای که رسانه‌های اجتماعی را فرا گرفته است همچنان یک مشکل اساسی است.
وب‌سایت NepalFactCheck که در سال ۲۰۲۰ در اوج همه‌گیری کووید-۱۹ توسط مرکز تحقیقات رسانه‌ای نپال و وبلاگ MySansar.com راه‌اندازی شده، شروع به بررسی شمار زیادی از اخبار جعلی و محتوای تولید شده توسط هوش مصنوعی کردند.
آنها اکنون در پاسخ به این فاجعه بسیج شده‌اند: آنها یک ویدیو را بی‌اعتبار کرده‌اند به عنوان صحنه سیل در نپال که توسط هوش مصنوعی تولید شده بود و همچنین کلیپ دیگری که ظاهراً وزیر کشور نپال را در حال ورود به تونلی به همراه ارتش نشان می‌داد که در واقع از ایالت اوتاراکند هند سرچشمه می‌گرفت.
بخش دیگری از محتوا به دروغ ادعا می‌کرد افرادی که در یک محل ساخت و ساز برق آبی گرفتار شده بودند، نجات یافته‌اند. عملیات نجات در واقع مربوط به محل ساخت و ساز مجاور بود.
برای مبارزه با اطلاعات نادرست، شورای مطبوعات نپال نیز سامانه ای را برای گزارش اطلاعات نادرست ایجاد کرده است.
✍🏼مهدی حیدری
@NewJournalism
✅ @commac
🔸هشدار یک متخصص اعتیادهای رفتاری درباره پیامدهای فضای مجازی؛ از لایک و ویو تا قمار آنلاین
🔹دکتر "رابرت فرنام روانپزشک و متخصص اعتیادهای رفتاری با اشاره به یافته‌های جدید در این حوزه، فضای مجازی را یکی از محیط‌های اثرگذار بر رشد کودکان و نوجوانان دانست و بر ضرورت آموزش استفاده صحیح از ابزارهای دیجیتال تأکید کرد.
https://irna.ir/xjY9fQ
@IRNA_1313
📍@commac
🔹دکتر "رابرت فرنام روانپزشک و متخصص اعتیادهای رفتاری با اشاره به یافته‌های جدید در این حوزه، فضای مجازی را یکی از محیط‌های اثرگذار بر رشد کودکان و نوجوانان دانست و بر ضرورت آموزش استفاده صحیح از ابزارهای دیجیتال تأکید کرد.
https://irna.ir/xjY9fQ
@IRNA_1313
📍@commac
🎯 بسیاری از مردان جوان آمریکایی تمایلی برای تحصیل در دانشگاه ندارند
♦️کرانیکل آو هایر اجوکیشن، بکی سوپیانو — در آمریکا، از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ به این سو، توجه زیادی به نگرش‌ها و تجربۀ زیستۀ مردان جوان جلب شده است. مؤسسۀ پژوهشی غیرانتفاعی «پابلیک اَجِندا» کوشیده این بحث را نه بر حدس‌ها و کلیشه‌ها، بلکه بر صدای خودِ مردان جوان استوار کند. این مؤسسه اخیراً نتایج نظرسنجی‌ها و گفت‌وگوهای گروهی با مردان ۱۸ تا ۳۴ ساله را منتشر کرده نتایجی که دیدگاه آنان را دربارۀ مسائل گوناگون، از جمله آموزش عالی، نشان می‌دهد.
♦️بر اساس این یافته‌ها، بسیاری از مردان جوان نرفتن به دانشگاه را تصمیمی پذیرفتنی از نظر اجتماعی می‌دانند. همچنین، از نگاه آنان، مدرک کارشناسی دیگر الزاماً مزیت چشمگیری نسبت به تحصیل در مراکز فنی‌وحرفه‌ای در بازار کار ندارد.
♦️به گفتۀ اندرو جی. سِلیگسون، رئیس پابلیک اَجِندا، ۳۸ درصد از مردان جوان باور دارند دانشگاه‌ها بیشتر برای سودرساندن به زنان طراحی شده‌اند تا مردان. او می‌گوید مردان جوان، در مقایسه با زنان هم‌سن خود، بیشتر احساس کرده‌اند که در تصمیم‌گیری برای رفتن به دانشگاه کسی را در کنار خود نداشته‌اند.
