آهنگ میزارم براتون !

هوسوک یونگی رو میشناخت ، در حقیقت همه میشناختنش ، اون پسر با کمترین صدا بیشترین توجه رو به خودش جلب میکرد .

ولی هوسوک هیچوقت فکر نمیکرد اولین کسی که برای نجاتش قدم برداره همون پسر باشه !

*سئول/مدرسه‌ی نیاکا

باد میومد ، در واقع شدید بود و با هر وزش بدن هوسوک رو به جلو پرت میشد .

اما هوسوک هنوز مردد بود و هنوز به جمعیت پایین دیوار نگاه میکرد .

تنها سوال هوسوک یک چیز بود ؛
چرا باید تحمل کرد تا وقتی که میتونی تمومش کنی؟

شاید اگه جواب این سوال رو میگرفت پشیمون میشد ، از خیلی ها پرسید ، به خیلی‌ها به عنوان جواب نگاه کرد اما هیچکس اهمیت نداد .

همون موقع بود که تازه فهمید برای هیچوقت ارزشی نداره .

و بی‌ارزش بودنش زمانی براش ثابت شد که هیچکس قدمی برای نجاتش از پشت بوم مدرسه بر نداشت .

ارتفاع زیاد بود ، هوسوک محاسبه کرده بود که حتما در اثر ضربه‌ی شدید میمیره ، پس نگرانی‌ای راجب درد کشیدن یا فلج شدن نداشت .

ولی دردناک ترین موضوع این بود که همه مثل عروسکی که بالای دار بسته شده بهش نگاه میکردن ، در انتظار مرگ ولی بدون هیچ ناجی‌ای .

" فکر کنم دلقک جالبی باشم "

هوسوک هنوز هم راجب پریدن مطمئن نبود ، تنها کاری که کادر مدرسه میتونست بکنه خبر کردن آتش نشانی توی روستایی بود که مایل‌ها با مقرش فاصله داشت .

— شما احمقا به دلقک نیاز دارین؟

هوسوک رو به جمعی پایین داد زد ، عصبانی بود .

— دلقکتون یکم دیگه میمیره احمقا !

هوسوک نفس‌نفس میزد ، قلبش تند میزد ولی بخاطر ترس نبود ، بخاطر غم بود .

— و شماها فقط مرگشو تماشا میکنین ، چون همتون بی مصرفین !

— چرا فقط خودتو نمیندازی؟

هوسوک جا خورد ، کمی تعادلش رو از دست داد و بعد از کمی تکون دوباره صاف ایستاد ‌‌.

— نیم ساعته این بالا وایسادی ، اگه مردد نبودی همون اول خودتو مینداختی .

هوسوک هنوز بهت زده بهش نکاه میکرد ، این پسر رو میشناخت ، همون شاگرد ساکت کلاس بود ، مین یونگی کسی که با کمترین صدا بیشترین توجه رو به خودش جلب میکرد .

هیچکس راجب زندگیش نمیدونست ، هیچکس راجب اخلاقش نمیدونست و خیلی‌ها حتی صداش رو هم نشنیده بودن اما همه میشناختنش !

— تو اینجا چیکار میکنی؟

یونگی پوفی کشید ، اخم کرد و با چهره‌ای خسته نزدیکش شد .

— اومدم مثلا نجاتت بدم .

هوسوک لحظه‌ای ایستاد ، روی دیوار نشست ، خسته شده بود .

— نمیخوام نجاتم بدی ، میخوام خودمو پرت کنم پایین .

— پس چرا زودتر انجامش نمیدی؟

هوسوک جا خورد ، هیچکس به فردی که در حال خودکشی بود نمیگقت خودش رو پرت کنه ، ولی مین یونگی عجیب بنظر میومد .

— به تو ربطی نداره !

یونگی نیشخندی زد ‌.

— وقتی جرئت خودکشی نداری سمتش نرو بچه ، تهش تنها کاری که میکنی بردن آبروی خودته .

هوسوک عصبانی شد ، جرئتشو نداشت؟؟ اون خیلی اذیت شده بود ، با تموم وجودش عذاب میکشید و اون بهش میگفت ترسو؟؟

— من؟ ترسو منم؟

هوسوک از جاش بلند شد و سریع سمت اونطرف دیوار رفت ، مردم از پایین جیغ کشیدن .

یونگی سریع جلو اومد .

— هی صبر کن ! من میدونم چه دردی میکشی !

اشک توی جشمای هوسوک جمع شد ، نه نمیدونست ، هیچکس نمیدونست .

— ببین هوسوک ، من مثل تو درد نکشیدم اما من هم درد دارم !

یونگی آستینش رو بالا زد و رو به هوسوک گرفت ، از اون فاصله ، پسر تونست زخم های روی مچ دست یونگی رو ببینه .

— تو ...

— من میدونم خواستن مرگ الکی نیست هوسوک .

هوسوک سمتش برگشت .

— پس چرا تلاش کردی؟

یونگی آستینش رو پایین کشید ‌.

— چون فکر میکردم تحمل درد مرگ از تحمل درد زندگی راحتتره .

هوسوک نفس عمیقی کشید .

— بود؟

— نه ، بنظرم تلاش الکی نکن ، مرگ درد داشت .

اشک از گونه‌ی هوسوک روی کفشش چکید .

— ولی نمیخوام .. خسته شدم ...

یونگی لبخند زد .

— میدونم‌ .

هوسوک منفجر شد ، سالها هر دردی که بهش رسیده بود رو درون خودش ریخته بود ، هر ضربه ، هر احساس .

— نمیخوام درد بکشم ، نمیخوام !

یونگی جلو اومد ، دست هوسوک رو گرفت و از روی دیواره‌ی پشت بوم پایین کشیدش .

— هوسوک درد تموم شدنی نیست ‌، فقط میشه شریکش شد .

هوسوک دستش رو روی چشماش کشید و اشکهاش رو پاک کرد .

— ولی دردم کمتر نمیشه .

یونگی دستاش رو دور شونه های هوسوک حلقه کرد ، هوسوک سرش رو آروم و با تردید روی شونش گذاشت .

— شریک شدن دردامون شاید کمترشون نکنه ، ولی تحملش رو ساده‌تر میکنه .

" من بهت آغوش هدیه میدم و تو بهم درد هدیه بده ، من تحمل دردهات رو راحت میکنم و تو آغوش‌هایی که هیچوقت کسی ازم نخواست رو بگیر "