ده دوازده تا فایت همزمان باهم شروع شد خدا بخیر کنه...

تو ویوت بالاست چون همه جوین چنلت میشن
من ویوم بالاست چون همه دارن لفت میدن
ما مثل هم نیستیم

﹒†˖ ‌⠀@Callminsane⠀࿐𓂃◞⠀⠀

𑂳تو هیچ‌وقت شینوبی‌ای نبودی که فقط بجنگه سلاح واقعی‌ت کتاب‌ها بودن در حالی که دیگران پیوسته دنبال قدرت می‌گشتن تو ساعت‌ها میان طومارهای قدیمی و کتابخانه‌های کونوها می‌نشستی و دنبال حقیقت می‌گشتی حقیقتی که سال‌ها زیر خاکستر جنگ پنهان شده بود. جواب سوالت؟ اوبیتو تمام تلاششو برای اجرای پروژه‌ش کرد ولی بیشتر کار سرنوشت بود که باتولد ناروتو یکسان شد. اما همین سؤال، سرنوشت تو را رقم زد. روزی کتابی نوشتی که روایت واقعی جنگ چهارم را برای نسل‌های بعد حفظ کرد کتابی که نه از قهرمانان می‌گفت و نه از شکست‌خورده‌ها، بلکه از حقیقت می‌سرود.
سال‌ها بعد، هر شینوبی که می‌خواست معنای امید، درد و اراده را بفهمد، کتابت را از قفسه برمی‌داشت. نامت نه به خاطر قدرتت، بلکه به خاطر کلماتی که هیچ‌وقت فراموش نشدند، جاودانه شد.
لقبت در تاریخ کونوهه راوی حقیقت بود ؛ کسی که اجازه نداد تاریخ دوباره تحریف شود.
در اخر تو عضوی از دهکده ی کونوها بودی و استاد تو کاکاشی بود.‌
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌رتبه: جونین پژوهشگر

بنازم🤌✨

بابا امیدوارم یه دوماد مثه منصور گیرت بیاد🙏

همه کیانپارس و گلستان باهات میان بگرد ببین کی حاضره باهات بیاد نادری 🤌

اهواز عزیزم 😭😭😭

‏قبلا تخم مرغ شانسی داشتم، الان‌ شانس تخمی.

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی
آره باز منم همون دیوونه ی همیشگی
فدای مهربونیات چه می کنی با سرنوشت
دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت
حال من رو اگه بخوای رنگ گلای قالیه
جای نگاهت بد جوری تو صحن چشمام خالیه
ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر از غمه
از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه
دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون
فریاد زدم یا تو بیا یا من و پیشت برسون
فدای تو! نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم
حقیقت رو واست بگم به آخر خط رسیدم
رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی
قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی
نمی دونی چه قدر دلم تنگه برای دیدنت
برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت
به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته
یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته
من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره
بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره
روزات بلنده یا کوتاه دوست شدی اونجا با کسی
بیشتر از این من و نذار تو غصه و دلواپسی
یه وقت من و گم نکنی تو دود اون شهر غریب
یه سرزمین غربته با صد نیرنگ و فریب
فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه
غم غریبی عزیزم زرد و شکستت نکنه
چادر شب لطیف تو از روت شبا پس نزنی
تنگ بلور آب تو یه وقت ناغافل نشکنی
اگه واست زحمتی نیست بر سر عهدمون بمون
منم تو رو سپردمت دست خدای مهربون
راستی دیروز بارون اومد من و خیالت تر شدیم
رفتیم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شدیم
از وقتی رفتی آسمونمون پر کبوتره
زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بدتره
غصه نخور تا تو بیای حال منم این جوریه
سرفه های مکررم مال هوای دوریه
گلدون شمعدونی مونم عجیب واست دلواپسه
مثه یه بچه که بار اوله میره مدرسه
تو از خودت برام بگو بدون من خوش میگذره؟
دلت می خواد می اومدم یا تنها رفتی بهتره
از وقتی رفتی تو چشام فقط شده کاسه خون
همش یه چشمم به دره چشم دیگم به آسمون
یادت میاد گریه هامو ریختم کنار پنجره
داد کشیدم تو رو خدا نامه بده یادت نره
یادت میآد خندیدی و گفتی حالا بذار برم
تو رفتی و من تا حالا کنار در منتظرم
امروز دیدم دیگه داری من رو فراموش می کنی
فانوس آرزوهامونو داری خاموش میکنی
گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست
با این که من خوب می دونم جواب نامه با خداست
عکسای نازنین تو با چند تا گل کنارمه
یه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه
تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم
داغ دلم تازه میشه اسمت و وقتی می آرم
وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر
مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هیچ وقت نگیر
حرف منو به دل نگیر همش مال غریبیه
تو رفتی و من غریب شدم چه دنیای عجیبیه
زودتر بیا بدون تو اینجا واسم جهنمه
دیوار خونمون پر از سایه ی غصه و غمه
تحملی که تو دادی دیگه داره تموم میشه
مگه نگفتی همه جا ماله منی تا همیشه
دلم واست شور می زنه این دل و بی خبر نذار
تو رو خدا با خوبیات رو هیچ دلی اثر نذار
فکر نکنی از راه دور دارم سفارش می کنم
به جون تو فقط دارم یه قدری خواهش می کنم
اگه بخوام برات بگم شاید بشه صد تا کتاب
که هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب
می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات کنن
نورشونو بدرقه پاکی خنده هات کنن
یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل می ذاره
مریم همون کسی که بیشتر از همه دوست داره

_مریم حیدر زاده.

خواهر وحشتناکی میشم اکه اینو بکم ولی بیشتر از داداشم نگران آرمین ام...

حداقل از داداشم یه خبری دارم میدونم کجاست و کی میاد ولی حتی نمیدونم آرمین کجا افتاده؟! فقط میدونم اعزام شده...

آرمین تو رو جان عزیزت هروقت برگشتی بهم پیام بده
هرچقدر هم برات سخت باشه حرف زدن با من

دیوونم کردی پسر

میگن اونی که تو ۱۶،۱۷ سالگی میاد رو نباید جدی گرفت...

مگه میشه:)؟؟

با این حرفا خیلی خودمو ارزون میکنم نه؟!