🔻واکنش لندن به حکم حبس ابد زوج بریتانیایی در ایران:

این پرونده را با دولت ایران پیگیری خواهیم کرد

🔹وزیر امور خارجه بریتانیا به حکم حبس ابد زوج بریتانیایی در ایران واکنش نشان داد و گفت که لندن به تلاش خود برای آزادی آنها ادامه خواهد داد.

🔹«ایوت کوپر» وزیر امورخارجه انگلیس امروز (پنجشنبه) در بیانیه‌ای مداخله‌جویانه حکم ۱۰ سال حبس برای دو تبعه بریتانیایی بازداشت شده در ایران را «کاملاً غیرقابل توجیه» خواند.

🔹کوپر گفت: «ما این پرونده را بی‌وقفه با دولت ایران پیگیری خواهیم کرد تا زمانی که کریگ و لیندسی فورمن به سلامت به کشور بازگردند و به خانواده خود بپیوندند.»

🔸«کریگ» و «لیندسی فورمن» پس از آنکه ایران آنها را به جمع‌آوری اطلاعات در چندین نقطه از کشور متهم کرد، به دلیل جاسوسی مجرم شناخته شدند.

🔸آنها که اوایل سال ۲۰۲۵ تحت عنوان گردشگر وارد ایران شده بودند، سپس در دادگاه به ۱۰ سال حبس محکوم شدند./ ایسنا

#بین‌الملل

@EtemadOnline

🔻‌‌‌‌‌‌‌مراسم چهلم گروهی بیش از ۱۰ نفر از جوانان کشته‌شده در اعتراضات دی در نجف‌آباد با حضور جمعیتی پرشمار برگزار شد. در طول مراسم حاضران ده‌ها شعار سر دادند و سرود «ای ایران» و «رقص سوگ» اجرا کردند و در شب مراسم با آتش‌بازی همراه شد. این مراسم برای یادبود کشته‌شدگان اعتراضات نجف‌آباد در ۱۸ و ۱۹ دی بود که از جمله آنها می‌توان از ناصر خشنودی، حسین رادی، حسین جوزقیان، محمدمهدی مجیدی، علیرضا خداداده‌ای، محسن عباسی، آیناز رحیمی، مصطفی آدگار صالحی، محمد رجایی، حسام قریشی، امید قاسمی، رحیم حیدری، وحید شهرآشوب، امیرحسین خدادائی، زهرا محمودپور و امیرحسین زینلی نام برد.

http://bbc.in/4aECNwN
@BBCPersian

در پس تاریخ، کسانی که تاریخ این نظام رو خواهند نوشت، احتمالا وسوسه خواهند شد که از داستایوسکی نقل کنند:
«Your worst sin is that you have destroyed and betrayed yourself for nothing».

‏وضعیت عجیببه؛ یکی از همسایه‌ها داره به پنجره‌ش چسب میزنه اون یکی پرده‌هارو باز کرده داره شیشه‌هارو می‌شوره.

》Arman《

@OfficialPersiaTwiter

علی کریمی در توییتی امروز نوشته که «از این لحظه هر یک اعدام فرزندان ایران‌زمین، مساویست با سوزاندن یک قران». فارغ از این‌که تشویق به قران سوزاندن، با نیت قربانی گرفتن بیشتر از جوانان ایرانی است، مساله مهمتر، درافتادن با اعتقادات بخش بزرگ جامعه است که دیندار هستند.

جامعه امروز بهت‌زده و خشمگین از فاجعه دی‌ماه و شرمسار خانواده کشته‌شدگان است. ولی چهار ماه دیگر محرم هم می‌رسد و در هر کوچه و خیابان خیمه عزا برپا می‌شود. آن‌وقت همین مردم، از همراهی یا سکوت خود در برابر این قران‌سوزی و اسلام‌ستیزی آشکار هم، شرمسار خواهند شد. جامعه ایران، علیرغم تغییرات شگرف چندسال اخیر، هنوز یا از روی اعتقاد یا پیروی از سنت، به مناسک دینی بویژه عزاداری محرم پایبند است یا آن را محترم می‌شمارد.

