در مراسم ازدواج پسر علی لاریجانی، حسن‌روحانی، صادق لاریجانی، محمدی‌گلپایگانی،ناطق‌نوری، حدادعادل، وحیدحقانی، اسحاق‌جهانگیری دیده می‌شوند
@roozArooz_news

"روزمره‌گی" | اثر جان هالکرفت

بیشتر ببینید:‏
@karimzadehstudio

⚡️پدر مریم میرزاخانی: از دختر من خیلی بهتر وجود دارد که باید پیدا شود

احمد میرزاخانی:
طالقانی میگفت مصداق "بای ذنب قتلت" هراستعداد زنده به گورشده است، بهتر ازمریم هست و باید پیدایشان کنیم
@nazar

#ايستگاه

🔴محسن هاشمى رئيس شوراى شهر تهران مى شود

🚦به گزارش خبرنگار #ايستگاه، احمد #مسجد_جامعى به نفع محسن #هاشمى از حضور در رقابت هيات رئيسه شوراي شهر پنجم انصراف داد.

🔻همچنين براساس شنيده ها، #الويرى نيز به محسن هاشمي گفته است درصورت كانديداتورى وى، الويرى نيز كانديد رياست شوراى شهر تهران نخواهد شد.
@iranelections96

امام جمعه کرج: کسانی که به عیادت کروبی رفتند باید مجازات شوند/پای فتنه‌گران به البرز باز شود قلمشان خرد می‌شود.
✅ @kalemenews

'اعلام آمادگی وزیر پیشنهادی ارتباطات برای جلسه با افرادی که می گویند از آنها بازجویی کرده'
🔺محمود صادقی نماینده تهران در مجلس گفته است که محمدجواد آذری جهرمی وزیر پیشنهادی حسن روحانی برای وزارت ارتباطات، اعلام آمادگی کرده تا با کسانی که گفته اند از آنها بازجویی کرده در یک جلسه حاضر شود.
🔺رسانه های ایران می گویند آقای آذری جهرمی از مدیران وزارت اطلاعات در دوره وزارت غلامحسین محسنی اژه ای در کابینه اول محمود احمدی نژاد بوده است.
@bbcpersian

📝 مصرف نمایشی و نمایش مصرف در اینستاگرام

🔸در مواجهه با شبکه‌های اجتماعی، مخصوصا شبکه‌ی اینستاگرام، با چند الگو برای عکس‌برداری از زیستِ فردی روبه‌رو خواهیم شد. الگوهایی چون: «عکسِ فرد در مهمانی‌ها و جشن‌ها»، «عکس از غذا، در خانه و یا در رستوران»، «عکس با آرایشِ بسیار و لباس‌هایی عموما جدید و مطابق با مدِ روز»، «عکس از وسایل شخصی لوکس» و الگوهای بسیارِ دیگر. تقلید از این الگوها نیز، بنا به طبقه اقتصادی هر فرد، شدت و ضعف‌‌هایی دارد. این الگوها چگونه و با چه انگیزه‌ای ساخته می‌شوند؟

🔸یادداشتِ حاضر در پی نزدیک شدن به پاسخ‌هایی است که شاید بتواند تبیینی از این پدیده بدست آورد. بنظر می‌رسد که الگوهای (غذا،لباس مارک، آرایشِ صورت، وسایل شخصی لوکس)، الگوهایی هستند که ابتدا در افرادِ طبقات بالادستی (طبقه مرفه) به اجرا در می‌آید و سپس به نوعی ارزش تبدیل می‌شود و بعد از آن است که به طبقات پایین دستی انتقال می یابد .

🔸گسترش این رفتار را می‌توان با مفهوم مد توضیح داد؛ رفتارِ پر تکرارِ موقتی‌یی که خیلی سریع، پیدا می‌شود و گویی زمانی که به طبقاتِ مختلف ( مخصوصا طبقات پایین دست) رسوخ کرد، ناگهان ناپدید می‌شود. رفتاری که اگر از منظر زیملی به آن بنگریم، به جهت ایجاد تفاوت، پیدا می‌شود.

