بیانیه کانون نویسندگان به مناسبت روز جهانی زن
«بزرگداشت هشتم مارس، روز جهانی زن»
بیش از یک سده از جهانی شدن هشتم مارس با عنوان «روز زن» می گذرد. روزی که نماد جنبشهای مبارزاتی زنان برای برخوردار شدن از آزادی و حقوق برابر است. این جنبشها، در اعتراض به دیدگاهها و نهادهایی شکل گرفت که با در دست داشتن سرمایه، نیروی کار، ابزارهای تولید، قانونگذاری و قدرت سیاسی، به مردان به عنوان جنسیت فرادست رسمیت می بخشید و و زنان را در اقشار فرودست جامعه جای می داد.
اکنون که در سراسر جهان جنبشهای زنان، بسیاری ازدولتها را ناگزیر کرده است به مطالبات آنان در عرصههای گوناگون اجتماعی و سیاسی گردن نهند، نظام حاکم بر ایران با رواداشتنِ تبعیضِ مضاعف بر زنان همچنان از پرچمداران حذف آنان از سطوح خرد و کلان نهادهای تصمیمگیری است؛ نظامی که با تصویب قوانین مردسالارانه و ناعادلانهای چون حجاب اجباری، تفکیکهای جنسیتی، منع حضور و کنشگری زنان در عرصههای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی، از بدن، خانه، خانواده، خیابان، قانون و جامعه برای زنان زندان ساخت و همهی امکانات خود را برای ساختن جامعهای با فرهنگی زنستیز و خشونتهایی برآمده از نابرابری جنسیتی به کارگرفت تا از گلوگاه فشارهای ناشی از آن، دختران ِ محکوم ِخیابان انقلاب، دختران ِدر آتش سوختهی ورودی ورزشگاهها، مادرانِ دادخواه در حبس و زندانیان زن ِ سیاسی و عقیدتی فریاد برآورند.
در حالیکه امروز، آهنگ رشدِ دانشآموختگان زن ایرانی بیش از هر زمان دیگر است و زنان در صف اول آگاهیبخشی و مبارزات مردمی دوشادوشِ مردان می کوشند، همچنان حق مشارکت آنان در عرصههای عمومی با کنترل و سانسور حداکثریِ حاکمیت رودروست و نیروهای قضایی و امنیتی با همهی توان به سرکوب هر فعالیتی می پردازند که قصد متشکل ساختن زنان را داشته باشد؛ و به رغم اینکه حضور پرتوان زنان ایرانی در عرصههای گوناگون، حاکمیت را در بسیاری مواقع وادار به عقبنشینی کرده است، موضوع زن در ایران همچنان یک مسئلهی امنیتی است و به هر کنشگر زن که با تکیه بر حقِ آزادی بیان، ساختارهای سلطه را به پرسش و نقد بکشد با ابزارهای زندان، شکنجه، آزار جنسی، تهدید و دیگر شکلهای آشکار و پنهان ِسرکوب پاسخ داده می شود؛ چرا که تاثیر آگاهی جنسیتی بر درک انسانها از ضرورت تغییر و ورود آن به گفتمان عمومی، همواره از مهمترین عوامل پدیدآورندهی هراس در حاکمان بوده است.
کانون نویسندگان ایران با گرامیداشت کوشش همهی زنان و مردان آزادیخواه جهان، خواستار آزادی همهی مبارزان دربند، به ویژه زنان فعال اجتماعی و سیاسی- عقیدتی و کنارهگیری همهی نیروهای انتظامی و نهادهای امنیتی از سانسور و سرکوب زنان است و با تاکید بر لزوم آزادی بدون حصر و استثنای اندیشه و بیان برای رسیدن به جامعهای برابر و آزاد، حق ایجاد تشکلهای زنان و پیگیری علنیِ مطالباتشان را از راههای فردی و گروهی ضروری می داند، زیرا این مطالبات پیششرطِ رهاسازی زنان، به عنوان یکی ازارکان بنیادین اعتلای جوامع است و برداشتن این گام مهم، همبستگی ِهمهی آحاد جامعه را می طلبد.
«هشتم مارس، روز جهانی زن» بر همهی زنان و مردان آزادیخواه گرامی باد.
کانون نویسندگان ایران
اسفند ۹۸
«بزرگداشت هشتم مارس، روز جهانی زن»
بیش از یک سده از جهانی شدن هشتم مارس با عنوان «روز زن» می گذرد. روزی که نماد جنبشهای مبارزاتی زنان برای برخوردار شدن از آزادی و حقوق برابر است. این جنبشها، در اعتراض به دیدگاهها و نهادهایی شکل گرفت که با در دست داشتن سرمایه، نیروی کار، ابزارهای تولید، قانونگذاری و قدرت سیاسی، به مردان به عنوان جنسیت فرادست رسمیت می بخشید و و زنان را در اقشار فرودست جامعه جای می داد.
اکنون که در سراسر جهان جنبشهای زنان، بسیاری ازدولتها را ناگزیر کرده است به مطالبات آنان در عرصههای گوناگون اجتماعی و سیاسی گردن نهند، نظام حاکم بر ایران با رواداشتنِ تبعیضِ مضاعف بر زنان همچنان از پرچمداران حذف آنان از سطوح خرد و کلان نهادهای تصمیمگیری است؛ نظامی که با تصویب قوانین مردسالارانه و ناعادلانهای چون حجاب اجباری، تفکیکهای جنسیتی، منع حضور و کنشگری زنان در عرصههای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی، از بدن، خانه، خانواده، خیابان، قانون و جامعه برای زنان زندان ساخت و همهی امکانات خود را برای ساختن جامعهای با فرهنگی زنستیز و خشونتهایی برآمده از نابرابری جنسیتی به کارگرفت تا از گلوگاه فشارهای ناشی از آن، دختران ِ محکوم ِخیابان انقلاب، دختران ِدر آتش سوختهی ورودی ورزشگاهها، مادرانِ دادخواه در حبس و زندانیان زن ِ سیاسی و عقیدتی فریاد برآورند.
در حالیکه امروز، آهنگ رشدِ دانشآموختگان زن ایرانی بیش از هر زمان دیگر است و زنان در صف اول آگاهیبخشی و مبارزات مردمی دوشادوشِ مردان می کوشند، همچنان حق مشارکت آنان در عرصههای عمومی با کنترل و سانسور حداکثریِ حاکمیت رودروست و نیروهای قضایی و امنیتی با همهی توان به سرکوب هر فعالیتی می پردازند که قصد متشکل ساختن زنان را داشته باشد؛ و به رغم اینکه حضور پرتوان زنان ایرانی در عرصههای گوناگون، حاکمیت را در بسیاری مواقع وادار به عقبنشینی کرده است، موضوع زن در ایران همچنان یک مسئلهی امنیتی است و به هر کنشگر زن که با تکیه بر حقِ آزادی بیان، ساختارهای سلطه را به پرسش و نقد بکشد با ابزارهای زندان، شکنجه، آزار جنسی، تهدید و دیگر شکلهای آشکار و پنهان ِسرکوب پاسخ داده می شود؛ چرا که تاثیر آگاهی جنسیتی بر درک انسانها از ضرورت تغییر و ورود آن به گفتمان عمومی، همواره از مهمترین عوامل پدیدآورندهی هراس در حاکمان بوده است.
کانون نویسندگان ایران با گرامیداشت کوشش همهی زنان و مردان آزادیخواه جهان، خواستار آزادی همهی مبارزان دربند، به ویژه زنان فعال اجتماعی و سیاسی- عقیدتی و کنارهگیری همهی نیروهای انتظامی و نهادهای امنیتی از سانسور و سرکوب زنان است و با تاکید بر لزوم آزادی بدون حصر و استثنای اندیشه و بیان برای رسیدن به جامعهای برابر و آزاد، حق ایجاد تشکلهای زنان و پیگیری علنیِ مطالباتشان را از راههای فردی و گروهی ضروری می داند، زیرا این مطالبات پیششرطِ رهاسازی زنان، به عنوان یکی ازارکان بنیادین اعتلای جوامع است و برداشتن این گام مهم، همبستگی ِهمهی آحاد جامعه را می طلبد.
«هشتم مارس، روز جهانی زن» بر همهی زنان و مردان آزادیخواه گرامی باد.
