‌ ‌سایه همان‌طور ایستاده بود؛ همان قد و همان انحنای آشنای شانه‌ها. حتی در آن تیرگیِ مات هم می‌شد ردِ شب‌هایی را دید که کنارش بزرگ شدم. قلبم آرام‌تر می‌زد، اما این آرامش از جنسِ امنیت نبود؛ از جنسِ شناخت بود.
می‌خواستم پنجره را باز کنم، مثل قدیم‌ها صدایش بزنم، همان‌طور که وقت ترس یا تنهایی صدایش می‌کردم. اما چیزی در نگاهم نگه‌ام داشت؛ انگار او دیگر آن برادری نبود که می‌توانستم به نامش پناه ببرم.
فهمیدم این سایه آمده تا مرا ببیند، نه اینکه بازگردد.
آمده بود یادم بیاورد رفتنش هنوز تمام نشده است؛
و من، هنوز همان‌قدر که آن شب جا ماندم، در تاریکی او سهیمم.