تو چنگیز بودی و من، دلنوشته‌ی خشکی در نیشابور...

' مُلک سلیمان مَطَلَب "کان کجاست؟"!
مُلک همانست، سلیمان کجاست؟ '

خنده همان و لب خندان کجاست؟
گریه همانست، دوچَشمان کجاست؟

عشق همانست، وَ مجنون چه‌ شد؟
راد همانست، سیاوش چه شد؟

نطفه همانست که آدم بِبَست
روز همانست که هورش نشست

بزم همانست که در زَر بِرَفت
روضه همان روضه که "کَسری شِکست!"

نام، همان نام که هو بَربِخواست
در شِکرِ لعلِ لبش جان بِخاست

این ویِ عذرا که ز تن، سَر شده
'وامق افتاده و عذرا شده'