زیرِ لب برای خودم میخونم:

«تمومِ تنم زخمه، هدیه‌ی این کشوره.»

@Circlegraphy

Coldest Winter

@Circlegraphy

یک ماه زمانی بسیار کافی‌ست که انسان را چند‌سالی پیرتر کند.

@Circlegraphy

یک ماه گذشت.
به ساعت گوشیتون نگاه کنید، همین الان.
همین دقایق و لحظات، چیو یادتون میندازه؟
برای من "نترسیدن" رو.
ما هممون تو این لحظه بود که تصمیم گرفتیم نترسیم. حداقل برای چند ساعت. نه از مرگ، نه از بند و نه هیچ چیز دیگه.
ما به عینه حالتی رو تجربه کردیم که خود آن رشادت بود.
شاعرِ "هزاران" باید میبود و میدید که "شه سواران" دیگه ناپیدا نبودن و برای ساعاتی دوشادوش مردم سرزمینشون شمشیر زدن.
"کاوه لشکر شکن" ها رو هممون اون شب با چشم دیدیم.
و اما..
شاید حالا بعد از یه ماه، از خودمون بپرسیم نتیجه اون "نترسیدن" چیشد؟
نتیجه؟...
هیچ. نه! تا اینجا هیچ. فعلا تنها نتیجه‌اش اون "از ما بهترون" هایی بودن که به دست مادرانشون به خاک سپرده شدن و هم انگار جوش خوردن معامله‌ای که خون بهاش رو ما دادیم.
این نتیجه واقع بینانه رشادت ماست.
اما اینجا سرزمین افسانه‌ها و اسطوره‌هاست نه تحلیل‌های خشک و واقع بینانه روی کاغذ.
برای مردم ما، خون سیاوش هرگز بی تاوان نمیمونه.
و فریدون...فریدون همیشه به دماوند میرسه.
و سیمرغ هنوز هم پر سومیِ سوزانده نشده داره که متعلق به همین سرزمینه.
حالا همه چیز به مرز باریک بین افسانه و واقعیت وابسته‌ست.

به یاد جاوید نام ها

@Circlegraphy

"گاهی اوقات زندگی کردن
از شلیک به خود،
شهامت بیشتری مطلبد."

@Circlegraphy

به خون جگر زادَمَت به مامِ وطن دادَمَت🖤

@Circlegraphy

آبدانان دونه‌های برنج
از آسمون می‌باریدن مثل برف

@Circlegraphy