مشابه این اعلام جنگ علنی در مشروطه هم بود، و نتیجه‌اش این شد که موجب شد که علمای نجف از آن حمایت بی‌قید و شرط از مشروطه دست بکشند و تعبیر کنند که «سرکه ریختیم، شراب شد». مدیرنظام نوابی، از صاحب‌منصبان نظیمه و مشهدی نادعلی خدمتکار شیخ فضل‌الله در شرح جریانات پس از اعدام شیخ‌فضل‌الله نوری، که بر اساس فتوای علمای نجف انجام شد، می‌گویند که یکی از سران مجاهدین،‌ در حیاط نظیمه، «بالای جنازه ایستاد... جلوی همه دگمه‌های شلوارش را باز کرد و روبروی این همه چشم، شُرشُر به سر و صورت آقا شاشید...!» (ص ۲۵۳) و پیرم‌خان ارمنی،‌ رئیس نظمیه جنازه را علیرغم پیام عضدالملک به خانواده شیخ تحویل نمی‌داده و می‌گفته «این لاشه باید سوزانده شود». اما سرهنگی که ملتزم رکاب نایب‌السلطنه بوده، «یک حرفی به او می‌زند که موثر واقع می‌شود. سرهنگ به یپرم می‌گوید امروز همه مسلمان‌ها مست و خواب هستند،‌ ولی طولی نخواهد کشید که همه هوشیار و بیدار خواهند شد؛ آن وقت این عمل شما که امروز رئیس نظیمه هستید یک کینه بزرگی از ملت ارامنه در دل مسلمان‌ها -که اکثریت این مملکت را درست می‌کنند- خواهد انداخت که ابدا به صلاح ارامنه نیست،‌ دیگر خود دانید. یپرم یک فکری کرده می‌گوید:‌ «بسیار خوب... به نظیمه تلفون کنید که لاشه را به صاحبانش رد کنند»» (ص ۲۵۸). ( این خاطره در صفحات ۲۲۹-۲۶۳ کتاب «شاهین: نهیب جنبش ادبی» نوشته شمس‌الدین تندر-کیا، نوه شیخ‌ فضل‌الله، از انتشارات روزنامه سیاسی فرمان در سال ۱۳۳۵ (اینجا) ذکر شده است.)

دیدیم که جامعه برگشت. یک بار دیگر هم باز خواهد گشت.

🎥 فیلم " خانواده اجاره ای "
🎬 Rental Family 2025
کیفیت : 720p
#زیرنویس_چسبیده_فارسی
❗️بدون سانسور و حذفیات
➖➖➖➖➖➖➖➖
💯 @filmkharejibest 👈🏻 Join Us

همزمان با افزایش احتمال حمله نظامی و تشدید تنش‌های منطقه‌ای، یک کارمند بیمارستانی در تهران به ایران‌اینترنشنال گفته است که در روزهای اخیر شماری از فرماندهان نظامی و نیروهای سپاه پاسداران جلسات خود را در فضای این مرکز درمانی برگزار کرده‌اند.
به گفته این فرد، حضور افراد با همراهی تیم‌های حفاظتی و برگزاری نشست‌های غیرمرتبط با امور درمانی، موجب نگرانی کارکنان شده است.
این گزارش در حالی منتشر می‌شود که پیش‌تر نیز در جریان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، پیام‌های متعددی از شهرهای مختلف درباره استفاده امنیتی از مراکز عمومی منتشر شده بود.
در برخی شهرها از جمله شیراز، گرگان و تهران، روایت‌هایی از استقرار نیروهای مسلح در بیمارستان‌ها و حتی شلیک از پشت‌بام مراکز درمانی به سوی معترضان منتشر شده بود.
این موارد، همراه با گزارش‌های جدید درباره برگزاری نشست‌های فرماندهان نظامی در بیمارستان‌ها، نگرانی‌ها درباره استفاده از اماکن آموزشی و درمانی به‌عنوان فضاهای امنیتی و نظامی را افزایش داده است.
https://iranintl.com/202602190282

https://x.com/i/status/2024524593763963246

با هزار درد آن آشناها در شعبان چه کردند با خلق تا این غریبه ها در رمضان چه کنند؟ چقدر عرصه زندگی برای یک شهروند عادی ایرانی تنگ است...

نعمت جنگ
پرسش: ارتش تا بن دندان مسلح آمریکا در پشت مرزهای ایران چه می‌کند؟
پاسخ عوام‌فریبانه این است که گروهی از معترضان از ترامپ خواستند حمله کند و ترامپ هم گفت: «باشد! آمدم!!»
بی‌گمان، اگر جنگی دربگیرد، مسئولیتش با آنانی است که دهه‌هاست برای جنگ له‌له می‌زنند و جنگ را نعمت دانسته‌اند. مسئولیت دور کردن جنگ از سر مردم هم با دولتمردان کنونی ایران است که در همان آغاز کار خود، سیاستی به‌وارونهٔ بایایی‌ها و ضرورت‌های جغرافیای سیاسی ایران در پیش گرفتند. مردم ایران بارها فریاد زدند که نمی‌خواهند درگیر جنگ اعراب و اسرائیل شوند و خیلی چیزهای دیگر را هم نمی‌خواهند، اما گوش شنوایی نبود.
آری، در جهانی که هرکس خرده‌نیرویی داشته باشد مخالفان خود را قتل‌عام می‌کند، دولتمردان ج.ا نمی‌بایست ایران را به نماد آمریکاستیزی در جهان تبدیل می‌کردند و این‌گونه بی‌محابا مردم ایران را در معرض خطر حملهٔ نیرومندترین ارتش تاریخ بشریت قرار دهند.
اگر جنگی دربگیرد، شما مردم ایران قربانی هستید نه مقصر. بر دیو دروغ و خشک‌سالی‌ نفرین باد.
ما باید پیوسته از هرکه مسئولیتی داشته است بپرسیم: «با ایران ما چه کردید؟»
#ایران