کانون نویسندگان ایران
اسفند ۹۸
بیانیه سندیکای کارگران هفت تپه به مناسبت روز زن
٨ مارس روز جهانی زن گرامی باد!
#نان_کار_آزادی_
#پوشش_اختیاری_
از هشت مارس ۱۸۷۵ که زنان کارگر کارگاه های پارچه بافی و لباس دوزی در نیویورک آمریکا به خیابان ها ریختند و خواهان افزایش دستمزد و کاهش ساعات کار و بهبود شرایط مناسب کار شدند، این تظاهرات با حمله پلیس و ضرب و شتم زنان، روبرو شد.
اما از آن تاریخ تا کنون زنان و مردانی که خواستار برابری در تمام شئونات اقتصادی،اجتماعی،سیاسی و فرهنگی هستند، دست از مبارزه برنداشته و در این مبارزه بی امان با وجود خشونت های اعمال شده توسط دولت های سرمایه داری، همچنان بر خواست و مطالبات خود پای می فشارند.
تاریخ مبارزه طبقه کارگر با آتش و خون نوشته شده است چرا که صاحبان زر و زور در مقابل هم طبقه ای هایمان همیشه با خشونت وارد عمل شده اند و جواب آنها به خواست ما کارگران، گلوله و زندان ، شکنجه و اعدام بوده است.
ما روز ۸ مارس را در شرایطی گرامی می داریم که همچنان سایه شوم تبعیض و نابرابری ها بر سراسر جهان حاکم است.
اگر چه در بعضی از کشور ها زنان توانسته اند با مبارزه سخت وپیگیر، بخش کوچکی از مطالبات خود را به نظام های موجود تحمیل کنند، اما در ایران با تمام از خود گذشتگی ها و مبارزات تا کنونی، هنوز خواست های اولیه زنان متحقق نشده است.
پدر سالاری،مرد سالاری،افکار عقب مانده و نظام سرمایه داری همچنان بر طبل نابرابری ها می کوبند و صدای حق خواهی زنان و مردان برابری طلب را با زندان و شکنجه جواب می دهند.
زنان به معنای واقعی کلمه در نظام سرمایه داری، آزاد، برابر و رها نخواهند شد، اما این بدان معنی نیست که باید در مقابل ستم و تبعیض های موجود تسلیم شد، بلکه ضروری است تا رسیدن به جامعه ای آزادی و برابر تا رفع استثمار انسان از انسان، برعلیه تبعیض و نابرابری ها به مبارزه برخواست، زیرا پیش روی و کسب هر گونه بهبود در شرایط کار و زیست و بدست آوردن مطالبات جنبش زنان در شرایط کنونی بخشی از یک مبارزه طبقاتی می تواند باشد.
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، روز ۸ مارس، روز جهانی زن را به زنان کارگر و زحمتکش و تمام زنانی که برای آزادی و برابری مبارزه می کنند را تبریک می گوید.
تا زن آزاد نگردد هیچ آزادی دیگری تحقق نمی یابد!
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
٨ مارس روز جهانی زن گرامی باد!
#نان_کار_آزادی_
#پوشش_اختیاری_
از هشت مارس ۱۸۷۵ که زنان کارگر کارگاه های پارچه بافی و لباس دوزی در نیویورک آمریکا به خیابان ها ریختند و خواهان افزایش دستمزد و کاهش ساعات کار و بهبود شرایط مناسب کار شدند، این تظاهرات با حمله پلیس و ضرب و شتم زنان، روبرو شد.
اما از آن تاریخ تا کنون زنان و مردانی که خواستار برابری در تمام شئونات اقتصادی،اجتماعی،سیاسی و فرهنگی هستند، دست از مبارزه برنداشته و در این مبارزه بی امان با وجود خشونت های اعمال شده توسط دولت های سرمایه داری، همچنان بر خواست و مطالبات خود پای می فشارند.
تاریخ مبارزه طبقه کارگر با آتش و خون نوشته شده است چرا که صاحبان زر و زور در مقابل هم طبقه ای هایمان همیشه با خشونت وارد عمل شده اند و جواب آنها به خواست ما کارگران، گلوله و زندان ، شکنجه و اعدام بوده است.
ما روز ۸ مارس را در شرایطی گرامی می داریم که همچنان سایه شوم تبعیض و نابرابری ها بر سراسر جهان حاکم است.
اگر چه در بعضی از کشور ها زنان توانسته اند با مبارزه سخت وپیگیر، بخش کوچکی از مطالبات خود را به نظام های موجود تحمیل کنند، اما در ایران با تمام از خود گذشتگی ها و مبارزات تا کنونی، هنوز خواست های اولیه زنان متحقق نشده است.
پدر سالاری،مرد سالاری،افکار عقب مانده و نظام سرمایه داری همچنان بر طبل نابرابری ها می کوبند و صدای حق خواهی زنان و مردان برابری طلب را با زندان و شکنجه جواب می دهند.
زنان به معنای واقعی کلمه در نظام سرمایه داری، آزاد، برابر و رها نخواهند شد، اما این بدان معنی نیست که باید در مقابل ستم و تبعیض های موجود تسلیم شد، بلکه ضروری است تا رسیدن به جامعه ای آزادی و برابر تا رفع استثمار انسان از انسان، برعلیه تبعیض و نابرابری ها به مبارزه برخواست، زیرا پیش روی و کسب هر گونه بهبود در شرایط کار و زیست و بدست آوردن مطالبات جنبش زنان در شرایط کنونی بخشی از یک مبارزه طبقاتی می تواند باشد.
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، روز ۸ مارس، روز جهانی زن را به زنان کارگر و زحمتکش و تمام زنانی که برای آزادی و برابری مبارزه می کنند را تبریک می گوید.
تا زن آزاد نگردد هیچ آزادی دیگری تحقق نمی یابد!
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
بیانیه اتحادیه آزاد کارگران ایران به مناسبت روز جهانی زن
بیش از چهل سال است که زنان ایران برای تحقق مطالبات برابری طلبانه خویش مبارزه می کنند. در طول این چهل سال این تلاش ها همواره با شدیدترین سرکوبها روبرو شده است. خواسته های برابری خواهانه زنان کاملاً منطبق بر شرایط واقعی زیست بشر معاصر است و دیگر نمیشود و نمیتوان از کوچکترین نابرابری جنسیتی در هیچ سطحی چشم پوشید. این حق انسان امروز است که تمامی نشانه های نابرابری جنسیتی را به کل از مناسبات اجتماعی کنار زده و تمامی انسانها را فارغ از جنسیت در آزادی و برابری بی قید و شرط قرار دهد.
در طول چهل سال گذشته در کنار مطالبه گری زنان، دیگر اقشار و بخش های جامعه نیز مورد هجوم همه جانبه مناسبات نابرابر بوده اند و توسط حاکمیت طبقاتی به انقیاد و بردگی کشیده شده اند. هیچ بخشی از جامعه نیست که آزادی هایش توسط اقلیت حاکم سلب نشده باشد و مورد شدیدترین استثمارها قرار نگرفته باشد.
ما کارگران بر این باوریم که جنبش برابری طلبانه زنان جنبشی عمیقاً بر علیه ستمکشی و استثمار انسان از انسان است و به همین دلیل پیوندی ناگسستنی با جنبش طبقاتی کارگران علیه هرگونه استثمار و انقیاد دارد.
در چهار دهه گذشته حاکمیت به هر شیوه ممکن دست به کشتار و سرکوب جامعه زده است و کوچکترین خواست و مطالبه جامعه را نادیده گرفته است. به این جهت جامعه ایران به بمبی از مطالبات انباشته شده اجتماعی، سیاسی و اقتصادی تبدیل شده است.
این حجم وسیع از مطالبات اجتماعی که در طول دهه های گذشته تحت جنبش های مختلف دست به اعتراض میزد اکنون دیگر در نقطه ی تعیین تکلیف برای ایجاد تغییرات بنیادین اجتماعی همبسته شده است و اکثریت عمده ی اقشار و بخش های مختلف جامعه رسیدن به خواست و مطالبات خویش را در تلاش همگانی برای برقراری تحولی عظیم که کل مناسبات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی موجود را زیرورو کند می بینند. خیزش های آبانماه و دیماه امسال نمودهای جدی این تحول خواهی عظیم اجتماعی بود.
