آن‌قدر در برابر نشدن‌های مکرر، خواسته‌های قلبش را تغییر داده بود که دیگر نمی‌دانست روحش واقعا در کجا آرام می‌گیرد.

«آن شب و شب‌های بعدی بسیار نخوابیدم. و فهمیدم اندوهی که آدم را نمی‌کُشد، به شکل‌های دیگری درمی‌آید که از مرگ بدتر است.»

من دل دادم ولی حکم دل نبود

این گفت‌وگوهای خیالی با آدم‌هایی که اذیتم کردن داره اذیتم می‌کنه

من از پسش بر میام ولی اول باید گریه کنم

از دور صدای رد شدن یه چیزیو شنیدم فکر کنم سلامت روانم بود

توام عید را در خیال من میگذرانی؟!
یا من فقط دیوانه ام …

از وقتی فاصله افتاد
خاطره ها شد قاتل ما

آنقدر که محبت تاوان دارد.اشتباه تاوان ندارد...!

دیدم که آدمی می تواند
شفای آدمی شود...

ازم قول موندن گرفتی،موندم چرا رفتی

آخرش قبول می‌کنیم که بعضی ها برای ما نیستن، مهم نیست چقدر دوستشون داریم یا چقدر براشون تلاش کردیم.

حق با حامد بهداد بود:

تو منو از خوب بودن خودم پشيمون كردی.

آدم
اگه
بخواد،
بلده
اگه
نخواد
هم
"بهونه"
بلده!

اشتباه من این بود که نذاشتم هیچوقت دلش برام تنگ شه همیشه بودم، انقدر که بودنم به چشم نیومد.

آدما بهت یاد میدن که هیچی بهتر از تنهایی نیست. ❤️

هیچوقت نگران این نباشید که ارزشتون رو فهمیدن یا نه، آدم‌ها به وقتش میدونن چی رو از دست دادن.

‏تو شریک خوبی برای رویاها و خیال‌بافی های من نبودی.

هیچ مدرکی برای اثبات حرفم ندارم ولی تا جایگزینی نباشه سرد شدنی در کار نیست.

‏انسان یهو به خودش میاد و می‌بینه‌ جدی جدی گناه داره.