كميته مبارزه براي ازادي زندانيان سياسي

.متوجه شدم نوبت دستشویی عمومی است .تک تک زندانیان را میبردند و نوبت بعدی و نوبت من که باز عصا و باز خون .
برگشتم و دراز کشیدم که نگهبان گفت لیوانت را بیار چای بگیر ...گفتم کو لیوانم ...داد کشید ساکت حرف نباشه و با لگد لیوان کنارم پتو را هل داد طرف من ..چای رو گرفتم و نان آوردند نگرفتم ..باز استراحت و وقت ناهار و دستشویی . ناهار را نگرفتم ...صدایی بمن نهیب زد چرا ناهار نگرفتی ...اعتصاب کردی ؟و گوشش را به صورتم نزدیک کرد و.گفت یواش جپاب بده ...بسیار آرام گفتم ..فک ام باز نمیشود ..فشاری به فک ام آورد که ناله ایی بلند کردم و او رفت .....شب شد و شام و من خسته و درد آلود در اندیشه خواب .
در خواب بودم که صدایی مرا بیدار کرد و گفت بیا ...با عصا راه افتادم هنوز قدمی بر نداشته بودم که با لگد زد زیر عصا و من با صورت سقوط کردم کف موزاییک راهرو و حس کردم پیشانیم هم بالش شد و درد شدید در سرم ...
به سختی بلند شدم و توسط همان صدا کشیده شدم و حرکت مردم و باز اتاق گرد و باز کف پا و شلنگ .
کحا بردید ؟
تا صبح طول کشید و جنازه مرا به جایم خرکش کردند و صدایی که میگفت لیوان ها رو آماده کنید ..من خوابیدم .
ظهر شد ...و باز شب و من خواب و نیمه شب وبیدار باش من ..این بار شکنجه به حد نهایی خودش رسید

قسمت سوم
خواب بودم که صدایم زدند و با عصا براه افتادم ..اما اینبار به آن اتاق قبلی نرفتیم ...
جایی دیگر بود مرا به زمین زدند و قپانی شدم و آویزان ...حاجی عباس گفت یکساعت .
درد آغاز شد از مچ دست به سمت بازو هایم و بعد کتف و بعد استخوان قفسه سینه و تمام اندامم ...همه با هم سر شدند .من فقط انگشتان پایم به زمین میرسید انا کش اومدم و کف پایم هم رسید ....بازم کردند و خر کش بسمت دستشویی بردنم . با چهار دست و پا رفتم داخل دستشویی و یک آفتابه آب خوردم و یک آفتابه هم روی سرم ریختم که گرما از بدنم خارج شود ..الان به سختی وزن آفتابه را می توانستم تحمل کنم منکه یک کیسه پنجاه کیلویی سیمان را راحت بلند میکردم حالا ذلیل یک آفتابه شده بود
وباز قپونی و باز لاشه گوشت و باز صدای حاج عباس ...یکساعت .پنج بار این عمل انجام شد و بار ششم دیگر من نبودم .
وقتی چشم باز کردم در جای قبلی روی پتو خوابیده بودم یا شاید خواب میدیدم .
صدای نگهبان که میگفت لیوان ها رو حاضر کنید منو بیدار کرد . فهمیدم سر جایم هستم اما چگونه به اینجا آمدم را هنوز بعد سی و.پنج سال به یاد ندارم...
بعد از چند روز مرا به یک سلول بردن که چهل نفر اسیر آنجا بودند
اینحا بود که فهمیدم این زندان کمیته مشترک ضد خرابکاری ایست که دوره رضا شاه ساخته شده ..میدان توپخانه خیابان فروغی و پشت شهربانی که الان شده وزارت امور خارجه ....
زندانی مخوف که یکسال بودم و حسرت یک آفتاب و همیشه مهتابی اتاق که روشن بود .
من از زمان دستگیری تا انتقال به این سلول هیجده روز با چشم بند در راهرو بند یک زندان بودم.
اما شکنجه های ..بی برخوردفیزیکی به این صورت بود که زندانی را صبح اول وقت صدا میکردند و به حیاط میبرند و کنار دیوار و رو به دیوار نگه میداشتند فاصله پا از دیوار حدود نیم متر و پیشانی حتمن به دیوار چسبیده ..این کم از قپونی نبود ..خستگی به ستون فقرات میزد ودرد همه ی اندام را میگرفت و گاهی هم لگدی که به پشت ساق پا میخورد .
ملاقات اصلن امکانش نبود و فقط یک ماه یکبار تلفن به خانه با یک شنونده پاسدار در حد چند دقیقه . خانواده من سه ماه از من بی خبر بودند تا ماه چهارم که تلفن دادند به من.
یکسال در این زندان تحت بازجویی بودم همراه با مشت و لگد ....تا بعد به اوین منتقل شدم و بازجویی ها در اوین توسط دادستانی انقلاب شروع شد به مدت یکسال دیگر در مجموع دو سال بازجویی شدم و شش ماه هم دادگاه اول و دومم فاصله داشت و بعد از دو سال و نیم به پانزده سال زندان محکوم شدم ...در جمع هیجده سال ..
هنوز درد قپونی در دستانم هست و شبها انگشتانم قفل میشوند و از درد از خواب میپرم ...هنوز در خواب داد میزنم که نزنید و باعث مزاحمت برای خانواده میشم ...

#من_هم_شکنجه_شدم
زندانی دهه شصت

1.07K viewsedited 13:30