♦️سِلیگسون در پایان این پرسش را پیش می‌کشد: «وقتی تجربه‌ای از جهان داشته باشید که آنها داشته‌اند، چطور می‌توانید میان رئیس دانشگاهی که از بازده سرمایه‌گذاری حرف می‌زند و یک اینفلوئنسر اینترنتی که وعدۀ پولدارشدن فوری می‌دهد، تفاوت معناداری ببینید؟».
🔗 کرانیکل آو هایر اجوکیشن | ۱۳ ژوئیۀ ۲۰۲۶ | Why Many Young Men Don’t Think College Is for Them
🔗 بکی سوپیانو؛ روزنامه‌نگار نشریۀ کرانیکل است که دربارۀ آموزش عالی می‌نویسد
@tarjomaanweb
📍@commac
♦️کرانیکل آو هایر اجوکیشن، بکی سوپیانو — در آمریکا، از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ به این سو، توجه زیادی به نگرش‌ها و تجربۀ زیستۀ مردان جوان جلب شده است. مؤسسۀ پژوهشی غیرانتفاعی «پابلیک اَجِندا» کوشیده این بحث را نه بر حدس‌ها و کلیشه‌ها، بلکه بر صدای خودِ مردان جوان استوار کند. این مؤسسه اخیراً نتایج نظرسنجی‌ها و گفت‌وگوهای گروهی با مردان ۱۸ تا ۳۴ ساله را منتشر کرده نتایجی که دیدگاه آنان را دربارۀ مسائل گوناگون، از جمله آموزش عالی، نشان می‌دهد.
♦️بر اساس این یافته‌ها، بسیاری از مردان جوان نرفتن به دانشگاه را تصمیمی پذیرفتنی از نظر اجتماعی می‌دانند. همچنین، از نگاه آنان، مدرک کارشناسی دیگر الزاماً مزیت چشمگیری نسبت به تحصیل در مراکز فنی‌وحرفه‌ای در بازار کار ندارد.
♦️به گفتۀ اندرو جی. سِلیگسون، رئیس پابلیک اَجِندا، ۳۸ درصد از مردان جوان باور دارند دانشگاه‌ها بیشتر برای سودرساندن به زنان طراحی شده‌اند تا مردان. او می‌گوید مردان جوان، در مقایسه با زنان هم‌سن خود، بیشتر احساس کرده‌اند که در تصمیم‌گیری برای رفتن به دانشگاه کسی را در کنار خود نداشته‌اند.
♦️سِلیگسون در پایان این پرسش را پیش می‌کشد: «وقتی تجربه‌ای از جهان داشته باشید که آنها داشته‌اند، چطور می‌توانید میان رئیس دانشگاهی که از بازده سرمایه‌گذاری حرف می‌زند و یک اینفلوئنسر اینترنتی که وعدۀ پولدارشدن فوری می‌دهد، تفاوت معناداری ببینید؟».
🔗 کرانیکل آو هایر اجوکیشن | ۱۳ ژوئیۀ ۲۰۲۶ | Why Many Young Men Don’t Think College Is for Them
🔗 بکی سوپیانو؛ روزنامه‌نگار نشریۀ کرانیکل است که دربارۀ آموزش عالی می‌نویسد
@tarjomaanweb
📍@commac
🔺 ممنوعیت هوش مصنوعی در مدارس نیویورک برای دانش‌آموزان زیر ۱۴ سال
🔹 زهران ممدانی، شهردار نیویورک، در آستانه سال تحصیلی جدید دستور داد استفاده دانش‌آموزان از ابزارهای هوش مصنوعی مولد تا پایان پایه هشتم (زیر ۱۴ سال) ممنوع شود.
این طرح با تعیین سقف روزانه برای کار با صفحه‌نمایش (حداکثر ۳۰ تا ۴۵ دقیقه) همراه است.
هدف از این اقدام، ایجاد یک سال مکث و فرصت برای بررسی تأثیرات دقیق این فناوری بر مغز و فرآیند یادگیری کودکان اعلام شده است.
🟧 تحلیل:
اقدام شهردار نیویورک قابل قبول است. مشکل خودِ فناوری نیست، بلکه مقطع سنی و مرحله رشد شناختی کودک است.