🔸 زیمل معتقد است: «به محض اینکه طبقات پایین، شیوه‌ی طبقات بالا را کپی می‌کنند، طبقات بالا آن شیوه را تغییر داده و خود را با شیوه‌‌ای جدید تطبیق می‌دهند و در این حالت است که تفاوت را با توده‌ی مردم حفظ می‌کنند و این بازی به همین صورت ادامه می‌یابد». از منظر زیمل ، طبقه‌ی بالادستی به این سبب الگوهای تولیدی را سریعا جذب می‌کند، که به دنبالِ ایجادِ تمایز میان خود با طبقاتِ پایین دستی است. همچنین گویی منزلتی را نیز از این تمایز بدست می‌آورد. منزلتی که به ناتوانی طبقات پایین دستی گره خورده است، زیرا که او نمی‌تواند براحتی و سریعا آن الگو را تقلید کند و مجبور است آن را در بهترین حالت، در سطحی پایین‌تر تجربه کند.

🔸به الگوهای تصویری شبکه اجتماعی اینستاگرام نیز می‌توان از چنین منظری نگریست؛ رفتارهایی که برای ایجاد تفاوت و یا ایجادِ منزلتِ اجتماعی ایجاد می‌شود و هنگامی که این رفتار، به طبقاتِ مختلف رسوخ کرد، تغییر می‌کند، زیرا که از هدفِ اولیه خود، یعنی ایجاد تمایز دور شده است. برای مثال، هنگامی که رفتارِ عکس گرفتن فردِ متعلقِ به طبقه‌ی بالادستِ اقتصادی از غذای رستورانِ لوکس، به طبقه‌های پایین دست نیز سرایت کرد و آنان نیز، حتی در سطحی پایین‌تر، از غذاهای ارزانِ‌تر رستوران خود عکس گرفتند، دیگر کارکرد اولیه‌ آن رفتار از دست می‌رود و تبدیل به شباهت می‌شوند تا تمایز.

🔸این‌گونه است که چنین رفتارِ پر تکراری، کم‌کم می‌تواند کم‌رنگ شود و مثلا جای خود را به عکس گرفتن از حیوانِ خانگی بدهد و یا عکس گرفتن در کنارِ خودروی شخصی و یا ویلا و منزلِ لوکس شخصی. گویی این طبقه‌ی بالادستی است که بازی را آغاز می‌کند و هنگامِ همه‌گیر شدنش، میدان را برای مدتی ترک می‌کند تا با استراتژی جدید، دوباره پا به میدان بگذارد؛ استراتژی‌ای که فاصله‌ او را با افرادِ دیگر حفظ خواهد کرد.

🔸گویی فردِ متعلقِ به طبقه‌ی بالادستی دیگر با انباشتِ سرمایه و مصرف ارضا نمی‌شود و نیازمندِ یک رفتارِ جدید است تا هویتِ فعلی‌اش را درک کند و از آن لذت ببرد و همچنین به خود و دیگران، وجود آن هویت را در زبان و رفتار بازتولید کند. در چنین وضعیتی است که مصرف، جنبه‌ی نمایشی به خود می‌گیرد تا لذتِ جدیدی را به لذت‌های گذشته اضافه کند و همچنین هویتِ متمایز را به « دیگری» بیرون از طبقه، گوش‌زد کند.

🔸تورستین وبلن معتقد است که: «ثروت برای اینکه برای فرد منزلت بیشتری به همراه آورد باید بصورت متظاهرانه به نمایش گذاشته شود. طبقه مرفه علاوه بر بدست آوردن ثروت و به تبع آن قدرت، ‌همواره در پی نشان دادن این ثروت برای کسب افتخار اجتماعی بوده‌اند. این تظاهر در ابتدا بصورت «فراغت خودنمایانه» از طریق اشتغال فرد به کارهای غیرتولیدی‌ست، زیرا کار مولد تنها متعلق به طبقات پایین‌تر بوده».

🔸در مجموع می‌توان چنین استدلال نمود که میلِ به نمایش مصرف، در پرتویِ خواست کمپانی‌های گوناگون، الگوهایی را جذب و حتی تولید می‌کند که ابتدا توسطِ افرادِ این طبقه‌‌ی قدرت‌مند اقتصادی تجربه می‌شوند و هنگامی که به سایر طبقات سرایت کرد، تغییر می‌کنند و الگوهای جدید، جای آنها را می‌گیرند. و حال چه فضایی بهتر از شبکه‌ اجتماعی اینستاگرام که مهم‌ترین علتِ وجودی‌اش، نمایش است. نمایشِ هر آن‌چه فرد در زیستِ خود به دنبال آن است.

