نه اینجوری نمیشه

کاش بمیرم

اینجوری بهتر شد

توروخدا اگه یجوری جواب میدم که انگار حوصله ندارم ناراحت نشید نزدیک ۱۸ساعت تو جاده بودم دارم بیهوش میشم

تنها خونه ای که مطمینم جن نداره همین خونه ست

مسئله این است که من اگر روزی با کسی یا چیزی شوخی نکنم شبم صبح نمی‌شود و مطمئنا خواهم مرد؛ شاید باورت نشود، ولی من یک روز حوصله سر بر و بدون سر به سر گذاشتن کسی را پشت سر گذاشتم و شب در خواب داشتم می‌مردم انقدر صرفه کردم که دیگر نتوانستم بخوابم، شوخی کردن و مزاح گفتن برای من یک تفریح نیست یک نیاز زندگی است که اگر روزی در کشور شوخی کردن را ممنوع کنند من بی شک اولین نفر جان خواهم داد. این مسئله واقعا برایم آزار دهنده شده است گویی ماهی ام که از خیس بودن خسته شده باشم؛ بگذریم، موضوعاتی که من در آنها تخصص دارم واقعا موضوعاتی نیستند که هرکسی بداند همین است که من در زندگی واقعی آنقدر ها انسان شوخ طبعی نیستم چرا که ترجیح می‌دهم راجب چیزی شوخی کنم که درمورد آنها می‌دانم. اگر از اطرافیانم که مجبورم با آنها روبرو شوم مثل خانواده، معلم ها، همکلاسی ها و... بپرسید، می‌گویند "ساقی اصلا می‌داند شوخی یعنی چه؟" ولی اگر از دوستانم، غریبه هایی که می‌توانند دوست هایم باشند و... بپرسید، می‌گویند "او یک دلقک تمام عیار است" البته که حق با آنهاست. ولی مشکل اصلی من چیز دیگریست؛ برای مثال من در ادبیات تخصص دارم که البته دانش من در مورد ادبیات، قد یک بچه کلاس شیشمی هم نمی‌شود ولی خب فرض می‌کنیم که من در ادبیات تخصص دارم؛ بعد مثلا به کسی که دارد تخم مرغ هارا بدون نظم می‌چیند
_تو شاعر خوبی نمی‌شوی
+چرا؟
_چون ردیف را رعایت نمی‌کنی
سپس می‌زنم زیر خنده و به نظر این بامزه است ولی او که به شدت روی ادبیات تعصب و غیرت دارد با من وارد بحث و دعوا می‌شود گویی به مادر یا پدرش الفاظ رکیک نسبت داده ام...
متوجه منظورم می‌شوی؟ من فقط می‌خواهم کسانی که می‌دانم مرا درک می‌کنند هم به جوک مسخره من بخندند ولی گویا آنها ذهن معمول‌شان را کم کم در یادگیری از دست داده اند، همین میشود که فکر می‌کنند راجب این موضوع همه چیز باید منطقی و حرف حساب باشد و یادشان می‌رود گاهی باید بخندند بگذرند و فکر نکنند. واقعا حس بدی به من می‌دهد، نمی‌دانم شاید باید با هرکسی شوخی نکنم یا هر چیزی را نگویم ولی این آدم هایی که من می‌بینم با صدای عطسه کردن هم بهشان برمی‌خورد، نمی‌دانم...
به نظر من هیچ چیز در دنیا نباید باعث شود ما روحمان را از دست دهیم، خندیدن، فکر کردن عادی یا حتی تصمیم گرفتن مستقل بگذریم که واقعا سخت است دلقک بودن توی هر زمانه ای، در این زمانه که ملت روح ندارند و همه آنها شده اند آدم آهنی های مهاجم واقعا دلقک بودن و روح داشتن همزمان سخت است؛ بهتر بگویم، برای من وجود داشتن سخت است.

این قالب نوشتاری، به قالب خاطره نویسی شناخته میشه که نویسنده مثل جوریکه با خودش تو دفتر خاطراتش راحته با خواننده هم راحته و یسری حقایق و به سادگی بیان میکنه و خیلی قالب آسونیه قانوناش رعایت علائم نگارشیه و اینکه تو مقدمت متن معرفی بشه موضوع مثل هر مقدمه دیگه ای

تو این سفر هیچی اندازه "شما آهنگ کوش بدید تا من بیام 🤡" اعصابمو خورد نمیکنه

د اخه دلقک

من اهنگ بخوام که خودم هندزفری میذارم این ضبط کیریتو خاموش کن پیاده میشی

Death note:

زنا ممکنه بخوان همدیگر و بکشن ولی اگه بدونن زنی که میخوان بکشن پریوده یه هفته صبر میکنن تا تموم بشه
بعدش سلاخی کنن هم و

هیناتا خطاب به میتسوکی: شوهرم و پدرت باهم دوستای خیلی خوبین😊
شوهرش و پدرت:

نه تو نمیفهمی ساکورا همیشه با ناروتو مثه سگ بوده🤡🤡🤡

نمیدونم چجور توضیح بدم ولی این خانم تو فامیلمون تیلور سوییفته (حالا دیگه بستگی به خودت داره دیدت از تیلور سوییفت چیه)

من واقعا از ادامه تحصیل بعد از دیپلم و دانشگاه رفتن مطمین نیستم

منظورم اینه که اگه اخرش قراره برم تو مغازه کار کنم خب همین الانم که دارم تو مغازه کار میکنم

هیچکس تضمین میده من تو دانشگاه ایندم عوض بشه؟ نه