در مقابل، حکومت با استفاده از ابزار سرکوب و با بهره گیری از خوی ددمنشانه ی پلیسی دست به کشتار و قتل عام مردم معترض در آبانماه زد و هزاران نفر را به قتل رسانید و موج گسترده ای را دستگیر و زندانی کرد. اما جنبش عظیم مطالباتی مردم ایران که دیگر تنها راه تحقق مطالباتش را در ایجاد تغییرات اساسی در جامعه می بیند در مقابل این سرکوب و کشتار ساکت نشده و نخواهد شد و قطعاً این مناسبات موجود را زیرورو خواهد کرد.
ریشه تمامی فقر و فلاکت و نابرابری ها، و سلب آزادی های فردی و اجتماعی تک تک آحاد جامعه در مناسبات استثمارگرانه ای نهفته است که حاکمیت سرمایه داری موجود بر آن استوار است. از اینرو کل جنبش عظیم تحول خواهانه جامعه ایران برای دست یافتن به مطالبات خویش باید مبارزاتشان را به تلاش برای دگرگونی مناسبات موجود به قصد رهایی از هرگونه استثمار و نابرابری ارتقا دهند.
اتحادیه آزاد کارگران ایران ضمن اعلام همبستگی با مبارزات برابری طلبانه زنان، خود را بخشی از تلاش جامعه برای خلاصی از هرگونه تبعیض و نابرابری می داند و اعتقاد دارد که تنها راه به زیر کشیدن بنیانهای اساسی نابرابری و اسارت و فقر و بندگی، اتحاد و همبستگی بیشتر در میان جنبش های اجتماعی مختلف از طریق تداوم خیزش های توده ای اخیر است.
اتحادیه آزاد کارگران ایران- پانزدهم اسفندماه نود و هشت
بیش از چهل سال است که زنان ایران برای تحقق مطالبات برابری طلبانه خویش مبارزه می کنند. در طول این چهل سال این تلاش ها همواره با شدیدترین سرکوبها روبرو شده است. خواسته های برابری خواهانه زنان کاملاً منطبق بر شرایط واقعی زیست بشر معاصر است و دیگر نمیشود و نمیتوان از کوچکترین نابرابری جنسیتی در هیچ سطحی چشم پوشید. این حق انسان امروز است که تمامی نشانه های نابرابری جنسیتی را به کل از مناسبات اجتماعی کنار زده و تمامی انسانها را فارغ از جنسیت در آزادی و برابری بی قید و شرط قرار دهد.
در طول چهل سال گذشته در کنار مطالبه گری زنان، دیگر اقشار و بخش های جامعه نیز مورد هجوم همه جانبه مناسبات نابرابر بوده اند و توسط حاکمیت طبقاتی به انقیاد و بردگی کشیده شده اند. هیچ بخشی از جامعه نیست که آزادی هایش توسط اقلیت حاکم سلب نشده باشد و مورد شدیدترین استثمارها قرار نگرفته باشد.
ما کارگران بر این باوریم که جنبش برابری طلبانه زنان جنبشی عمیقاً بر علیه ستمکشی و استثمار انسان از انسان است و به همین دلیل پیوندی ناگسستنی با جنبش طبقاتی کارگران علیه هرگونه استثمار و انقیاد دارد.
در چهار دهه گذشته حاکمیت به هر شیوه ممکن دست به کشتار و سرکوب جامعه زده است و کوچکترین خواست و مطالبه جامعه را نادیده گرفته است. به این جهت جامعه ایران به بمبی از مطالبات انباشته شده اجتماعی، سیاسی و اقتصادی تبدیل شده است.
این حجم وسیع از مطالبات اجتماعی که در طول دهه های گذشته تحت جنبش های مختلف دست به اعتراض میزد اکنون دیگر در نقطه ی تعیین تکلیف برای ایجاد تغییرات بنیادین اجتماعی همبسته شده است و اکثریت عمده ی اقشار و بخش های مختلف جامعه رسیدن به خواست و مطالبات خویش را در تلاش همگانی برای برقراری تحولی عظیم که کل مناسبات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی موجود را زیرورو کند می بینند. خیزش های آبانماه و دیماه امسال نمودهای جدی این تحول خواهی عظیم اجتماعی بود.
در مقابل، حکومت با استفاده از ابزار سرکوب و با بهره گیری از خوی ددمنشانه ی پلیسی دست به کشتار و قتل عام مردم معترض در آبانماه زد و هزاران نفر را به قتل رسانید و موج گسترده ای را دستگیر و زندانی کرد. اما جنبش عظیم مطالباتی مردم ایران که دیگر تنها راه تحقق مطالباتش را در ایجاد تغییرات اساسی در جامعه می بیند در مقابل این سرکوب و کشتار ساکت نشده و نخواهد شد و قطعاً این مناسبات موجود را زیرورو خواهد کرد.
ریشه تمامی فقر و فلاکت و نابرابری ها، و سلب آزادی های فردی و اجتماعی تک تک آحاد جامعه در مناسبات استثمارگرانه ای نهفته است که حاکمیت سرمایه داری موجود بر آن استوار است. از اینرو کل جنبش عظیم تحول خواهانه جامعه ایران برای دست یافتن به مطالبات خویش باید مبارزاتشان را به تلاش برای دگرگونی مناسبات موجود به قصد رهایی از هرگونه استثمار و نابرابری ارتقا دهند.
اتحادیه آزاد کارگران ایران ضمن اعلام همبستگی با مبارزات برابری طلبانه زنان، خود را بخشی از تلاش جامعه برای خلاصی از هرگونه تبعیض و نابرابری می داند و اعتقاد دارد که تنها راه به زیر کشیدن بنیانهای اساسی نابرابری و اسارت و فقر و بندگی، اتحاد و همبستگی بیشتر در میان جنبش های اجتماعی مختلف از طریق تداوم خیزش های توده ای اخیر است.
اتحادیه آزاد کارگران ایران- پانزدهم اسفندماه نود و هشت
پنجشنبه ۱۵ اسفند ماه ۱۳۹۸, میترا بدرنژاد زهدی, شهروند بهائی محبوس در زندان سپیدار اهواز آزاد شد. این شهروند بهائی از سوی دادگاه تجدید نظر استان خوزستان به تحمل ۱ سال حبس تعزیری محکوم شده بود که پس از اتمام دوران حبس خود از این زندان آزاد شد. کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی خواهان آزادی فوری زندانیان سیاسی وعقیدتی است.
محرومیت عباس واحدیان شاهرودی, زندانی سیاسی از حق درمان
پنجشنبه ۱۵ اسفند ماه ۱۳۹۸, عباس واحدیان شاهرودی, نویسنده و زندانی سیاسی محبوس در بند ۴ زندان وکیل آباد مشهد در پی بروز علائم شبه کرونا که شامل سرفه های خشک, عفونت ریه و صدای ریه ها در هنگام تنفس می باشد و همچنین وجود پیوره « پیرادندانآماس » در لثه ها, از ضعف جسمانی شدید, مشکل بینائی و افت فشار خون از دسترسی به خدمات پزشکی و هرگونه درمان محروم مانده است. این زندانی سیاسی علیرغم گذشت بیش از ۶ ماه از بازداشت بطور بلاتکلیف در زندان وکیل آباد مشهد محبوس مانده است.
کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاس محرومیت زندانیان از درمان را نشانه جنایتکار بودن جمهوری اسلامی میداند و این اقدام غیر انسانی را محکوم میکند.
پنجشنبه ۱۵ اسفند ماه ۱۳۹۸, عباس واحدیان شاهرودی, نویسنده و زندانی سیاسی محبوس در بند ۴ زندان وکیل آباد مشهد در پی بروز علائم شبه کرونا که شامل سرفه های خشک, عفونت ریه و صدای ریه ها در هنگام تنفس می باشد و همچنین وجود پیوره « پیرادندانآماس » در لثه ها, از ضعف جسمانی شدید, مشکل بینائی و افت فشار خون از دسترسی به خدمات پزشکی و هرگونه درمان محروم مانده است. این زندانی سیاسی علیرغم گذشت بیش از ۶ ماه از بازداشت بطور بلاتکلیف در زندان وکیل آباد مشهد محبوس مانده است.
کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاس محرومیت زندانیان از درمان را نشانه جنایتکار بودن جمهوری اسلامی میداند و این اقدام غیر انسانی را محکوم میکند.