✍️ مسعود ریاحی
#آگاهى
منبع @IranSociology
در «جریان» باشید.
@Jaryaann

آیا زیرکی و موفقیت در بدجنسی است؟
آیا افراد مهربان کلاه سرشان می‌رود؟
آیا استراتژی (راهبرد) برنده-برنده یک افسانه است؟

منبع: ویدوآل
#مهربان_باشیم
در «جریان» باشید.
@Jaryaann

احمد میدری، معاون وزیر کار: در حالي که سن بازنشستگي در جهان ۶۵ سال است، در ايران براي نيروهاي مسلح ۴۲ سال و در ساير مشاغل ۵۲ سال است

@eghtesadonline

‏توییت های ‎@shirafkan82را بررسی کنید: https://twitter.com/shirafkan82/status/896294947514658816?s=09

چکیده: هنگامی که تندرست هستیم، بدنِ ما دستوراتمان را به‌آسانی اجرا می‌کند، اما در هنگام بیماریْ بدن در برابر خواسته‌های ما مقاومت می‌کند. سوزان سانتاگ می‌گوید هرکس که زاده می‌شود شهروندی است دوتابعیتی در دو مملکت تندرستی و بیماری و هریک از ما دیر یا زود مجبوریم خود را به‌عنوان شهروندان آن سرزمینِ دیگر معرفی کنیم. باوجوداین‌ آیا می‌توانیم، ضمن پذیرش قدرت ویرانگر بیماری، از این ایده دفاع کنیم که بیماری می‌تواند امری مثبت باشد؟

ادامه مطلب را در لینک زیر بشنوید:
http://tarjomaan.com/vdcd.f0j2yt09ng46.t2yabmyfm,.html

@tarjomaanweb

هر #ایرانی در چند کانال #تلگرام و برای چند روز عضو است؟
@roozArooz_news

تجربه ديدن آرامش اين بركه ى كوچيك كه ما نزديك غروب بهش رسيديم.
#بالكان #مونته_نگرو

⭕️ رضا گلپور و محمد حسین رستمی،افسران جنگ نرم، به جرم جاسوسی برای موساد در زندان هستند
رستمی: مدیر سایت عماریون بولتن نویس
گلپور: نویسنده ومحقق روزنامه کیهان، و سایتهای ارزشی

✅ @Sahamnewsorg

#سه_شنبه_های_بدون_خودرو را همراه با احساس امنیت، برای "حفظ" و گسترش خطوط دوچرخه تازه احداث شده رکاب زدیم
مسیر: میدا‌ن‌ولیعصر به هفت‌تیر
http://bit.ly/2vSkjqO
@mahalemoon کانال محله‌مون

بعد از سی و سه سال، لیگ تابستانی طناب بازی به نیویورک بازمی‌گردد. طناب بازی حرفه‌ای تر از این ندیده بودم.

@omidmemarian

🔴روحاني بايد مسووليت كابينه خود را بپذيرد
عباس عبدي در گفت‌وگو با «اعتماد»:

منتشر شده در روزنامه اعتماد 17-5-1396
محمد حسين مهرزاد
⭕️روحاني رييس‌جمهوري در آستانه تشكيل كابينه است. او از سال ٩٢ در ائتلافي با اصلاح‌طلبان به رياست‌جمهوري رسيد و در طول اين ٤ سال نشان داد بر عهد خود استوار است. به گونه‌اي كه در برخي موارد اين اصلاح‌طلبان بودند كه مي‌گفتند انتظار چنين عملكرد درخشاني از او را نداشتيم. طي روزهاي گذشته روحاني دو سخنراني مهم و منسجم در مراسم تنفيذ و تحليف خود ارايه كرد. آنچه او در اين دو جلسه گفت نشان‌دهنده شناخت دقيقش از چالش‌ها و مشكلات كشور بود. روحاني بر گفتمان انتخاباتي خود تاكيد دارد و معتقد است رويكردهاي دولت دوازدهم بايد برآمده از خواست و مطالبات ٢٤ ميليون نفري باشد كه در انتخابات رياست‌جمهوري او را برگزيده‌اند. «اعتماد» در گفت‌وگويي با عباس عبدي، روزنامه‌نگار و تحليلگر سياسي اصلاح‌طلب به بررسي آنچه روحاني گفت و آنچه بايد انجام دهد، پرداخته است.