#جداریات

‏زیبایی تو ..مانند آخرین لیوان آب قبل از اذان صبح است
‌‌‌

ماه رمضون در #مصر خیلی عجیبه.
امروز روز اول این ماه در قاهره است و من صبح، قدم‌زنان به کافه‌ای در محله‌ی مَعادی رفتم که قهوه‌ بخورم. همون دخترهای دیروزی قهوه رو سرو میکردن، اما تا دیروز حجاب نداشتن و با آستین کوتاه در کافه کار میکردن و امروز همه محجبه‌ند و با سرو قهوه، جمله‌ی "هَپی رَمَدان" انگلیسی رو به من میگن.
دوستان مصریم که تا همین دیشب در سواحل دهاب در کنار دریای سرخ با آبجوی اِستلا یا شراب عمرخیامِ مصری، غروب رو سر میکردن، حالا روزه هستن و دیوار خونه‌هاشون رو با چراغ‌های رنگی مخصوص این ماه که براشون یه جشنه، دکور کردن. یونس یکی از دوستای اهل قاهره که با زن اهل پرتغال و دو بچه‌ش تو این محل زندگی میکنه دیروز بهم گفت "خیلی خوشحالم سال جدید داره شروع میشه" پرسیدم کدوم سال جدید؟! گفت "هر بار که سی روز با ماریا افطار درست میکنیم و بعد شب‌ها تا سحر صحبت میکنیم سال ما تموم میشه و بعد با عید فطر سال جدید رو شروع میکنیم. مگه شما عید فطر شروع سال براتون نیست؟ عیدی نمیگیرین؟! " و من یادم میفته قدیما گاهی دم سحر صدای شجریان ‌میومد اما ما هیچ‌وقت یک ماه که واقعا شبیه جشن باشه نداشتیم..

یادداشت امین بزرگیان:
متن به جا مانده از شهید خدیجه علی‌پور بگمانم مهمترین متن دی‌ماه ۴٠۴ است؛ متنی که نه فقط به سبب نویسنده‌اش، که فاصله همیشگی میان گفتار و عمل را از میان برده، بلکه از حیث محتوا بسیار توضیح‌دهنده و روشنگر است؛ تا حدی که هر گزارش و تحلیلی درباره فاجعه‌ی دی‌ماه را بدون دقیق شدن بر آن ناممکن می‌کند.
وصیت‌نامه شهید، «اراده» را پیش می‌کشد. ما با سوژه‌ای روبرو هستیم که نه با وسوسه و وعده، بلکه متکی بر اراده‌ای استوار پا در کنشی گذاشته که از عواقب آن آگاه بوده است. او نام‌‌گذاری بر خود را نمی‌پذیرد: نه تروریستم و نه اغتشاشگر و نه بازیچه دست قدرت‌های بیگانه. شهید با این جملات قاطع و کوتاه، مرزبندی خود را نیز مشخص می‌کند. او که در پایان نوشته مرگ بر دیکتاتور، پیشتر گفته است که کیست: کارگرزاده؛ یک شهروند عادی و معمولی. او دلیل بودن در خیابانش را نیز روشن کرده است: مقابله با کسی که به دردهایش می‌خندد؛ یعنی تمام دستگاه یا دستگاه‌هایی که رنج او را نادیده گرفته‌اند. به همین سبب، شعاری که برگزیده به خصلتی مشترک اشاره دارد: ما ایرانی هستیم.
نویسنده‌ی شهید زن است، کارگر زاده، و شهروند. در واقع خلاصه‌ای است از جنبش‌های قبلی. ما در او -آنگونه که در متنش به صراحت آمده- طنین جنبش زن‌زندگی‌آزادی، جنبش‌های کارگری و جنبش‌های حول‌وحوش ضدیت با تبعیض (حق‌مان را از آقازاده‌ها ...) را می‌بینیم.

در عین حال او مادر نیز است. او فرزندش را در خانه گذاشته، وصیت‌نامه‌اش را به مثابه متنی که می‌خواهد کنش‌اش را از هر نوع سواستفاده دور نگه دارد، نوشته و در جیبش گذاشته، و به سمت خیابان رفته است. در فهم رفتار او چیزی روشن است: من مادر همه کودکان این سرزمینم، نگران آینده آنها، و اگر به خیابان می‌روم به این دلیل است که دغدغه مراقبت از همه آنها را دارم.
سرنوشت او را لکه‌های باقی‌مانده از خون بدن‌اش بر کاغذ به خواننده نشان می‌دهد: ثارالله؛ خون خدا، جز این آیا معنایی دیگر دارد؟
شکوه او تابناک است.⁩⁩⁩⁩⁩


https://t.me/AminBozorgiyan/1690