پنجشنبه ۱۵ اسفند ۹۸ رضا سیدحسینی زندانی سیاسی در اعتصاب غذا پس از قول مساعد رسیدگی به درخواستش مبنی بر تبدیل قرار موقت بازداشت به قرار وثیقه ، از بند یک یا همان قرنطینه به اندرزگاه چهار زندان اوین محل نگهداری قبلی خود بازگشت و اعتصاب خشک را تبدیل به تر کرد ، سه زندانی سیاسی و دوست همبندی رضا در بند چهار ؛ برزان محمدی ، مهدی مسکین نواز و خالد حسینی که در حمایت و همراهی رضاسیدحسینی دست به اعتصاب غذا زده بودند با بازگشت او به اندرزگاه چهار دیروز به اعتصاب خود پایان دادند . از اعتصاب رضا سیدحسینی ۹۷ روز می گذرد و او همچنان تا تحقق درخواست خود اعتصاب تر را ادامه می دهد .
درخواست زندانیان سیاسی زندان تهران بزرگ برای رسیدگی درمانی به صابر رضایی
یکی از بازداشت شدگان اعتراضات آبانماه ۹۸ در زندان تهران بزرگ از درد شدید ناشی از اصابت گلوله به دستش رنج میبرد. صابر رضایی که در تاریخ ۲۵ آبان ماه در جریان اعتراضات سراسری مردم توسط اطلاعات سپاه بازداشت شده بود بدلیل عدم رسیدگی به جراحات ناشی از اصابت گلوله در زندان تهران بزرگ از درد شدید رنج میکشد.
صابر رضایی متولد اردیبهشت ماه ۷۴ اهل کرمانشاه که برای کار به قلعه حسن خان آمده بود، در روز ۲۵ آبان ماه، هدف اصابت گلوله به دستش قرار میگیرد و توسط اطلاعات سپاه بازداشت میشود. وی هماکنون با درد شدید دست مواجه است و هیچ گونه رسیدگی پزشکی به این زندانی انجام نمیشود.
بهرغم تجویز پزشک بیمارستان مبنی بر دستور ۵۰ جلسه قیزیوتراپی اما تاکنون اقدامی صورت نگرفته است و درد زیادی را به دلیل گلولهای که به دستش اصابت کرده تحمل میکند.
در همین رابطه شماری از همبندیان آقای صابر رضایی در بند ۲ تیپ ۵ زندان تهران بزرگ که شاهد درد کشیدن و زجر کشیدن او طی این مدت بودهاند خواستار اعزام او به مراکز درمانی شدند.
یکی از بازداشت شدگان اعتراضات آبانماه ۹۸ در زندان تهران بزرگ از درد شدید ناشی از اصابت گلوله به دستش رنج میبرد. صابر رضایی که در تاریخ ۲۵ آبان ماه در جریان اعتراضات سراسری مردم توسط اطلاعات سپاه بازداشت شده بود بدلیل عدم رسیدگی به جراحات ناشی از اصابت گلوله در زندان تهران بزرگ از درد شدید رنج میکشد.
صابر رضایی متولد اردیبهشت ماه ۷۴ اهل کرمانشاه که برای کار به قلعه حسن خان آمده بود، در روز ۲۵ آبان ماه، هدف اصابت گلوله به دستش قرار میگیرد و توسط اطلاعات سپاه بازداشت میشود. وی هماکنون با درد شدید دست مواجه است و هیچ گونه رسیدگی پزشکی به این زندانی انجام نمیشود.
بهرغم تجویز پزشک بیمارستان مبنی بر دستور ۵۰ جلسه قیزیوتراپی اما تاکنون اقدامی صورت نگرفته است و درد زیادی را به دلیل گلولهای که به دستش اصابت کرده تحمل میکند.
در همین رابطه شماری از همبندیان آقای صابر رضایی در بند ۲ تیپ ۵ زندان تهران بزرگ که شاهد درد کشیدن و زجر کشیدن او طی این مدت بودهاند خواستار اعزام او به مراکز درمانی شدند.
بیانیه شورای بازنشستگان ایران
هر سال در 8 مارس نفس تازه ای بر جنبش زنان ایران و جهان میدمد!
بیش از دو قرن است که زنان به شکل منسجم و هدفمند وارد عرصه مبارزه علیه تبعیض شده اند.
این جنبش علیرغم فراز و نشیب و آزمون و خطایش و اصطکاک با گرایشات متفاوت، اما با نگاه به عرصه های حضور تعیین کننده زنان در همه مبارزات اجتماعی جهان، میتوان مدعی شد که دیگر این جنبش را نه تنها نمیتوان نادیده گرفت ، بلکه یک رویکرد تاریخی-اجتماعی مهم در تغییرات جهان پیش روی بشرست.
اینک در سایه مبارزات مستمر زنان ،ساختار سود محور سرمایه داری نمیتواند زنان را به راحتی به کالای نیروی ارزان کار در خانه و بیرون از آن تبدیل کند و با واکنش جنبش زنان مواجه نگردد.
اینک نمیتوان زیر لوای مذهب ؛ حجاب اجباری بر سر زنان ایران کرد و واکنش دختران انقلاب را ندید. نمیتوان بر قوانین ضد زن در عرصه خانواده و دانشگاه و سیستم آموزشی معترض نبود! نمیتوان بر فقر زنان کارگر و استثمار وحشیانه در کارگاه ها ی فاقد هر گونه استاندارد سرپوش گذاشت! نمیتوان عشق ،موسیقی،رقص و شادی را برزنان منع کرد و صدای اعتراض و ساختارشکنی را نشنید!
دیگر نمیتوان جنبش زنان را در عرصه مبارزات جاری ندید!
امسال8 مارس ، روزجهانی زن را درحالی گرامی میداریم که جامعه ی ملتهب ،زخم خورده و التیام نیافته ایران در ماههای اخیر، اکنون با گسترش ویروسی مرگبار، در حالت غیرنرمال ، مشقت بار، همراه با دغدغه و نگرانی قرار دارد.
تا همینجا هم عده زیادی از مردم در شرایط اطلاع رسانی غیر شفاف، قربانی این اپیدمی شدند و شبح آن بر فراز جامعه درچرخش ست.
مردم بیدفاع که از کمترین امکانات مراقبتی، پیشگیرانه و کنترلی برخوردارند، جز محصورشدن و پناه بردن به کنج خانه ها راهی نمیابند. بقیه مزدبگیران عرصه های مختلف در ادامه تامین معیشت خود، با نگرانی و اضطراب همچنان به فروش نیروی کارشان ادامه میدهند.
در این میان میلیونها زن این جامعه با نگرانی بیشتر، بدون برخورداری از امکانات مناسب و ظرفیتهائی که حسب معمول در این شرایط از طرف دولت ها در اختیار شهروندان قرارمیگیرد، با تکیه برآنچه درون خانه ها دارند و ندارند در وضعیت جدید، وظایف سنگینتری توام با ترس و نگرانی بر دوششان تحمیل شده ست.
در هر شرایط غیرنرمال و بحرانی جامعه ، اعم از جنگ و ویرانی، سیل و زلزله، بیماریهای واگیر و بحرانهای اقتصادی و اجتماعی، بطور اجتناب ناپذیر، تبعات آن بیشترین تاثیر ، صدمه و قربانی را از آسیب پذیرترین انسانها خواهد گرفت.
درنتیجه، موقعیت پائین دست و نابرابر زنان مزدبگیر ، زحمتکشان و تهیدستان این جامعه ، فشارهای خردکننده ای را متحمل خواهند شد که اثرات تخریبی درازمدت بر زندگی عمومی خواهد داشت.
دولت و همه نهادهای حکومت موظفند با عنایت به بحرانی که خود با غفلت و پنهانکاری در اشاعه آن نقش داشته اند، به فوریت نیازهای روزمره زندگی را برای آحاد مردم تامین کرده و ملزومات و کالاهای بهداشتی و درمانی پیشگیرانه و کنترلی را با فراخوان و بکارگیری همه ظرفیتهای این مملکت و سازمانهای جهانی مرتبط، به رایگان دراختیار عموم قرار دهند.
شرایط مشقت بار زنان را جدا از مطالبات اساسی که 4 دهه برای آن در حال مبارزه اند، در شرایط کنونی باید بیشتر درک و تمهیدات لازم برای مقابله با آسیبهای جسمی و روانی بر آنان را در اولویت قرار داد.
شورای بازنشستگان ایران
۸مارس ۱۳۹۸
هر سال در 8 مارس نفس تازه ای بر جنبش زنان ایران و جهان میدمد!