مواجهه زودهنگام با ابزارهای هوش مصنوعی پیش از شکل‌گیری تفکر انتقادی و مهارت‌های مستقل حل مسئله، می‌تواند باعث تنبلی ذهنی و کاهش تاب‌آوری شناختی در دانش‌آموزان شود.
📍@commac
🔹 زهران ممدانی، شهردار نیویورک، در آستانه سال تحصیلی جدید دستور داد استفاده دانش‌آموزان از ابزارهای هوش مصنوعی مولد تا پایان پایه هشتم (زیر ۱۴ سال) ممنوع شود.
این طرح با تعیین سقف روزانه برای کار با صفحه‌نمایش (حداکثر ۳۰ تا ۴۵ دقیقه) همراه است.
هدف از این اقدام، ایجاد یک سال مکث و فرصت برای بررسی تأثیرات دقیق این فناوری بر مغز و فرآیند یادگیری کودکان اعلام شده است.
🟧 تحلیل:
اقدام شهردار نیویورک قابل قبول است. مشکل خودِ فناوری نیست، بلکه مقطع سنی و مرحله رشد شناختی کودک است.
مواجهه زودهنگام با ابزارهای هوش مصنوعی پیش از شکل‌گیری تفکر انتقادی و مهارت‌های مستقل حل مسئله، می‌تواند باعث تنبلی ذهنی و کاهش تاب‌آوری شناختی در دانش‌آموزان شود.
📍@commac
👎1
🔴 روابط عمومی ها در استفاده از هوش مصنوعی باید از تولیدمحتوا فراتر بروند
الکس سِوینی، استاد مدیریت ارتباطات دانشگاه مک‌مستر و مشاور مرکز راهبرد هوش مصنوعی مؤسسه تخصصی ارتباطات و روابط عمومی ریگان Ragan در گفتگو با نشریه تخصصی PR Daily گفت
نکته بسیار مهم‌تر
مهارت AI به‌تنهایی کافی نیست.
مزیت واقعی زمانی ایجاد می‌شود که فرد در کنار مهارت کار با AI،
کسب‌وکار را هم بفهمد
و مهارت ارتباط و تعامل با آدم‌ها را داشته باشد.
همین ترکیب است که می‌تواند یک متخصص را از یک «کاربر AI» را به فردی اثرگذارتر، تصمیم‌گیرتر و راهبردی‌تر در سازمان تبدیل کند.
دکتر سوینی می گوید: AI می‌تواند توانایی‌های مدیریتی، راهبردی و رهبری متخصص حوزه روابط عمومی را تقویت کند.
🆔 @commac
الکس سِوینی، استاد مدیریت ارتباطات دانشگاه مک‌مستر و مشاور مرکز راهبرد هوش مصنوعی مؤسسه تخصصی ارتباطات و روابط عمومی ریگان Ragan در گفتگو با نشریه تخصصی PR Daily گفت
هوش مصنوعی را یاد بگیر تا از انجام کارهای تکراری آزاد شوی و وقت و توان بیشتری برای تفکر راهبردی، خلاقیت، رابطه‌سازی و رهبری داشته باشی.
نکته بسیار مهم‌تر
مهارت AI به‌تنهایی کافی نیست.
مزیت واقعی زمانی ایجاد می‌شود که فرد در کنار مهارت کار با AI،
کسب‌وکار را هم بفهمد
و مهارت ارتباط و تعامل با آدم‌ها را داشته باشد.
همین ترکیب است که می‌تواند یک متخصص را از یک «کاربر AI» را به فردی اثرگذارتر، تصمیم‌گیرتر و راهبردی‌تر در سازمان تبدیل کند.
دکتر سوینی می گوید: AI می‌تواند توانایی‌های مدیریتی، راهبردی و رهبری متخصص حوزه روابط عمومی را تقویت کند.
🆔 @commac
PR Daily
Using AI skills to become a stronger leader
AI fluency and business literacy give communicators a leadership edge. Communicators have spent much of the AI era discussing what it can take off their plates. It’s a good first step, but we’re now at a place where AI can do more than improve efficiency.…
با مفاهیم ATL، BTL و TTL در بازاریابی و تبلیغات آشنا شوید
این سه اصطلاح، روش‌های مختلف هدف‌گیری مخاطب را بر اساس یک خط فرضی به نام «خط بازاریابی» (The Line) تقسیم‌بندی می‌کنند:
بالای خط ATL (Above the Line ): تبلیغات در مقیاس بزرگ و توده مردم است. در این روش، هدف دسترسی به بیشترین تعداد مخاطب بدون فیلتر کردن آن‌هاست.
