انقلاب شوم 57، نه آزادى آورد نه عدالت تنها چيزى كه به جا گذاشت،ويرانى، عقب گرد و دلتنگی براى روزهايى بود كه قدرشان
را ندانستيم.
امروز، در ميان گرد و غبار مشكلات و بحران ها, هر ايرانى آزاده اى بيش از پيش عظمت آن دوران و بزرگی شما را درک مى كند

وقتی جنگی آغاز میگردد؛
هرکسی باید سهمی پرداخت کند،سیاستمداران باید سلاح،ثروتمندان باید مخارج،و فقرا هم باید فرزندانشان را گسیل دارند!

وقتی جنگ تمام میگردد،
سیاستمداران دست یکدیگر را می‌فشارند
ثروتمندان قیمت‌‌ها را افزایش می‌دهند
و فقرا نیز به دنبال گور فرزندانشان می‌گردند

آرتور شوپنهاور

به ناپلئون گفتند پیروز شدی.

پرسید چقدر تلفات دادیم؟

گفتند 50 درصد ارتش از بین رفت گفت اگر یک بار دیگر پیروز شویم،نابود میشویم

ویدئو زیبا از حسین سبزیان

#ElCAPO

صبح تاحالا وقتمونو گذاشتیم پایِ ویدیو‌های چرت، اخبار چرت، فکرهای چرت، کارهای الکی و ... چیزایی که هیچ خاصیتی برامون نداشتن؛


نمیگم این ویدیو قراره حالتو خوبه کنه ولی تورو با یه سری‌ واقعیت‌ها روبرو میکنه که شاید نیازه تو زندگیت بشنوی.

+بهم اعتماد کن، ارزش یه بار شنیدن رو داره.

pov
برای اولین بار،از اینکه زنده موندی خوشحال نیستی.

هیچکس به اندازه خودم نمی‌تواند
این گونه آرام و بی‌صدا نابودم کند

در این مدت زندگی به گونه ای سپری شده است،که می‌توانم سالها بدون آنکه اتفاق غم انگیزی رخ بدهد،غمگین بمانم

زندگی در جای که یک مشت نادان دوربرت باشند،سخت است؛اما زندگی در جایی که قدرت دست همان نادان‌ها باشد،وحشتناک است...

دردناک ترین چیز آن است،که انسان حقش را آرزو کند

سقوط کن،آنکه خواهی شد تورا خواهد گرفت

در تمام فروپاشی های زندگی ایستادم
چشم در چشم…
اما این روزها،برای گیر کردن لباسم به دستیگره‌ی در هم گریه میکنم

در پی آن همه خون
كه بر اين خاک چكيد
ننگمان باد اين جان
شرم مان باد اين نان
ما نشستيم و تماشا كرديم.

اینترنت حق اون خانومیه که قلاب بافی میکرد و
دستبافت هاشو آنلاین میفروخت
حق اون معلمیه که کلاس خصوصیش رو آنلاین برگزار میکرد
حق اون فروشنده ایه که نمیتونست یه مغازه ی کوچیک اجاره کنه و محصولشو آنلاین میفروخت
حق اون مادر پیری که بچشو تصویری میدید تا از بی‌کسی دق نکنه
اینترنت حق همه ی ماست
اینترنت آزاد...

انسان وقتی رنج بکشد،دنیا را واضح‌تر میبیند،امادیگر توان تغییرش را ندارد…

#آنتون_چخوف

روزهایی هست که گمان میکنیم خواهند آمد،اما تمام عمر فقط انتظارشان را می‌کشیم..

اگر دوام آوردن خود یک هنر باشد،
ما این روزها بی آنکه بدانیم درحال خلق یک شاهکاریم…

یک سرزمین فقیر شدند،تا اورانیوم غنی شود...

از زندگی با مردم، از حرف زدن، عاجزم
کاملا در خود فرو رفته‌ام
به خودم فکر میکنم
چیزی ندارم به کسی بگویم
هرگز،به هیچکس

ای کاش میشد
از آن‌ها که رفته‌اند پرسید
که آیا به راستی اندوه پایان یافت...؟!