بیش از دو قرن است که زنان به شکل منسجم و هدفمند وارد عرصه مبارزه علیه تبعیض شده اند.
این جنبش علیرغم فراز و نشیب و آزمون و خطایش و اصطکاک با گرایشات متفاوت، اما با نگاه به عرصه های حضور تعیین کننده زنان در همه مبارزات اجتماعی جهان، میتوان مدعی شد که دیگر این جنبش را نه تنها نمیتوان نادیده گرفت ، بلکه یک رویکرد تاریخی-اجتماعی مهم در تغییرات جهان پیش روی بشرست.
اینک در سایه مبارزات مستمر زنان ،ساختار سود محور سرمایه داری نمیتواند زنان را به راحتی به کالای نیروی ارزان کار در خانه و بیرون از آن تبدیل کند و با واکنش جنبش زنان مواجه نگردد.
اینک نمیتوان زیر لوای مذهب ؛ حجاب اجباری بر سر زنان ایران کرد و واکنش دختران انقلاب را ندید. نمیتوان بر قوانین ضد زن در عرصه خانواده و دانشگاه و سیستم آموزشی معترض نبود! نمیتوان بر فقر زنان کارگر و استثمار وحشیانه در کارگاه ها ی فاقد هر گونه استاندارد سرپوش گذاشت! نمیتوان عشق ،موسیقی،رقص و شادی را برزنان منع کرد و صدای اعتراض و ساختارشکنی را نشنید!
دیگر نمیتوان جنبش زنان را در عرصه مبارزات جاری ندید!
امسال8 مارس ، روزجهانی زن را درحالی گرامی میداریم که جامعه ی ملتهب ،زخم خورده و التیام نیافته ایران در ماههای اخیر، اکنون با گسترش ویروسی مرگبار، در حالت غیرنرمال ، مشقت بار، همراه با دغدغه و نگرانی قرار دارد.
تا همینجا هم عده زیادی از مردم در شرایط اطلاع رسانی غیر شفاف، قربانی این اپیدمی شدند و شبح آن بر فراز جامعه درچرخش ست.
مردم بیدفاع که از کمترین امکانات مراقبتی، پیشگیرانه و کنترلی برخوردارند، جز محصورشدن و پناه بردن به کنج خانه ها راهی نمیابند. بقیه مزدبگیران عرصه های مختلف در ادامه تامین معیشت خود، با نگرانی و اضطراب همچنان به فروش نیروی کارشان ادامه میدهند.
در این میان میلیونها زن این جامعه با نگرانی بیشتر، بدون برخورداری از امکانات مناسب و ظرفیتهائی که حسب معمول در این شرایط از طرف دولت ها در اختیار شهروندان قرارمیگیرد، با تکیه برآنچه درون خانه ها دارند و ندارند در وضعیت جدید، وظایف سنگینتری توام با ترس و نگرانی بر دوششان تحمیل شده ست.
در هر شرایط غیرنرمال و بحرانی جامعه ، اعم از جنگ و ویرانی، سیل و زلزله، بیماریهای واگیر و بحرانهای اقتصادی و اجتماعی، بطور اجتناب ناپذیر، تبعات آن بیشترین تاثیر ، صدمه و قربانی را از آسیب پذیرترین انسانها خواهد گرفت.
درنتیجه، موقعیت پائین دست و نابرابر زنان مزدبگیر ، زحمتکشان و تهیدستان این جامعه ، فشارهای خردکننده ای را متحمل خواهند شد که اثرات تخریبی درازمدت بر زندگی عمومی خواهد داشت.
دولت و همه نهادهای حکومت موظفند با عنایت به بحرانی که خود با غفلت و پنهانکاری در اشاعه آن نقش داشته اند، به فوریت نیازهای روزمره زندگی را برای آحاد مردم تامین کرده و ملزومات و کالاهای بهداشتی و درمانی پیشگیرانه و کنترلی را با فراخوان و بکارگیری همه ظرفیتهای این مملکت و سازمانهای جهانی مرتبط، به رایگان دراختیار عموم قرار دهند.
شرایط مشقت بار زنان را جدا از مطالبات اساسی که 4 دهه برای آن در حال مبارزه اند، در شرایط کنونی باید بیشتر درک و تمهیدات لازم برای مقابله با آسیبهای جسمی و روانی بر آنان را در اولویت قرار داد.
شورای بازنشستگان ایران
۸مارس ۱۳۹۸
روز پنجشنبه ۱۵ اسفند ماه ۱۳۹۸, محمد قنبردوست, زندانی عقیدتی محبوس در بند ۱۳ موسوم به بند جوانان زندان مرکزی ارومیه, که طی هفته جاری در پی بروز علائم شبه کرونا پس از انتقال به بهداری به مرکز درمانی خارج زندان اعزام شده بود به این زندان بازگردانده شد. همچنین با توجه به صدور مرخصی برای این زندانی عقیدتی و عدم توانائی مالی خانواده وی در تامین وثیقه مذکور محمد قنبردوست از حق مرخصی محروم مانده است.
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔴برنامه تلویزیونی برای آزادی زندانیان سیاسی
تهیه شده در تلویزیون کانال جدید
۸مارس روز جهانی زن شیوع بیماری کرونا - با شیوا محبوبی
🎤 ماهرخ فیروزه
۱۶ اسفند ۹۸ - ۶ مارس ۲۰۲۰
تهیه شده در تلویزیون کانال جدید
۸مارس روز جهانی زن شیوع بیماری کرونا - با شیوا محبوبی
🎤 ماهرخ فیروزه
۱۶ اسفند ۹۸ - ۶ مارس ۲۰۲۰
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پیام زرتشت احمدی راغب درمورد بیماری کرونا و وضعیت زندانها.
#کرونا_زندان
#CoronaIranPrison
کرونا در زندانها
🛑نامه مشترک
کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی
کمیته بین المللی علیه اعدام
کمپین برای آزادی کارگران زندانی
به سازمانهای جهانی
در این نامه که در زیر ملاحظه می نمایید این سه تشکل در رابطه وضعیت فقر و محرومیت مردم در ایران، شیوع و ابتلای مردم در ایران به ویروس کرونا و نداشتن دسترسی به درمان و عدم پیشگیری از ابتلا به ویروس و کتمان آمار واقعی از سوی رژیم توضیح دادند. در این نامه سپس به وضعیت زندانها و خطر شیوع کرونا در زندانها و عدم رسیدگی به زندان و زندانیان توضیحات مفصلی داده شده است. در این نامه به عنوان نمونه در رابطه با وضعیت فجیع زندان قرچک و فشافویه به طور مشخص به عنوان دو نمونه از شرایطی که زندانیان در آن نگهداری میشوند صحبت شد.
در ادامه نامه از این سازمانها خواسته شد تا رژیم اسلامی را جهت احقاق خواسته های زیر تحت فشار قرار بدهند:
. هر چه سریعتر امکانات درمانی و بهداشتی در اختیار تمام زندانیان قرار داده شده و اقدامات عاجل را جهت پیشگیری از شیوع و گسترش ویروس کرونا در زندانها به عمل آورند
- زندانیان سیاسی فوری و بدون قید و شرط آزاد گردند
- ارسال تیمی تحقیقی مرکب از سازمان جهانی بهداشت و گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران جهت بررسی وضعیت زندانها و بالاخص زندانهای قرچک، فشافویه، دیزل آباد کرمانشاه، عادل آباد شیراز، اوین و گوهردشت
متن نامه به انگلیسی:
Open letter to:
Elisabeth TICHY-FISSLBERGER, President of the UN Human Rights Council
Tedros Adhanom Ghebreyesus, Director-General of the World Health Organisation
Javaid Rehman, Special Rapporteur on the situation of human rights in Iran
Josep Borrell, High Representative of the European Union
David Maria, President of the European Parliament
Re: Coronavirus outbreak among prisoners in Iran
A catastrophic situation is about to arise in prisons in Iran. We urge you to take action and pressurise the government in Iran to stop a human tragedy.
As the Coronavirus death toll surges in the world and most countries are introducing preventive and infection-control measures, the regime in Iran is covering up the rising number of those who have been infected by the Coronavirus, and the number of people who have already lost their lives. People in Iran who already cannot afford to pay for basic and essential medicines are left on their own to suffer and die. The situation is even worse in prisons in Iran. Thousands of prisoners who are already kept in the most horrendous living conditions are about to become victims of the regime's lack of responsibility in responding to Coronavirus. The prisoners reported a lack of basic sanitizers and medicines in prisons. The authorities have not taken any action to protect the prisoners.