مثال‌ها: تیزرهای تلویزیونی، رادیو، بیلبوردهای بزرگ شهری، و روزنامه‌ها.
زیر خط BTL (Below the Line ): تبلیغات هدفمند، مستقیم و متمرکز بر یک گروه خاص از مخاطبان است. این روش بیشتر روی درگیر کردن مستقیم مشتری و ایجاد وفاداری تمرکز دارد.
مثال‌ها: سمپلینگ (تست رایگان محصول در فروشگاه‌ها)، اسپانسر شدن در یک رویداد خاص، ارسال پیامک‌های هدفمند، و بازاریابی ایمیلی.
روی خط TTL (Through the Line ): ترکیبی از هر دو روش ATL و BTL است. در این رویکرد، برند هم‌زمان از رسانه‌های جمعی برای شناخته شدن استفاده می‌کند و هم‌زمان با روش‌های هدفمند، مشتری را به خرید ترغیب می‌سازد تا بیشترین بازدهی را داشته باشد. تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی و دیجیتال مارکتینگ امروزه بزرگ‌ترین نمونه‌های TTL هستند.
@commac
این سه اصطلاح، روش‌های مختلف هدف‌گیری مخاطب را بر اساس یک خط فرضی به نام «خط بازاریابی» (The Line) تقسیم‌بندی می‌کنند:
بالای خط ATL (Above the Line ): تبلیغات در مقیاس بزرگ و توده مردم است. در این روش، هدف دسترسی به بیشترین تعداد مخاطب بدون فیلتر کردن آن‌هاست.
مثال‌ها: تیزرهای تلویزیونی، رادیو، بیلبوردهای بزرگ شهری، و روزنامه‌ها.
زیر خط BTL (Below the Line ): تبلیغات هدفمند، مستقیم و متمرکز بر یک گروه خاص از مخاطبان است. این روش بیشتر روی درگیر کردن مستقیم مشتری و ایجاد وفاداری تمرکز دارد.
مثال‌ها: سمپلینگ (تست رایگان محصول در فروشگاه‌ها)، اسپانسر شدن در یک رویداد خاص، ارسال پیامک‌های هدفمند، و بازاریابی ایمیلی.
روی خط TTL (Through the Line ): ترکیبی از هر دو روش ATL و BTL است. در این رویکرد، برند هم‌زمان از رسانه‌های جمعی برای شناخته شدن استفاده می‌کند و هم‌زمان با روش‌های هدفمند، مشتری را به خرید ترغیب می‌سازد تا بیشترین بازدهی را داشته باشد. تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی و دیجیتال مارکتینگ امروزه بزرگ‌ترین نمونه‌های TTL هستند.
@commac
👍1
🔥 واتس‌اپ قابلیت پرداخت قبوض را به هند اضافه کرد
🔸 کاربران واتس‌اپ در هند اکنون می‌توانند به راحتی طیف وسیعی از انواع 30 صورتحساب و قبوض خدمات شهری و یا بازپرداخت وام را مستقیماً در برنامه پرداخت کنند.
🔹به گزارش کانال آکادمی ارتباطات، متا رسماً امکان پرداخت مستقیم قبوض را در واتس‌اپ برای کاربران هندی از طریق چت باتهای تحت مدیریت دولت فعال کرد.
🔻با اتصال به شبکه Bharat Connect، بیش از ۸۰۰ میلیون کاربر واتس‌اپ در هند اکنون می‌توانند تمام قبوض روزمره خود (از برق، آب و گاز گرفته تا اقساط وام و کارت اعتباری) را تنها از داخل همین پیام‌رسان پرداخت و مدیریت کنند.
🔺متا سال‌هاست تلاش می‌کند واتس‌اپ را به یک «سوپر اپلیکیشن» تمام‌عیار (مشابه وی‌چت در چین) تبدیل کند تا کاربران برای خرید، پرداخت و دریافت خدمات شهری، بی‌نیاز از برنامه‌های دیگر شوند.
@commac
🔸 کاربران واتس‌اپ در هند اکنون می‌توانند به راحتی طیف وسیعی از انواع 30 صورتحساب و قبوض خدمات شهری و یا بازپرداخت وام را مستقیماً در برنامه پرداخت کنند.
