سلام به کسانی که ما را با سرزمین‌های دلتنگی آشنا کردند بی‌آنکه بدانند ما چه قدر تنها بودیم برای گذر از این وسعت بی‌پایان؛ و چه‌قدر ناتوان و خسته برای گذر از طوفانی که انتظارش را نداشتیم.

@CirCleGraphy

یاد دیار

@CirCleGraphy

هر زمان فالی گرفتیم «غم مخور» آمد
ولی این امیدِ واهیِ حافظ ما را بیچاره کرد.

@CirCleGraphy

گفت: بله، ما غمگینیم، یا من غمگینم، می‌دانم، ولی همین است که هست. شاید نسل بعد بتوانند از چیزهای شاد هم بگویند.

@CirCleGraphy

خطاب به تمام خستگان جهان:

@CirCleGraphy

این زندگی چیزهای زیادی به من بدهکار است،
اما مهم‌ترینش یک جوانیِ بدون رنج و نگرانی
در یک سرزمین آرام است.

@CirCleGraphy

در جوانی حقِ ما این مرگِ تدریجی نبود
مثل یک پروانه دائم، دورِ غم ها سوختیم

@CirCleGraphy

با خودش گفت:
حتی اگر روزی این غم پایان یابد،
من دیگر شاد زیستن را از یاد برده‌ام.


@CirCleGraphy

جمجمه‌ای که روی خیابان متلاشی شد، فقط مشتی استخوان نبود.
صندوقچه‌ی خاطرات بود. خانه‌ی اولین دوستت‌دارم‌ها، جایگاهِ آخرین امیدها.
آنجا پدری بود که به آینده فکر می‌کرد...
شما سر یک نفر را له نکردید؛ شما جهانی را ویران کردید.
خونی که کف خیابان ریخت، تا ابد دامن این خاک را رها نمیکند.
شرم بر این‌همه قساوت.

@CirCleGraphy

Power

@CirCleGraphy