According to reports, one prisoner died in the Evin prison in Tehran after he had suffered from Coronavirus symptoms. In another case, a 44-year-old male prisoner called Hamidreza, died from flu-like symptoms of the mysterious Coronavirus in the Greater Tehran Central Penitentiary (Fashafuyeh). Nazanin Zaghari-Ratcliffe, the British-Iranian who is detained in Evin Prison in Iran is suspected to have Coronavirus. Her husband Ratcliffe said that the authorities in Evin Prison have refused to test Nazanin for the virus.
According to reports received from Iran, prisoners and their families are extremely concerned about the outbreak of Coronavirus in prisons. In particular, the conditions of prisons such as Greater Tehran Central Penitentiary (Fashafuyeh), Qarchak Prison, Dizelabad in the city of Kermanshah, Adelabad in the city of Shiraz, are extremely concerning. Please see the information about Qarchak prison and Fashafuyeh prison at the end of this letter. These prisons mainly hold non-political prisoners who are arrested for murder or drug-related offenses, and are known for their appalling living conditions including being overcrowded. The prisoners are held in the most unhygienic condition where there is no running water or access to cleaning products; where the prisoners are deprived of the basic medical attention and common colds and infections are untreated and develop into more serious conditions; where prisoners with dangerous and contagious diseases are held with the rest
#CoronaIranPrison
کرونا در زندانها
🛑نامه مشترک
کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی
کمیته بین المللی علیه اعدام
کمپین برای آزادی کارگران زندانی
به سازمانهای جهانی
در این نامه که در زیر ملاحظه می نمایید این سه تشکل در رابطه وضعیت فقر و محرومیت مردم در ایران، شیوع و ابتلای مردم در ایران به ویروس کرونا و نداشتن دسترسی به درمان و عدم پیشگیری از ابتلا به ویروس و کتمان آمار واقعی از سوی رژیم توضیح دادند. در این نامه سپس به وضعیت زندانها و خطر شیوع کرونا در زندانها و عدم رسیدگی به زندان و زندانیان توضیحات مفصلی داده شده است. در این نامه به عنوان نمونه در رابطه با وضعیت فجیع زندان قرچک و فشافویه به طور مشخص به عنوان دو نمونه از شرایطی که زندانیان در آن نگهداری میشوند صحبت شد.
در ادامه نامه از این سازمانها خواسته شد تا رژیم اسلامی را جهت احقاق خواسته های زیر تحت فشار قرار بدهند:
. هر چه سریعتر امکانات درمانی و بهداشتی در اختیار تمام زندانیان قرار داده شده و اقدامات عاجل را جهت پیشگیری از شیوع و گسترش ویروس کرونا در زندانها به عمل آورند
- زندانیان سیاسی فوری و بدون قید و شرط آزاد گردند
- ارسال تیمی تحقیقی مرکب از سازمان جهانی بهداشت و گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران جهت بررسی وضعیت زندانها و بالاخص زندانهای قرچک، فشافویه، دیزل آباد کرمانشاه، عادل آباد شیراز، اوین و گوهردشت
متن نامه به انگلیسی:
Open letter to:
Elisabeth TICHY-FISSLBERGER, President of the UN Human Rights Council
Tedros Adhanom Ghebreyesus, Director-General of the World Health Organisation
Javaid Rehman, Special Rapporteur on the situation of human rights in Iran
Josep Borrell, High Representative of the European Union
David Maria, President of the European Parliament
Re: Coronavirus outbreak among prisoners in Iran
A catastrophic situation is about to arise in prisons in Iran. We urge you to take action and pressurise the government in Iran to stop a human tragedy.
As the Coronavirus death toll surges in the world and most countries are introducing preventive and infection-control measures, the regime in Iran is covering up the rising number of those who have been infected by the Coronavirus, and the number of people who have already lost their lives. People in Iran who already cannot afford to pay for basic and essential medicines are left on their own to suffer and die. The situation is even worse in prisons in Iran. Thousands of prisoners who are already kept in the most horrendous living conditions are about to become victims of the regime's lack of responsibility in responding to Coronavirus. The prisoners reported a lack of basic sanitizers and medicines in prisons. The authorities have not taken any action to protect the prisoners.
According to reports, one prisoner died in the Evin prison in Tehran after he had suffered from Coronavirus symptoms. In another case, a 44-year-old male prisoner called Hamidreza, died from flu-like symptoms of the mysterious Coronavirus in the Greater Tehran Central Penitentiary (Fashafuyeh). Nazanin Zaghari-Ratcliffe, the British-Iranian who is detained in Evin Prison in Iran is suspected to have Coronavirus. Her husband Ratcliffe said that the authorities in Evin Prison have refused to test Nazanin for the virus.
According to reports received from Iran, prisoners and their families are extremely concerned about the outbreak of Coronavirus in prisons. In particular, the conditions of prisons such as Greater Tehran Central Penitentiary (Fashafuyeh), Qarchak Prison, Dizelabad in the city of Kermanshah, Adelabad in the city of Shiraz, are extremely concerning. Please see the information about Qarchak prison and Fashafuyeh prison at the end of this letter. These prisons mainly hold non-political prisoners who are arrested for murder or drug-related offenses, and are known for their appalling living conditions including being overcrowded. The prisoners are held in the most unhygienic condition where there is no running water or access to cleaning products; where the prisoners are deprived of the basic medical attention and common colds and infections are untreated and develop into more serious conditions; where prisoners with dangerous and contagious diseases are held with the rest
of the prisoners without being treated. In prisons such as Qarchak prison, there are hundreds of children who are kept with their mothers in prison in the most dangerous and deprived conditions. The outbreak of Coronavirus in such environments is a human tragedy beyond imagination.
In recent years the regime has started to transfer political prisoners to the non-political prisoners’ wards to exert more pressure on them and to expose them to life-threatening diseases. In the protests of November 2019 more than 8000 people were arrested and many of them were transferred to the Greater Tehran Central Penitentiary (Fashafuyeh), which was already overcrowded and had unspeakable conditions. Some of these arrestees were shot and injured by the security forces in the protest and they were taken to prison without being treated. The outbreak of the Coronavirus in such prison would be fatal.
Following the outbreak of Coronavirus, families of political prisoners have written to the authorities to demand the release or grant leave to prisoners in order to keep their loved ones safe from being infected by Coronavirus. Families reported that in some cases authorities have asked for a large amount of bail money in exchange for a temporary release of political prisoners. The majority of these families are already struggling to pay for their basic needs cannot afford to pay the bail money.
The UN’s Basic Principles for the Treatment of Prisoners indicates that: “Prisoners shall have access to the health services available in the country without discrimination on the grounds of their legal situation.” Moreover, The UN’s Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners recommend that “At every institution, there shall be available the services of at least one qualified medical officer who should have some knowledge of psychiatry. The medical services should be organized in close relationship to the general health administration of the community or nation.”
The World Health Organization, the UN Human Rights Council, the European Union,
the European Parliament, the Special Rapporteur on the situation of human rights in Iran and the rest of the international community have a duty, and a crucial role in stopping a potentially catastrophic situation in prisons in Iran.
We urge you to take immediate action and to pressurise the government in Iran to:
· Provide prisoners with medical treatment; to put in place protective measure against Coronavirus in all prisons immediately
· Grant immediate and unconditional leave to the political prisoners
· Allow the visit of a team consisting of the World Health Organisation and the Special Rapporteur on the situation of human rights in Iran to visit and assess the condition of the following prisons: Greater Tehran Central Penitentiary (Fashafuyeh), Qarchak Prison, Dizelabad in the city of Kermanshah, Adelabad in the city of Shiraz, Evin prison in Tehran, Gohardasht Prison
Shiva Mahbobi, spokesperson for the Campaign to Free Political Prisoners in Iran (CFPPI)
Shahla Daneshfar, spokesperson for Free Them Now! Campaign to Free Jailed Workers in Iran
Hasan Salehi, spokesperson for the International Committee against Execution (ICAE)
Background information about the condition of two prisons in Iran:
The condition of Greater Tehran Central Penitentiary
The Greater Tehran Central Penitentiary (in Persian: ندامتگاه مرکزی تهران بزرگ) is a large prison located in approximately 32 km south of Tehran. This prison is also known as ‘Fashafuyeh’ and was built in 2012 and is located between the city of Tehran and Qom. This prison is infamous for its inhumane conditions and for physically and psychologically torturing prisoners, being overcrowded, unsanitary living spaces, intolerable heat with severely limited water resources and depriving prisoners from essential medical care.