🔹به گزارش کانال آکادمی ارتباطات، متا رسماً امکان پرداخت مستقیم قبوض را در واتس‌اپ برای کاربران هندی از طریق چت باتهای تحت مدیریت دولت فعال کرد.
🔻با اتصال به شبکه Bharat Connect، بیش از ۸۰۰ میلیون کاربر واتس‌اپ در هند اکنون می‌توانند تمام قبوض روزمره خود (از برق، آب و گاز گرفته تا اقساط وام و کارت اعتباری) را تنها از داخل همین پیام‌رسان پرداخت و مدیریت کنند.
🔺متا سال‌هاست تلاش می‌کند واتس‌اپ را به یک «سوپر اپلیکیشن» تمام‌عیار (مشابه وی‌چت در چین) تبدیل کند تا کاربران برای خرید، پرداخت و دریافت خدمات شهری، بی‌نیاز از برنامه‌های دیگر شوند.
@commac
👌1
🎯 صرفِ داشتنِ گوشی هوشمند، تأثیری منفی بر نمره‌های امتحانی بچه‌ها می‌گذارد
♦️ناتیلوس، جیک کِری — وقتی دانش‌آموزان ایالت ایلینوی سال آینده به مدرسه بروند، دیگر اجازه ندارند با خودشان تلفن همراه ببرند. فرماندار ایالت، به‌تازگی لایحه‌ای را امضا کرده که مدارس را ملزم می‌کند این وسایل را ممنوع کنند. اما بر اساس مطالعه‌ای جدید که در مجله علوم رفتاری منتشر شده، ممنوعیت تلفن همراه لزوماً به بهبود نمره‌های بچه‌ها کمک نمی‌کند.
♦️روان‌شناسان دانشگاه یو‌سی‌ال‌ای، ۱۰۶ دانش‌آموز دبستانی را در یک مطالعه شرکت دادند؛ برخی از آنها گوشی داشتند و برخی نداشتند. دانش‌آموزانی که گوشی داشتند، در دو آزمون درک مطلب شرکت کردند: یکی در حالی که تلفنشان همراهشان بود و دیگری در شرایطی که تلفن از آنها گرفته شده بود.
♦️برخلاف انتظار، به نظر نمی‌رسید حضور تلفن همراه تأثیری بر نمره‌های دانش‌آموزان داشته باشد. یک توضیح احتمالی برای این مسئله می‌تواند «نوموفوبیا» باشد؛ اضطرابی که در اثر جدا شدن از تلفن همراه ایجاد می‌شود. این اضطراب ممکن است به همان اندازۀ حضور تلفن در نزدیکی فرد حواس او را پرت کند.
♦️بااین‌حال، این مطالعه نشان داد کودکانی که تلفن همراه داشتند، صرف‌نظر از اینکه هنگام آزمون تلفنشان در کنارشان بود یا نه، به‌طور معناداری نمره‌های پایین‌تری در درک مطلب به دست آوردند. پاتریشیا گرینفیلد، یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: «این مالکیت تلفن همراه است، نه صرفِ حضور آن در نزدیکی کودک، که در سطح دبستان با درک مطلب ضعیف‌تر ارتباط دارد».
♦️نکته جالب دیگری هم وجود داشت. دانش‌آموزان از خانواده‌هایی با پیشینه‌های زبانی متنوع می‌آمدند: ۴۲ درصد در خانه انگلیسی صحبت می‌کردند، ۲۸ درصد اسپانیایی و ۳۰ درصد عربی. در میان دانش‌آموزانی که انگلیسی زبانِ مادری‌شان نبود، مواجهه زودهنگام‌تر با پیامک و بازی‌های تلفنی با درک مطلب بهتر همراه بود. پژوهشگران حدس می‌زنند این تجربه‌های دیجیتال اولیه ممکن است به تقویت مهارت خواندن به زبان انگلیسی کمک کرده باشند.
🔗 ناتیلوس| ۲۰ جولای ۲۰۲۶ | Even Owning a Cell Phone Is Bad for Kids’ Test Scores
🔗 جیک کِری؛ روزنامه‌نگار ساکن نیویورک است.
