گیاه لیتوپس هستند معروف به سنگرخ :)

پروکسی | پروکسی | پروکسی | پروکسی | پروکسی

🔥@IROproxy☜

امیلیا های کوچک

تغییر هویت دادم. الان کپکم.

TW: Anxiety & Depression

اگر این دو مورد بالا رو باهم تجربه می کنید، آیا بیدار شدن از خواب. چه ظهر چه صبح برای شما هم سخته؟ یعنی حس منفی اضطراب تون اون زمان از بقیه زمان ها شدت بیشتری داره؟ اگر آره و راه حلی براش دارید بهم بگید. شده نخوابید شب رو صبح دیگه اون حس رو نداشته باشید حداقل؟

https://telegram.me/BChatBot?start=sc-74158-qrIcuzh

اگه ژانر hanahaki 🌸 رو بشناسید، ایده های فیکشن برای من شبیه اونن. مثل ریشه‌های گل توی ریه‌هام رشد میکنن و نمیذارن نفس بکشم، ننوشتنشون هم هربار به کشتن نزدیکم می‌کنه...

Being sad and upset all the time is painful...
I just wonder if it's worst in my case because I don't have an actual present reason for it.
Of course I'm glad that nothing is going to make me feel like shit for real but at the same time, it means there isn't a way to solve something and get rid of the pain.
It's like trying to kill a ghost that's haunting your house. It's already dead yet it's bothering you

دو برابر این تایپ کرده بودم نت قطع و وصل شد پرید :»

خب...

ای جانم 😭

رفتم حموم اومدم، می‌بینم مامان کمد دیواری اتاقم رو ریخته وسط تمیز کنه. حال خودش جسمی خوب نیست، منم که مشخصه حالم...
یکم جمع کردیم وسطش دیگه بریدم...

بهش میگم حالمون خوب نیست چرا کمد رو ریختی، میگه نمیشه اینطوری بمونه :/

تمیزی داخل کمد مهم‌تر از سلامتیه دوستان.🙂

Me 24/7 :

واقعا ایشون از "بفرمایید شام" اومده برای راهپیمایی ۲۲ بهمن؟
هموطن درود بهت. آدم احساس می‌کنه این "بیکاز" و "وی اسلو د پرابلم" و "دیس ایز مای وویس" یه ژانرن. ما هنوز درک‌شون نکردیم.


_Siamak Rahmani_


@uttweet

یه ربعه بدارم به این میخندم. یعنی وای..البته از یه جایی به بعد خنده ام گریه شد

موقعیت هایی که میتونستن مال من باشن رو دارم می‌بازم به افرادی که آزادی بیشتری از من دارن...
دوست دارم داد بزنم منم بلدم آدم جالبی باشم... منم بلدم سرگرم کننده باشم منم لیاقتش رو دارم که خوشی رو تجربه کنم اما اونقدر وزنه و زنجیر و طناب بهم وصله که اصلا داد هم بزنم صدام به جایی نمی‌رسه...

😇 نظر لیبرته در مورد من:

خیلی سخته هر روز کنار کسایی راه بری و نفس بکشی که هویت و وجودتو غلط میدونن.

نمیدونم واقعا، نمیدونم چطوری ملت و دانشگاه اینا انتظار دارن همه چی به حالت قبلیش برگرده وقتی یه ماه پیش یه سریا ریختن خون مارو حلال میدونستن. حالا من باید با اینا سر کلاس بشینم، ازشون خودکار قرض بگیرم، توی صف کافتریا پشتشون وایسم وقتی یه ماه پیش ما توی حیاط دانشکده رو زانو مینشستیم و حضرات با حراست جلوی ما راه پیمایی میکردن و تهدید میکردن.
واقعا قرار همه چی برگرده به حالت قبل؟

طرف حقوق ابتدایی و اولیه منو قبول نداره بعد من باید کنار این بشینم همینطوری؟ بعد میگن فضای جامعه رو دو قطبی نکنید؟ از روی ظاهر و پوشش و ریش و محاسن قضاوت نکنید؟
به اعتقادات هم احترام بذارید؟ خب اگر اعتقاد اون این باشه که گردن من باید بالای دار باشه و نباید وجود داشته باشم چی ؟ :)

نمیگم الان هرکی چادریه یا تسبیح داره الان ادم بدیه و فلان و باید اذیتش کرد. صرفا میگم حق دارم محتاط باشم اطراف این افراد و راحت باهاشون خودمونی نشم، چون قدرت سیستماتیک دست اوناس.