Mr. Nader Fatourehchi, an Iranian journalist who was detained in the Greater Tehran Central Penitentiary, described the condition of this prison as: “More than 80 percent of the prisoners in
In recent years the regime has started to transfer political prisoners to the non-political prisoners’ wards to exert more pressure on them and to expose them to life-threatening diseases. In the protests of November 2019 more than 8000 people were arrested and many of them were transferred to the Greater Tehran Central Penitentiary (Fashafuyeh), which was already overcrowded and had unspeakable conditions. Some of these arrestees were shot and injured by the security forces in the protest and they were taken to prison without being treated. The outbreak of the Coronavirus in such prison would be fatal.
Following the outbreak of Coronavirus, families of political prisoners have written to the authorities to demand the release or grant leave to prisoners in order to keep their loved ones safe from being infected by Coronavirus. Families reported that in some cases authorities have asked for a large amount of bail money in exchange for a temporary release of political prisoners. The majority of these families are already struggling to pay for their basic needs cannot afford to pay the bail money.
The UN’s Basic Principles for the Treatment of Prisoners indicates that: “Prisoners shall have access to the health services available in the country without discrimination on the grounds of their legal situation.” Moreover, The UN’s Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners recommend that “At every institution, there shall be available the services of at least one qualified medical officer who should have some knowledge of psychiatry. The medical services should be organized in close relationship to the general health administration of the community or nation.”
The World Health Organization, the UN Human Rights Council, the European Union,
the European Parliament, the Special Rapporteur on the situation of human rights in Iran and the rest of the international community have a duty, and a crucial role in stopping a potentially catastrophic situation in prisons in Iran.
We urge you to take immediate action and to pressurise the government in Iran to:
· Provide prisoners with medical treatment; to put in place protective measure against Coronavirus in all prisons immediately
· Grant immediate and unconditional leave to the political prisoners
· Allow the visit of a team consisting of the World Health Organisation and the Special Rapporteur on the situation of human rights in Iran to visit and assess the condition of the following prisons: Greater Tehran Central Penitentiary (Fashafuyeh), Qarchak Prison, Dizelabad in the city of Kermanshah, Adelabad in the city of Shiraz, Evin prison in Tehran, Gohardasht Prison
Shiva Mahbobi, spokesperson for the Campaign to Free Political Prisoners in Iran (CFPPI)
Shahla Daneshfar, spokesperson for Free Them Now! Campaign to Free Jailed Workers in Iran
Hasan Salehi, spokesperson for the International Committee against Execution (ICAE)
Background information about the condition of two prisons in Iran:
The condition of Greater Tehran Central Penitentiary
The Greater Tehran Central Penitentiary (in Persian: ندامتگاه مرکزی تهران بزرگ) is a large prison located in approximately 32 km south of Tehran. This prison is also known as ‘Fashafuyeh’ and was built in 2012 and is located between the city of Tehran and Qom. This prison is infamous for its inhumane conditions and for physically and psychologically torturing prisoners, being overcrowded, unsanitary living spaces, intolerable heat with severely limited water resources and depriving prisoners from essential medical care.
Mr. Nader Fatourehchi, an Iranian journalist who was detained in the Greater Tehran Central Penitentiary, described the condition of this prison as: “More than 80 percent of the prisoners in
quarantine are homeless drug addicts who are too weak to stand on their feet. They should be hospitalized, not imprisoned. The stench smell from body odour and infected wounds is unimaginable and what makes it worse is the vomit left by drug addicts who don’t have the strength to go to the toilet”. Another political prisoner stated that they did not have a clean and drinkable water for most of the day, and water for the prisoners was saved in dirty garbage cans and the detention centre's walls are infested with bed-bugs.
The Greater Tehran Central Penitentiary has been used to hold prisoners for drug offences, crime and murder, and not for political prisoners. However, in recent years, political prisoners are being transferred to this prison in order to physically and psychologically torturing them and placing them in the same prison cells with violent criminals and dangerous prisoners who committed multiple murder. This is a life-threatening situation for these political prisoners as there are chances they could be killed by these violent criminals. One such example is the case of Mr. Alireza Shir Mohammad Ali, a political prisoner who was murdered in this prison. Soheil Arabi, a well-known blogger, was transferred to this prison and was kept with non-political prisoners who were suffering from contagious diseases. The prison authorities, who are mainly managed by Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), intentionally place the political prisoners in a dangerous living condition so they could die from contagious diseases, or being murdered by dangerous non-political prisoners in this prison. The authorities then simply report that the political prisoner died of natural causes, or in a personal fight with prisoners, while serving their time in prison.
The condition of Qarchak Prison
Qarchak prison or Gharchak prison (in Persian:قرچک) is in the city of Varamin 35 kilometres from central Tehran. This prison is the largest and the most notorious women prison, which holds non-political prisoners, who were arrested for crimes including murder, theft, and drugs.
In recent years, political prisoners were sent to Qarchak prison to exert further pressure on them. Many female political prisoners were transferred to this prison and were placed in the most inhuman condition to deliberately put their lives in danger. Some of these prisoners includes Golrokh Ebrahimi Iraee and Atena Dayemi, Sepideh Gholian, Gonabadi Sufis, Monireh Arabshahi and many more.
Qarchak prison is infamous for its inhuman conditions and the brutal treatment of the prisoners. These conditions includes unsanitary living conditions, shortage of safe drinking water, which resulted in many prisoners suffer from kidney and intestinal illness, denial of medical care, denial of legal representation, poor food quality and quantity and physical and psychological torture, including rape.
The facility that is now known as Qarchak prison was originally built as an animal husbandry. The IRGC then decided to remove the animals, convert the facility into a prison and transfer women prisoners to this prison. According to the prisoners, the transition from animal husbandry to prison was not done based on any regulations or standards and the IRGC did not build proper facilities for this prison. Instead, the authorities spend money on installing and creating security facilities. This prison consists of 11 wards, all of them vastly overcrowded. There are many children who live with their mother in the most inhuman condition in this prison. These children are deprived of their basic human rights including safe drinking water, having an adequate food, and they suffer from various psychological and physical illnesses. Some of these children are born in this prison.
The quarantine section of this prison is used to hold new prisoners. However, the IRGC locks political prisoners, who are transferred to Qarchak prison, in the quarantine for several weeks or even months, in order to torture and punishment them. The quarantine is the most overcrowded section of the prison and
The Greater Tehran Central Penitentiary has been used to hold prisoners for drug offences, crime and murder, and not for political prisoners. However, in recent years, political prisoners are being transferred to this prison in order to physically and psychologically torturing them and placing them in the same prison cells with violent criminals and dangerous prisoners who committed multiple murder. This is a life-threatening situation for these political prisoners as there are chances they could be killed by these violent criminals. One such example is the case of Mr. Alireza Shir Mohammad Ali, a political prisoner who was murdered in this prison. Soheil Arabi, a well-known blogger, was transferred to this prison and was kept with non-political prisoners who were suffering from contagious diseases. The prison authorities, who are mainly managed by Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), intentionally place the political prisoners in a dangerous living condition so they could die from contagious diseases, or being murdered by dangerous non-political prisoners in this prison. The authorities then simply report that the political prisoner died of natural causes, or in a personal fight with prisoners, while serving their time in prison.
The condition of Qarchak Prison
Qarchak prison or Gharchak prison (in Persian:قرچک) is in the city of Varamin 35 kilometres from central Tehran. This prison is the largest and the most notorious women prison, which holds non-political prisoners, who were arrested for crimes including murder, theft, and drugs.
In recent years, political prisoners were sent to Qarchak prison to exert further pressure on them. Many female political prisoners were transferred to this prison and were placed in the most inhuman condition to deliberately put their lives in danger. Some of these prisoners includes Golrokh Ebrahimi Iraee and Atena Dayemi, Sepideh Gholian, Gonabadi Sufis, Monireh Arabshahi and many more.