@tarjomaanweb
↪️ @commac
♦️ناتیلوس، جیک کِری — وقتی دانش‌آموزان ایالت ایلینوی سال آینده به مدرسه بروند، دیگر اجازه ندارند با خودشان تلفن همراه ببرند. فرماندار ایالت، به‌تازگی لایحه‌ای را امضا کرده که مدارس را ملزم می‌کند این وسایل را ممنوع کنند. اما بر اساس مطالعه‌ای جدید که در مجله علوم رفتاری منتشر شده، ممنوعیت تلفن همراه لزوماً به بهبود نمره‌های بچه‌ها کمک نمی‌کند.
♦️روان‌شناسان دانشگاه یو‌سی‌ال‌ای، ۱۰۶ دانش‌آموز دبستانی را در یک مطالعه شرکت دادند؛ برخی از آنها گوشی داشتند و برخی نداشتند. دانش‌آموزانی که گوشی داشتند، در دو آزمون درک مطلب شرکت کردند: یکی در حالی که تلفنشان همراهشان بود و دیگری در شرایطی که تلفن از آنها گرفته شده بود.
♦️برخلاف انتظار، به نظر نمی‌رسید حضور تلفن همراه تأثیری بر نمره‌های دانش‌آموزان داشته باشد. یک توضیح احتمالی برای این مسئله می‌تواند «نوموفوبیا» باشد؛ اضطرابی که در اثر جدا شدن از تلفن همراه ایجاد می‌شود. این اضطراب ممکن است به همان اندازۀ حضور تلفن در نزدیکی فرد حواس او را پرت کند.
♦️بااین‌حال، این مطالعه نشان داد کودکانی که تلفن همراه داشتند، صرف‌نظر از اینکه هنگام آزمون تلفنشان در کنارشان بود یا نه، به‌طور معناداری نمره‌های پایین‌تری در درک مطلب به دست آوردند. پاتریشیا گرینفیلد، یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: «این مالکیت تلفن همراه است، نه صرفِ حضور آن در نزدیکی کودک، که در سطح دبستان با درک مطلب ضعیف‌تر ارتباط دارد».
♦️نکته جالب دیگری هم وجود داشت. دانش‌آموزان از خانواده‌هایی با پیشینه‌های زبانی متنوع می‌آمدند: ۴۲ درصد در خانه انگلیسی صحبت می‌کردند، ۲۸ درصد اسپانیایی و ۳۰ درصد عربی. در میان دانش‌آموزانی که انگلیسی زبانِ مادری‌شان نبود، مواجهه زودهنگام‌تر با پیامک و بازی‌های تلفنی با درک مطلب بهتر همراه بود. پژوهشگران حدس می‌زنند این تجربه‌های دیجیتال اولیه ممکن است به تقویت مهارت خواندن به زبان انگلیسی کمک کرده باشند.
🔗 ناتیلوس| ۲۰ جولای ۲۰۲۶ | Even Owning a Cell Phone Is Bad for Kids’ Test Scores
🔗 جیک کِری؛ روزنامه‌نگار ساکن نیویورک است.
@tarjomaanweb
↪️ @commac
نظریه اینترنت مرده از چه می گوید؟
نظریه اینترنت مرده (Dead Internet Theory) یک نظریه جنجالی در مورد فضای وب است که ادعا می‌کند بخش عمده‌ای از ترافیک، محتوا و فعالیت‌های اینترنتی دیگر توسط انسان‌های واقعی انجام نمی‌شود، بلکه توسط ربات‌ها، الگوریتم‌ها و مدل‌های هوش مصنوعی تولید و مدیریت می‌شود. طبق این نظریه، وب امروزی از یک محیط پویا و انسانی به فضایی مصنوعی و خودکار تبدیل شده که هدف آن جذب کلیک، دستکاری الگوریتم‌ها و کنترل رفتار کاربران است.
تاریخچه و منشأ: این مفهوم اولین بار در اواخر دهه ۲۰۱۰ (حدود سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱) در انجمن‌های اینترنتی مانند 4chan و Reddit شکل گرفت و مطرح شد.
پدیدآورنده: این نظریه نویسنده یا نظریه‌پرداز مشخص و واحدی ندارد؛ بلکه محصول تفکرات جمعی و بحث‌های کاربران شبکه‌های اجتماعی و انجمن‌های وب درباره تغییر کیفیت محتوای اینترنت بود. با این حال، مقاله مفصلی که در سال ۲۰۲۱ در انجمن Agora Road با عنوان «تئوری اینترنت مرده: بیشتر اینترنت دروغین است» منتشر شد، نقش مهمی در همه‌گیر شدن و نام‌گذاری رسمی آن داشت.
