چقدر در زندگی به ما فرصت داده شده است!
دیدن نور.
لمس خاک با پای برهنه.
شناخت عشق.
و چشیدن شراب.
نوشیدن غم و بازگشت به شادی.
پاک کردن دانه سرنوشت از علف‌های هرز.
احساس حد و مرز.
و با ولع نگاه کردن به پشت سر در آستانه.
آه، چقدر هنوز فرصت نکرده‌ام...
         
@Circlegraphy

نقل است که یکی از او پرسید:
چگونه‌ای؟
گفت:
چگونه بود حال قومی که در دریا باشند و کشتی بشکند و هر کسی به تخته‌ای بمانند.
گفت:
صعب باشد.
گفت:
حال من همچنان باشد.

@Circlegraphy

خسته مانند :
آهوان که گم شدند در شبِ دشت
و آه از آن رفتگان بی‌برگشت...

@Circlegraphy

‏این قضیه‌ی ونگوگ که می‌گفت غم برای همیشه باقی خواهد ماند، انگار خیلی جِدیه.

@Circlegraphy