كميته مبارزه براي ازادي زندانيان سياسي

دیگر کوچکترین تردیدی جز مردن برایم نماند. برای دقایقی شاید بسیار کوتاه و فوق سریع، تمامی زندگی گذشته ام چنان از ذهنم گذشت که انگار فیلمی از خود را می بینم. ازسنین چهار پنج سالگی تا به آنروز را می توانستم مجسم کنم. همه حوادث و رویدادهای تلخ و شیرین زندگی ام به سرعت در ذهنم رژه می رفتند. تصاویر پدر، مادر، خواهران و برادرانم در جلوی چشمانم ظاهر شدند. آنها نگاهم می کردند و به شدت می گریستند و بعد چهره های یکایک اقوام و خویشان و حتی دوستانم و دوباره خانواده. اما واضح تر از همه پدر و مادرم را می دیدم که بیش از همه بی تابی می کردند. ناگهان صدای غرش وحشتناک شلیک و یا شلیکهایی برخاست و من افتادنم را به خاطر آوردم و دیگر هیچ ... .

آنی سوزش و درد آن همه کابل و مشت و لگد از بین رفت، از جسم خود رها شدم. در خود یک آرامش بی حدی را یافتم. همچون توده ای ابر مانند از جسدم بخار شده، آرام آرام به بالا می رفتم. حال می توانستم جسد به پهلو افتاده خود را که دستهایم از پشت بسته شده و چهره ام که نیمی از آن با چشمبند پنهان بود و زانوهای چسبیده به سینه ام را ببینم. ازسقفها به نرمی عبورکردم، بالا و بالاتر می رفتم تا به فضایی رسیدم پر از توده های سیاه و خاکستری، در میانشان نفوذ کرده به شکل آنها در آمدم. گاه در میانشان حل شده و گاهی کنده می شدم و کمی بعد مانند یک توده ای مجزا، بدون هیچ تلاش و یا مانعی سُر می خوردم و می چرخیدم و باز هم می چرخیدم. یک لحظه تصور کردم که به گذشته پنج سالگی ام باز گشته ام. با همان سرخوشی که به دور باغچه پر از گل ایستگاه راه آهن نیشابور، چهار نعل با پیتکو پیتکو گفتن، می چرخیدم. نه دردی، نه ترسی، نه هیچ نگرانی دیگری، چه مستی شورانگیزی، چه احساس خوب و دلپذیری، کاش زودتر مرده بودم!. دوباره از همان بالا پدر و مادرم را همراه با عده ای دیدم که در گورستانند. چندین نفر قبری را در میان گرفته، مادرم کنارش نشسته و به شدت شیون و زاری می کرد، پدرم نیز نزدیکش دیده می شد و دست کمی از او نداشت. حتماً جسدم را دفن کرده اند، اما من که از درد و رنج رها شده و احساس خوشبختی می کنم، دلیل آن همه بی تابی آنان را نمی فهمیدم.

در آن لحظه شناور شدنم میان لایه های ابر مانند، برادرم اکبر را دیدم. او نه چندان دور از من ایستاده و نگاهم می کرد. ابتدا خیلی تعجب کردم. چون او ۱۲ سال پیش مُرده بود، اما با همان قد و سنی که آخرین بار او را دیده بودم، هیچ تغییری نکرده بود. خواستم به طرفش بروم اما نتوانستم، احساس کردم دیواری نامرئی وجود دارد. او را صدا زده و پرسیدم: داداش اکبر، منو پیش تو می آرن؟ جوابی نداد اما همچان با چشمان درشتش به من زُل زده و نگاهم میکرد. گفتم: اگه هم نیارن من خودم میام پیشت تا با همدیگه یه جا باشیم. باز هم عکس العملی نشان نداد و حرفی هم نزد. به ذهنم رسید در مرحله ملاقات با خدا هستم. برای آن هنگام، خود را آماده کردم. تصمیم داشتم قبل از رسیدگی به گناهان و ثوابهایم، پیش دستی کرده و فریاد بزنم: مگر تو بخشنده و مهربان نیستی؟ چرا اجازه می دهی بنام تو شکنجه دهند و به نام تو انسانها را بکُشند؟ آیا اینان نمایندگان تو هستند؟ آیا دستورات تو را اجرا می کنند؟ اگر نه، چرا هیچ اعتراضی نمی کنی؟ و یک دوجین سئوالهای دیگر. یک لحظه به خود آمدم، اندیشیدم؛ نکند من در یک خلأ مکانی و زمانی قرار گرفته ام؟ من داشتم فکر می کردم مگر چنین چیزی ممکن است؟ اگر مرده ام چگونه فکر می کنم؟ عجیب بود باز هم داشتم فکر می کردم. مطمئن شدم حداقل مغزم آسیبی ندیده است. به نظرم رسید؛ شاید گلوله و یا گلوله ها به نقاط حساس بدنم نخورده اند. پس باید برای اطمینان اعضای بدنم را کنترل کنم. از انگشت کوچک یک دستم شروع کردم، دو سه بار تکانش دادم و بعد انگشت دوم مورد استفاده انگشتر و همین طور انگشتان وسطی و اشاره را، انگشت شصتم را نیز حرکت داده و با آن کف دستم و دیگر انگشتانم را لمس کردم. به همین ترتیب و به دقت انگشتان دست دیگرم را، به دنبال آن دستانم را تکان داده و بعد دو سه بار با پاهایم مانند دوچرخه سواری رکاب زدم و آنگاه به خود آمدم. با وجود بسته بودن دستهایم از پشت، خیلی سریع برخاسته و ایستادم. دقیقاً در آن لحظه شنوایی ام دوباره فعال شد و من صداها را شنیدم. به همه چیز پی بردم؛
پاسداران آن قدر به من خندیده که قادر به سخن نبودند و نفس نفس می زدند. مات و مبهوت ایستاده بودم، اما دوباره احساس کردم مرا کشته اند، نه جسمم، بلکه روحم را. یکی از پاسداران دستبندم را باز کرد و خنده کنان مرا بالا برد و به سلولم رساند. داخل شدم، در را بست و رفت.

نزدیک ظهر بیدار شدم، هنوز در شوک به سر می بردم. سرم را یکی دوبار تکان دادم. گیج و منگ بودم. احساس بدی داشتم. به بدترین شکل مرا مورد تمسخر و تحقیر قرار داده و شخصیتم را خُرد کرده بودند.

احمد مقیمی

251 views21:03