↪️ @commac
نظریه اینترنت مرده (Dead Internet Theory) یک نظریه جنجالی در مورد فضای وب است که ادعا می‌کند بخش عمده‌ای از ترافیک، محتوا و فعالیت‌های اینترنتی دیگر توسط انسان‌های واقعی انجام نمی‌شود، بلکه توسط ربات‌ها، الگوریتم‌ها و مدل‌های هوش مصنوعی تولید و مدیریت می‌شود. طبق این نظریه، وب امروزی از یک محیط پویا و انسانی به فضایی مصنوعی و خودکار تبدیل شده که هدف آن جذب کلیک، دستکاری الگوریتم‌ها و کنترل رفتار کاربران است.
تاریخچه و منشأ: این مفهوم اولین بار در اواخر دهه ۲۰۱۰ (حدود سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱) در انجمن‌های اینترنتی مانند 4chan و Reddit شکل گرفت و مطرح شد.
پدیدآورنده: این نظریه نویسنده یا نظریه‌پرداز مشخص و واحدی ندارد؛ بلکه محصول تفکرات جمعی و بحث‌های کاربران شبکه‌های اجتماعی و انجمن‌های وب درباره تغییر کیفیت محتوای اینترنت بود. با این حال، مقاله مفصلی که در سال ۲۰۲۱ در انجمن Agora Road با عنوان «تئوری اینترنت مرده: بیشتر اینترنت دروغین است» منتشر شد، نقش مهمی در همه‌گیر شدن و نام‌گذاری رسمی آن داشت.
↪️ @commac
🤯1
🚨 کاش یک «مشاور روابط عمومی» داشتید که جلویتان را می‌گرفت!
وقتی به زنجیره‌ای از اخبار و رویدادهای چالش‌برانگیز ماه‌های اخیر در فضای رسانه‌ای کشور نگاه می‌کنیم، به عنوان یک متخصص روابط عمومی، یک علامت سؤال بزرگ بالای سرمان شکل می‌گیرد: «اتاق فکر رسانه‌ای شما کجاست؟»
حقیقت تلخ این است که اگر سازمان‌ها، وزارتخانه‌ها و چهره‌های کلیدی، یک مدیریت روابط عمومی یا مشاور PR درست‌درمون و استراتژیک داشتند، خیلی از این خبرها هیچ‌وقت نباید منتشر می‌شدند و خیلی از این رویدادها هرگز نباید اتفاق می‌افتادند.
به این چند نمونه نگاه کنید:
🔹 وعده حتمی حضوری شدن مدارس از اول مهر
وزیر آموزش و پرورش بدون در نظر گرفتن زیرساخت‌ها، دغدغه خانواده‌ها و بدونِ افکارسنجی قبلی، ناگهان خبر از بازگشایی قطعی و حتمی می‌دهد. نتیجه؟ موجی از استرس، انتقاد و در نهایت مجبور به عقب‌نشینی و تکذیب شدن! یک مشاور روابط عمومی به شما می‌گوید: «اول بستر را آماده کن، افکار عمومی را بسنج، شرایط جنگی کشور بعد بمباران مدرسه میناب و عروسی سیریک را ببین، بعد تصمیم بگیر و خبر را اعلام کن.»
🔹 نمایشگاه زنان دیپلمات با غرفه طلا و جواهرات!
در روزهایی که مردم با چالش‌های سخت اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، برگزاری رویدادی مجلل با تمرکز بر طلا و لوکس‌گرایی زیر سایه نام دیپلماسی، چیزی جز «تحریک افکار عمومی» و «شکاف اجتماعی» به همراه ندارد. یک مدیر روابط عمومی هوشمند می‌گوید: «این رویداد، در این زمان، یک خودکشی است. مخصوصا آنکه همسر وزیر خارجه بانی این رویداد باشد.»
👇 حرف حساب چیست؟
کارِ روابط عمومی، رپرتاژ آگهی و عکاسی از مدیرعامل و رئیس و وزیر نیست!