🔺ارزيابي شما از دو سخنراني تنفيذ و تحليف روحاني چيست؟
🔹به نظر من این دو سخنرانی به دلیل اینکه شایبه های انتخاباتی نداشت و مهم تر اینکه مکتوب هم بود دقیق ترین مطالب آقای روحانی محسوب می‌شود. و به عنوان شاخصی برای ارزیابی و انتظارات همه مردم از دولت در چهار سال آینده می تواند محسوب شود.

🔺آيا اين دو سخنراني را صرفا تشريفاتي مي دانيد يا اينكه از جهت معرفي اهداف كلان دولت و راهبردهاي اصلي آن را واجد اهميت تحليلي مي دانيد؟
🔹اینکه تشریفاتی بود که قطعا اینطور هست ولی تشریفاتی به معنای بی محتوا بودن و غیر مسئولانه بودن نیست. فکر نمی کنم آقای روحانی تصور کرده که همینطور حرفی می زند و در عمل به آن ها بیخیال باشد. فرض اساسی مخاطب این است که در این دو مراسم مهم از انتخابات ریاست جمهوری که تنفیذ و تحلیف است، این دو متن که یکی بیشتر متوجه مسائل داخلی بود و دیگری متوجه روابط بین الملل بود، می تواند راهبردهای کلی رئیس جمهور برای 4 سال آینده باشد.

🔺آيا مي توان اين دو سخنراني را به نوعي مانيفست دولت دوازدهم دانست؟
🔹البته برای داشتن یک مانیفست دقیق تر این دو متن کافی نیست؛ برای اینکه باید جزئیات بیشتری در حوزه‌های مختلف از جمله صنعت، کشاورزی، خدمات بیان شود. در همه زمینه ها باید ریزترنظر داد اما در حد کلیات می توانیم بپذیریم که این دو سخنرانی راهبردهای کلان دولت را در سطوح سیاست داخلی و اقتصاد و روابط خارجی را نشان می دهد.

🔺تطابق اين دو سخنراني با وعده‌ها و گفتمان انتخاباتي روحاني را چقدر مي دانيد؟
🔹فکر نمی کنم که تفاوت و تغییری بین این دو سخنرانی با وعده ها و گفتارهای انتخاباتی باشد. شاید به دلیل اینکه منظم و مکتوب شده بود، بیشتر به چشم آمد. کمابیش همین حرف ها با ادبیات دیگری در مواقع و فرصت های پیشین نیز بیان شده است.

🔺شما فكر مي كنيد مهمترين اولويت او در بين مواردي كه ذكر كرد چيست؟
🔹واقعیت این است که نمی توان بین موارد ذکر شده اولویت بندی کرد. برای نمونه بهبود وضع سیاست اقتصادی بدون انجام درست سیاست خارجی امکان پذیر نیست. بدون سیاست خارجی معقولانه و قابل دفاع نمی‌توانیم اقتصاد مناسبی داشته باشیم. اگر اقتصاد مناسبی نداشته باشیم، نمی توانیم ثبات و پایداری سیاسی داخلی داشته باشیم. اگر اقتصاد مناسبی نداشته باشیم نمی توانیم قدرت دفاعی مطلوبی داشته باشیم. این ها به شکلی به یکدیگر گره خورده است. اگر قدرت اقتصادی نداشته باشید نمی توان سیاست خارجی موثری را اتخاذ کرد. بنابراین مجموعه آن ها معنای واحدی را می رسانند. خیلی سخت است که یکی را بر دیگری ترجیح داد و بین آن ها اولویت قائل شد.


