كميته مبارزه براي ازادي زندانيان سياسي

‌‌🔴 نامه‌ یاسمن آریایی از بند زنان زندان اوین

۱۱ مرداد۹۷روزی بود که من دستگیر شدم و به زندان افتادم.این چند ماه زندگی پر بود از لحظات تلخ و شیرین که هر روزش قصه‌ای جدید داشت؛قصه‌های پراز پستی و بلندی، پر از درد و رنج‌هایی که در نهایت به زندان منتهی شده بودند. زندگی‌هایی که در یک لحظه به ویرانی کشیده شده بود و البته حقایقی از شهامت‌های بی‌همتا!برای من هرچند دردناک اما اتفاق خوبی بود.در این بین تنها یک مشکل وجود داشت،آن هم یک مشکل خیلی بزرگ.این‌که این‌ها فقط برای من بودند،هر چه دیده بودم،هر چه شنیده بودم تنها وتنها برای من. منصفانه نبود. من ازاسراری با خبر بودم که خیلی از شما حتی بویی از آن نبرده‌اید. نمی‌توانستم همه اینها را برای خودم نگه دارم.از این رو بر آن شدم تا نامه‌ای برایتان بنویسم.حقیقتش رابخواهید نوشتن این همه نامه خیلی بیشتر از آنچه که فکر می‌کردم زمان برد چرا که هر بار دست به قلم می‌بردم نیرویی مانعم می‌شد.
شما من را نمی‌شناسید،هیچ از من نمی‌دانید،چه طور می‌توانم انتظاراین را داشته باشم که به پای نامه من بمانید؟ پس باید کاری می‌کردم یا به کل از این مسئله می‌گذشتم یا این شهامت را به خودم می‌دادم و ریسک نپذیرفته شدن نام را قبول می‌کردم.اما من راه سوم را انتخاب کردم قلم در دستم و قرار است اول من را بشناسید؛«من یاسمن هستم»

غروب یازدهم تیرماه۷۴بود که برای نخستین بار بوی این کره خاکی را در مشامم احساس کردم.یاسمن غرق در شعر و آواز وتئاتر و هر چه که بوی دوستی و آشتی بدهد روحش را به پرواز در می‌آورد.من به زندان افتادم چون تاب دیدن اشک‌های مادری که سینه‌اش پراز درد بود را نداشتم و نتوانستم خواهران و برادرانم را درگیر ببینم وخودم کنار بایستم.حالا هم این که اینجا هستم خودم را هیچ زندانی نمی‌دانم.چرا که حس درونم خیلی متفاوت‌تر از این حرف‌هاست.من خودم را در شما می‌بینم. این قلبم را آزاد می‌کند. درست همین حالا بیرون کلی یاسمن هست که درخیابان‌ها قدم می‌زند،به تئاتر می‌رود وبا دوستانش وقت می‌گذراند.سر میز شام در کنار خانواده‌اش نشسته واز اتفاقات روز می‌گوید. همه این‌ها بیان کننده این است که چقدر شما رااز خودم می‌دانم.شاید در بند باشد،اما نیمی از من هنوزم بیرون زیست می‌کند و مدام به شما فکر می‌کنم.
تو ای مادر،ای که خودت راوقف فرزندانت کرده‌ای و توای پدر که در یک شبانه‌روز بی‌منت تلاش می‌کنی.ای معلمی که هر چه دریافت کرده پس می‌دهی.من به تو فکر می‌کنم،به تو می‌اندیشم،جوانی که بیکاری و درجستجوی آرزوهای بزرگ.هنرمندِاسیر یک جواز ساده. زرتشتیِ در پی کاردولتی و مردی که لباس زنانه پوشیده‌ای.من حتی به تو که عامل دستگیری من هم بودی،فکر می‌کنم و تو هم برای من مهم هستی و این رابدان که تو را هرگز دشمن خود نمی‌دانم. همانطور که من دشمن تو نیستم.ما هر دو از جنس انسانیم با افکار و عقاید متفاوت.پس به تو حق می‌دهم اگر برای آنچه باورت هست می‌جنگی.می‌دانم همانقدر که من در راهم رنج می‌برم تو هم دردمی‌کشی. کسی چه می‌داند شاید درد توخیلی عمیق‌تر باشد ومحنتت شدیدتر.حتما خسته شده‌ای از این‌که جوان‌های هم نسلت،آرمان‌های تو را نمی‌فهمند وتو را ضد مردم خطاب می‌کنند.می‌خواهم بدانی من تو را درک می‌کنم وبرایت احترام قائلم. اما چه بهتر هر دو در راهی که می‌رویم مراقب باشیم تا سبب عدم امنیت زندگی و آزادی آن دیگری نشویم.
من اصرار دارم تو هم هوای جوانان سرزمین‌ات را داشته باشی. آرمان‌های‌شان را بدانی و به آنها احترام بگذاری و راه را نه برای سرکوب بلکه برای گفتگو هموارسازی.ما در دنیایی زندگی می‌کنیم با افکار و عقاید متفاوت و به عقیده من تنها عواملی که ما را از ویرانی خودمان به دست یکدیگر رها می‌سازد، صداقت احترام و اتحاد است. وقتی این‌ها را سرلوحه زندگی‌مان قرار دهیم دیگر چه فرقی می‌کند سوری باشی. به ترکی حرف بزنی یاکردی یا که در آمریکامتولد شده باشی.مسیحی و بهایی بودن اهمیتی ندارد.اگر یک پاک کن برداری ومرزهای ساختگی ذهنت راپاک کنی.
آه از این مرز وحدهای بی‌حاصل که از کودکی برایمان ساخته‌اند.دیگر زمانش رسیده پتکی برداریم و دیوارهای ذهن‌مان را فرو بریزیم.حالا برایم مهم نیست که تو عاشق زن می‌شوی یامرد. چرا که تنها یک چیز است که به راستی اهمیت پیدا می‌کند؛«انسان بودن واین‌که تصمیم می‌گیری انسان خوبی باشی یا نه،این نقطه عطف ماجراست.»
هدفم از انتشار این نامه نه تبلیغ برای چیزی یا کسی بود نه افشای حقایق و نه چیز دیگری جز بیان آرمانی که عمیقاً به آن ایمان دارم و برای وقوعش تلاش خواهم کرد.
- اعلامیه جهانی حقوق بشر ماده ۱۸ و ۱۹ هر کس حق دارد از آزادی فکر وجدان و مذهب بهره‌مند شود/هر کس حق آزادی عقیده و بیان دارد.
پنج‌شنبه، ۲۹ نوامبر ۲۰۱۸/ ۸ آذرماه ۱۳۹۷

‍ https://t.me/joinchat/FdkV_0DYe3cpv15fNIxmTg

📎

380 views07:51