وقتی نزدیک بود کنترل خودمو از دست بدم، تو بودی.
تو سخت‌ترین و تاریک‌ترین روزام، تو کنارم بودی.
تو بودی که باعث می‌شدی بدرخشم.
تو بودی که محکم بهت چنگ می‌زدم و ولت نمی‌کردم.
همیشه تو بودی...
پس بذار درها کاملاً باز بشن، چون کسی که اونجا ایستاده، تمام زندگی منه.
به‌اندازه‌ی کافی صبر کردم تا بالاخره بگم: «بله، قبول می‌کنم.»
و بذار آدم‌هایی که دو طرف سالن نشستن، تو رو اونجا ببینن و همه از جاشون بلند بشن تا ما رو ببینن که دست توی دست هم داریم.
قسم می‌خورم که همیشه می‌دونستم...
همیشه تو بودی.
حالا این تویی که داری توی راهروی کلیسا به سمتم میای.
حالا این تویی و من نمی‌تونم جلوی لبخندمو بگیرم.
حالا این تویی که داری بهم نگاه می‌کنی و قراره تا ابد کنار هم باشیم...

عمیقاً آشفته‌ام و از پشیمونی لبریزم.
به آغوشت نیاز دارم که دورم حلقه بشه، دورم بپیچه.
رعدوبرق زد، اما انگار صاعقه بود؛
شبی که از دستت دادم، شبی که یه دوست رو از دست دادم.
کاش می‌تونستم دوباره ببینمت، دوباره ببینمت.🦋