🔺در عين حال آيا اين توانمندي را در دولت دوازدهم مي بينيد كه بتواند به طور همزمان در تمامي حوزه هاي مذكور دستاوردهاي قابل قبولي ارائه نمايد؟
🔹این مساله بیش از اینکه به دولت برگردد، به شخص رئیس جمهور مربوط است. مجموعه موارد و سیاست های مشترک را شخص رئیس جمهور باید اعمال و اجرا کند. وزار باید همکار و همفکر و معاون و کمک کار او برای اجرای این سیاست ها باشند. او کابینه ای را انتخاب می کند و بايد مسئولیتش را نيز بپذیرد. مسئولیتی هم که مردم انتظار دارند، بیش از اینکه از کابینه و وزرا باشد از شخص رئیس جمهور است. مردم به او رای داده اند و نه به وزرا.

🔴زمینه سیاسی كابينه

منتشر شده در اعتماد 21-5-1396
🔘پس از دو ماه گمانه‌زني بالاخره اسامي وزراي پيشنهادي از طرف رييس جمهور به مجلس اعلام شد. واكنش‌ها از جانب حاميان آقاي روحاني كمابيش قابل انتظار بود. عده‌اي آه و ناله سر دادند كه اين كابينه مطابق رأي 24 ميليون نفر نبود و هيچ‌گاه هم مشخص نشد كه از كجا نظرات آن 24 ميليون را به دست آورده‌اند و آن را نمايندگي مي‌كنند. اين گروه به نوعي معتقد بودند كه كوه موش زاييد. بويژه با قول‌ها و وعده‌هايي كه شنيده بودن، انتظار ديگري داشتند. در مقابل گروه ديگري گفتند همين خوب است و به موانع شکل‌دادن یک کابینه اشاره كردند. در حالي كه از چهره برخی از افراد این گروه مي‌توانيد بخوانيد كه چه فشار رواني را تحمل مي‌كنند تا چيزي را بگويند كه قبول ندارند و مطابق آموزه‌ها و يا انتظارات پيشين خودشان نيست! گروه ديگري نيز فعلاً سكوت كرده‌اند تا ببينند چه پيش خواهد آمد. بنده سعي مي‌كنم برداشت خودم از تركيب وزراي پيشنهادي را در پرتو آنچه كه در چند ماه گذشته شاهد بوده‌ام تقديم كنم. اولین ایراد مهم این است که سن کابینه بجای کاهش افزایش هم داشته است.


🔘چرا كابينه جوان نشد؟ تقريباً اتفاق نظر بود كه ميانگين سن كابينه بالاست و بايد كاهش يابد. در اين مورد قول و قرارهاي زيادي هم داده شد ولي در عمل هيچ اتفاق مثبتي جز اضافه شدن يك وزير متولد دهه 1360 رخ نداد. تازه يكي از بيشترين مخالفت‌ها نيز با همين وزير پيشنهادي است! فهم اين وضعيت مهم است و بنده يك‌بار در اين زمينه توضيح داده‌ام. هنگامي كه مي‌گوييم نيروي جوان بايد آورد، به طور طبيعي بايد از ميان مديران یا فعالان مدني و سياسي انتخاب كرد. اين افراد از نظر عرفي بايد تا حدودي شناخته و به لحاظ تجربي نيز آزمون شده باشند. اين انتظار در دو حالت محقق می‌شود؛ نیروی مورد نظر یا درون دولت و ساخت قدرت است يا بيرون دولت و در فضاي عمومي و نهادهاي مدني. در شرایط کنونی ایران نيروهايي كه در حوزه عمومي هستند، همه به يك شكل تركش خورده محسوب مي‌شوند و به علت فضاي سياسي در 10 سال گذشته و حتي در 25 سال گذشته به نحوي رفتار شده است كه احتمال ورود آنان به ساختار مديريت اجرايي به جاي تقويت تضعيف شده است. بنابراين حداقل بخشي از انتظارات سیاسی و انتخاباتي كه بر اثر حضور اين كنشگران در فضاي عمومي شكل مي‌گيرد، در عمل نمي‌تواند در ساخت رسمي بازتاب پيدا كند. نيروهاي جوان موجود در دولت نيز متمايز از كنشگران عرصه عمومي هستند و در صورت معرفي شدن براي وزارت به‌حق با به‌ناحق انواع و اقسام انگ‌ها نصيب آنان مي‌شود. ضمن اينكه كنشگران فضاي عمومي به درستي فكر مي‌كنند كه چرا كاشت و داشت پرهزینه وضعيت سیاسی جديد را آنان انجام دهند ولي در نهايت برداشت آن به وسيله ديگران باشد؟