به سرزمین خیال پناه می برم
به آشکار کننده امید
همان جا که ماهی قرمز با رود می‌رقصد
به قصر آرزو می روم
همان قصری که شب هایش روشن است
به آنها می‌نگرم
صدای قهقه شان در فضا پیچیده
قلب هایشان پاک است .
#chocolate_memories

دریا طوفانی است
ساحل آرام است
ماه پشت ابر ها پنهان شده
خورشید طلوع نمی کند
سال ها گذشته
اما دریا آرام نشده
بی قرار و نگران است
بی پناه است
به آغوش ساحل ضربه میزند
اما ساحل فقط تلاش هایش را تماشا می کند
دریا نمی داند که ساحل نمی تواند
#chocolate_memories

نمی توانم او را مقصر بدانم
من گناهکارم
شاید نه کاملا ولی حتما
من سکوت کردم ، من گذشتم
بعد از آن حق اعتراض ندارم
دوباره یک تماشاگرم
تماشاگری که اکنون آگاه است
ولیکن حکم سکوت دارد
زیرا درست همان جایی که باید
خاموش بوده و نظاره گر
حال نیز نمی تواند غیر از این باشد
فقط خاموش و پشیمان ، تا ابد
#chocolate_memories

شاید هم ویرانه ها خندانند
و از این ویرانه بودن خوشحالند
به اوضاع جهان آگاهند
ولیکن در این مهلکه ی مضحک می تازند
#chocolate_memories

بدرقه ات می کنم
گویی نمی شناسمت
ولیکن تو شیرین ترین خاطراتم بودی
از تو بتی ساخته و می پرستیدم
ای کاش ابراهیم رویایم نبودی
به هنگام رفتنت لبخند می زنم
لیکن بر بالای سنگ قبرت گریانم
#chocolate_memories

اگر لطفش قرین حال گردد
همه ادبارها اقبال گردد
#وحشی_بافقی

می دانی عزیزتر از جانم
اینکه بی تو تنها مانده ام بدیهی است
دیگر آغوش گرمت را ندارم پناهم
دستان پر مهر و نوازشگرت را مهربانم
به شوق دیدارت می‌آمدم و دیگر نیستی
خانه ات را ز ما جدا کرده و رفته ای
نبودت برایم غیرقابل باور است
شاهد زجرهایت بودم لیک خودخواهم
دلتنگ آغوشت هستم اما چاره چیست؟
دیدارمان باشد برای روزی که مغموم نباشیم
#dark_memories
#chocolate_memories

دست هایت طلایی و آرزوی دیدنت رویاست
به لب هایت رنگ قرمز میزنم مثل دلت که خون است
با تو می‌نشینم تا سپیده دم که گویی خاطراتت را برایم
کنارت می‌نشینم تا ببافی موهایم
چه شیرین است خاطرات با تو بودن
هزاران حیف که آمد روز با تو نبودن
به لحظه وداع نرسیدم
و می ماند حسرتش تا ابد برایم
#dark_memories
#chocolate_memories

رفتار نیک و افکار زشت
عاقبت شود خار چشم
به بدی دهی پاسخ نیک
کردی با خدا ستیز
به زبان آوردی تو پاکی را
دریغا با چشمانت آشکار کردی بدی را
در مجلس ما به دوستی کردی بازی
رسید خبر که ای داد راسوی بد ذات
در دوری ما کردی تو بدگویی
#chocolate_memories

به حیوان صفتی هم سان موشی
به بوران و طوفان که خموشی
منم منم کردی به دوران خوشی
همانند کبک بودی در دوران ناخوشی
#chocolate_memories

به تماشای این عالم حیرانم
متعجب ز غوغای جهانم
من تسلیم این طوفانم
آشفته در این خزانم
در پی سرابی روانم
به ظاهر اما آرامم
#chocolate_memories

من هنوز هم رفتنت را باور نکرده ام
همچنان در خیالم به آغوشت پناه می برم و دستانت را می گیرم
بارها کنارت نشسته ام و ساعت ها در خیالم به آغوشت روی آوردم
می دانم که دیگر در کنارمان نیستی
می دانم که دیگر صدایت را نمی شنوم
می دانم که دیگر گرمی دستانت را لمس نمی کنم
اما حضورت را حس می کنم در تمامی لحظاتم
ای عزیزتر از جانم روزت مبارک

#chocolate_memories

آستانه ی صبرم فنجانی قهوه تلخ است که با هر قطره لبریز شدنش محتمل
تلخی اش دل میزند و جان می سوزاند
و جان میسوزد از آنچه که گذشت اما نباید می گذشت
آری روح و جان می سوزند از قربانی اشتباه دیگری شدن
می سوزند و خاکستر میشوند اما خموشند
خموشند تا دلی نشکند تا کسی نرنجد و آسیب نبیند
و تا ابد به همین طریق می مانند
#chocolate_memories

گر نبود امتحانی میکردم ساعت ها تفکر در زندگانی
همچو حافظ و سعدی مشغول به بیان رسم جوانی
#chocolate_memories

خسته‌ام،
خسته تر از پیکر فرسوده‌ی خاک…

اندوه ملال آور جهل بشریت به اعماق اقیانوس بی رحم خشم تبدل یافته و در آخر افرادی اندوهگین و خشمگین را به جامعه ای زخم خورده تحمیل کرده افرادی که با تصمیم های متعصبانه تعصباتی از دوران جاهلیت را که از قرن ها پیش بر جای مانده و چند قرن است انسان هایی بی گناه قربانی آن ها می شوند همانگونه که گالیله را کشتند ، دخترانی پاک و معصوم را زنده به گور کردند و ...
باشد که سیاره ما از افرادی بدین سان پاک گردد
#chocolate_memories

در دورانی دگر آن دو بهم می رسند با حسرت روز های پیشین و چه حیف که اینک دگر ذوق روزگار پیشین را ندارند و آرزوهایی که بر باد رفته است به آنها گوشزد می کند که لایق نیستند لایق هیچ چیز حتی حال که فرصتی برای رسیدن دارند
#chocolate_memories

با عشق و محبت مادرانه اش موهای دخترک زیبایش را شانه میزد و می بافت تا کنار سرویس مدرسه او را همراهی کرد و بند کفش صورتی دختر سر به هوایش را پاپیون شکل بست با خروج کودکش از خانه مشغول به تدارک دیدن غذایی که قولش را به او داده بود شد اما چیزی از اعماق وجودش او را نگران می کرد حسی عجیب که خبر از واقعه ی تلخی می داد هر بار که سعی می کرد حواسش را پرت کند به لبخند گرما بخش زندگی اش فکر می کرد به اینکه در حین خوردن این غذا چشمانش دریچه روحش شده و شادی را منتقل می کنند حدودا ساعت ۱۰ شده بود که غذایش آماده شد به سراغ تلفنش رفت تا زمان سریع تر سپری شود اما چیزی را دید که باعث انجماد خون در رگ هایش شد مدرسه دخترش را با موشک زده بودند باید می رفت به آنجا هنوز امیدی برای زنده ماندن کودکش بود نمی دانست چگونه‌ به آنجا رسید اما دیگر مهم نبود فقط چند دقیقه چند دقیقه دیر رسیدنش باعث مرگ فرزندش شده بود وقتی که به دنبال جسم بی جان دلبندش از زیر آوار بود او را از روی بند کفش هایی که برایش بسته بود شناخت اما حال کفش های صورتی به رنگ قرمز خون دخترش آغشته شده بودند
#chocolate_memories