Qarchak prison is infamous for its inhuman conditions and the brutal treatment of the prisoners. These conditions includes unsanitary living conditions, shortage of safe drinking water, which resulted in many prisoners suffer from kidney and intestinal illness, denial of medical care, denial of legal representation, poor food quality and quantity and physical and psychological torture, including rape.
The facility that is now known as Qarchak prison was originally built as an animal husbandry. The IRGC then decided to remove the animals, convert the facility into a prison and transfer women prisoners to this prison. According to the prisoners, the transition from animal husbandry to prison was not done based on any regulations or standards and the IRGC did not build proper facilities for this prison. Instead, the authorities spend money on installing and creating security facilities. This prison consists of 11 wards, all of them vastly overcrowded. There are many children who live with their mother in the most inhuman condition in this prison. These children are deprived of their basic human rights including safe drinking water, having an adequate food, and they suffer from various psychological and physical illnesses. Some of these children are born in this prison.
The quarantine section of this prison is used to hold new prisoners. However, the IRGC locks political prisoners, who are transferred to Qarchak prison, in the quarantine for several weeks or even months, in order to torture and punishment them. The quarantine is the most overcrowded section of the prison and
is considered as very dangerous due to its condition. In the quarantine, the prisoners who suffer from contagious diseases, such as AIDS or Hepatitis, are kept with other prisoners.
For more information contact:
Shiva Mahbobi, spokesperson for the Campaign to Free Political Prisoners in Iran (CFPPI)
+44(0)7572356661
shiva.mahbobi@gmail.com
www.cfppi.org
Shahla Daneshfar- Free Them Now! Campaign to Free Jailed Workers in Iran
shahla.daneshfar2@gmail.com
+44(0)7779898968
https://free-them-now.com
Hasan Salehi, spokesperson for the International Committee against Execution (ICAE)
+46(0)703171102
hasan.salehi2000@gmail.com
http://en.icae-iran.com
For more information contact:
Shiva Mahbobi, spokesperson for the Campaign to Free Political Prisoners in Iran (CFPPI)
+44(0)7572356661
shiva.mahbobi@gmail.com
www.cfppi.org
Shahla Daneshfar- Free Them Now! Campaign to Free Jailed Workers in Iran
shahla.daneshfar2@gmail.com
+44(0)7779898968
https://free-them-now.com
Hasan Salehi, spokesperson for the International Committee against Execution (ICAE)
+46(0)703171102
hasan.salehi2000@gmail.com
http://en.icae-iran.com
تقی رحمانی ؛ همسرش نرگس محمدی زندانی سباسی تبعیدی از زندان اوین به زندان زنجان از ۶ ماه پیش تاکنون اجازه نیافته تا با فرزندانش گفتگوی تلفنی داشته باشد . نقض حقوق شهروندی نرگس محمدی باید پایان یابد
خواهان آزادی و بدون قید و شرط زندانیان سیاسی باشیم.
در روز جهانی زن صدای اعتراض جامعه و خواهان آزادی بدون قید وشرط زندانیان سیاسی باشیم
حان زندانیان بدلیل انتشار ویروس کرونا در زندان در خطر هست.
خواهان آزادی و بدون قید و شرط زندانیان سیاسی باشیم.
در روز جهانی زن صدای اعتراض جامعه و خواهان آزادی بدون قید وشرط زندانیان سیاسی باشیم
حان زندانیان بدلیل انتشار ویروس کرونا در زندان در خطر هست.
۸ مارس، فریاد آزادیخواهی وبرابری طلبی برای سرنگونی جمهوری اسلامی
۸ مارس امسال، به نام سحرها و آتناها، پروینها، گلرخها، نداها و نسرینها و صدها زن شجاع و جسور و داغدار و نام آشنایانی چون شهنازاکملی، مادر پویا بختیاری، مادر سعید زینالی، مادر کتابدار، مادر قائدی و ناهید شیربیشه، و صدها مادر داغدیده و مصیبت کشیده، نام گذاری میشود که از گل گشتهای اول ماه، تا رزم هفت تپه، از فریاد نابود باد جمهوری اسلامی تا سلولهای اوین، در هر کوی و برزن جنگیدهاند تا همه آرمانهای انسانی و آرزوی جامعهای بدون تبعیض و نابرای متحقق شود!
نسلی از جنس مادران خاوران، مادران چهار دهه دادخواهی نامشان را بر ۸ مارس گذاشتهاند که چنین گرامی و پر شکوه است!
۸ مارس امسال برای سرنگونی حکومت اسلامی، برای برپایی جامعه ای انسانی، برابر و آزاد، برای خاتمه دادن به آپارتاید جنسی، به پیش!
کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی
۹ اسفند ۱۳۹۸- ۲۹ فوریه ۲۰۲۰
۸ مارس امسال، به نام سحرها و آتناها، پروینها، گلرخها، نداها و نسرینها و صدها زن شجاع و جسور و داغدار و نام آشنایانی چون شهنازاکملی، مادر پویا بختیاری، مادر سعید زینالی، مادر کتابدار، مادر قائدی و ناهید شیربیشه، و صدها مادر داغدیده و مصیبت کشیده، نام گذاری میشود که از گل گشتهای اول ماه، تا رزم هفت تپه، از فریاد نابود باد جمهوری اسلامی تا سلولهای اوین، در هر کوی و برزن جنگیدهاند تا همه آرمانهای انسانی و آرزوی جامعهای بدون تبعیض و نابرای متحقق شود!
نسلی از جنس مادران خاوران، مادران چهار دهه دادخواهی نامشان را بر ۸ مارس گذاشتهاند که چنین گرامی و پر شکوه است!
۸ مارس امسال برای سرنگونی حکومت اسلامی، برای برپایی جامعه ای انسانی، برابر و آزاد، برای خاتمه دادن به آپارتاید جنسی، به پیش!
کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی
۹ اسفند ۱۳۹۸- ۲۹ فوریه ۲۰۲۰
🔴 روزنامه تسایت آلمان : "رهبری (حاکمیت آخوندی) اعتراف نمی کند که وضعیت چقدر جدی است"
در ایران ، افراد زیادی به ویروس آلوده هستند ، اما رهبری این مقیاس را لاپوشانی میکند و این پیامدهای مهلک دارد.
ایران یکی از کشورهایی است که بیشتر از همه به این ویروس مبتلا شده است. گفته می شود از آنجا ویروس به کشورهای همسایه منتقل شده است. هیچ کس دقیقاً نمی داند که تعداد افراد آلوده و کشته شده چقدر است، زیرا رژیم در تهران به طرز چشمگیری سعی در پنهان کردن مقیاس این بیماری همه گیر دارد. کارشناس بهداشت ایران ، کامیار علائی، می گوید: ایرانیان نه تنها از عفونت هراس دارند بلکه به رهبری خود نیز بی اعتماد هستند.
دولت زمان بسیار زیادی درباره وجود ویروس کرونا در ایران سکوت کرد و همین پنهان کاری باعث گسترش ویروس بین مردم شد.
براساس گزارش های رسیده از بیمارستانها و قبرستانها اگر گسترش ویروس به همین صورت پیش برود در مدت زمان کوتاهی تعداد مبتلایان و تلفات ایران از چین پیشی خواهد گرفت
#کروناویروس
در ایران ، افراد زیادی به ویروس آلوده هستند ، اما رهبری این مقیاس را لاپوشانی میکند و این پیامدهای مهلک دارد.
ایران یکی از کشورهایی است که بیشتر از همه به این ویروس مبتلا شده است. گفته می شود از آنجا ویروس به کشورهای همسایه منتقل شده است. هیچ کس دقیقاً نمی داند که تعداد افراد آلوده و کشته شده چقدر است، زیرا رژیم در تهران به طرز چشمگیری سعی در پنهان کردن مقیاس این بیماری همه گیر دارد. کارشناس بهداشت ایران ، کامیار علائی، می گوید: ایرانیان نه تنها از عفونت هراس دارند بلکه به رهبری خود نیز بی اعتماد هستند.
دولت زمان بسیار زیادی درباره وجود ویروس کرونا در ایران سکوت کرد و همین پنهان کاری باعث گسترش ویروس بین مردم شد.
براساس گزارش های رسیده از بیمارستانها و قبرستانها اگر گسترش ویروس به همین صورت پیش برود در مدت زمان کوتاهی تعداد مبتلایان و تلفات ایران از چین پیشی خواهد گرفت
#کروناویروس