وظیفه اصلی یک مدیر یا مشاور روابط عمومی، پیش‌بینی بحران قبل از وقوع است. او باید به مدیرش بگوید:
«این حرف را نزنید، چون این برداشت از آن می‌شود.»
«این رویداد را برگزار نکنید، چون جامعه اکنون در وضعیت پذیرش آن نیست.»
«این خبر را این‌گونه روایت کنید تا سوءتفاهم ایجاد نشود.»
«روابط عمومی یعنی فهم قدرت درک جامعه» تا زمانی که مدیران ما به PR به چشم یک بخش تشریفاتی نگاه کنند و نه یک «بازوی استراتژیک و تصمیم‌ساز»، ما باز هم شاهد این گل‌به‌خودی‌های رسانه‌ای خواهیم بود.
⚠️ آقای وزیر، آقای مسئول قبل از هر سخن و هر تصمیمی از مشاور یا مدیر روابط عمومی خود بپرسید «جامعه درباره این کار چه خواهد گفت؟»
🆔 @commac
وقتی به زنجیره‌ای از اخبار و رویدادهای چالش‌برانگیز ماه‌های اخیر در فضای رسانه‌ای کشور نگاه می‌کنیم، به عنوان یک متخصص روابط عمومی، یک علامت سؤال بزرگ بالای سرمان شکل می‌گیرد: «اتاق فکر رسانه‌ای شما کجاست؟»
حقیقت تلخ این است که اگر سازمان‌ها، وزارتخانه‌ها و چهره‌های کلیدی، یک مدیریت روابط عمومی یا مشاور PR درست‌درمون و استراتژیک داشتند، خیلی از این خبرها هیچ‌وقت نباید منتشر می‌شدند و خیلی از این رویدادها هرگز نباید اتفاق می‌افتادند.
به این چند نمونه نگاه کنید:
🔹 وعده حتمی حضوری شدن مدارس از اول مهر
وزیر آموزش و پرورش بدون در نظر گرفتن زیرساخت‌ها، دغدغه خانواده‌ها و بدونِ افکارسنجی قبلی، ناگهان خبر از بازگشایی قطعی و حتمی می‌دهد. نتیجه؟ موجی از استرس، انتقاد و در نهایت مجبور به عقب‌نشینی و تکذیب شدن! یک مشاور روابط عمومی به شما می‌گوید: «اول بستر را آماده کن، افکار عمومی را بسنج، شرایط جنگی کشور بعد بمباران مدرسه میناب و عروسی سیریک را ببین، بعد تصمیم بگیر و خبر را اعلام کن.»
🔹 نمایشگاه زنان دیپلمات با غرفه طلا و جواهرات!
در روزهایی که مردم با چالش‌های سخت اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، برگزاری رویدادی مجلل با تمرکز بر طلا و لوکس‌گرایی زیر سایه نام دیپلماسی، چیزی جز «تحریک افکار عمومی» و «شکاف اجتماعی» به همراه ندارد. یک مدیر روابط عمومی هوشمند می‌گوید: «این رویداد، در این زمان، یک خودکشی است. مخصوصا آنکه همسر وزیر خارجه بانی این رویداد باشد.»
👇 حرف حساب چیست؟
کارِ روابط عمومی، رپرتاژ آگهی و عکاسی از مدیرعامل و رئیس و وزیر نیست!
وظیفه اصلی یک مدیر یا مشاور روابط عمومی، پیش‌بینی بحران قبل از وقوع است. او باید به مدیرش بگوید:
«این حرف را نزنید، چون این برداشت از آن می‌شود.»
«این رویداد را برگزار نکنید، چون جامعه اکنون در وضعیت پذیرش آن نیست.»
«این خبر را این‌گونه روایت کنید تا سوءتفاهم ایجاد نشود.»
«روابط عمومی یعنی فهم قدرت درک جامعه» تا زمانی که مدیران ما به PR به چشم یک بخش تشریفاتی نگاه کنند و نه یک «بازوی استراتژیک و تصمیم‌ساز»، ما باز هم شاهد این گل‌به‌خودی‌های رسانه‌ای خواهیم بود.
⚠️ آقای وزیر، آقای مسئول قبل از هر سخن و هر تصمیمی از مشاور یا مدیر روابط عمومی خود بپرسید «جامعه درباره این کار چه خواهد گفت؟»
🆔 @commac
❤4