شاید چون قلب من تو را نداشته است تبدیل به گورستان شده و بوسه بر لب های روحت بزنم و زیبای خفته من با قول بیداری که تو به این قلب بی جنبه داده‌ ای زنده ام اگر بیدار نشوی... اشکال ندارد نیامدنت بال های پروازم را به سوی تو باز خواهد کرد و حال قصه ما میان زمین یا میان ابدیت در هر کجا ادامه خواهد یافت.

تو به قلبِ سرد جنازه ای قول بده،قول بده برمیگردی و درحین پرت شدن روحم از صخره های بهشت نجاتم میدهی،مرا در آغوش میگیری و میگویی"من آمده ام،اینجا دیگر مانعی ای نداریم،نگاهم کن!!من آمده ام..چشمای غمگینت مرا غمگین می‌کند،تمام روزهایی که با تو سپری خواهم کرد مطمئن باش ذوق چشمانت را هزاران برابر بیشتر بر خواهم گرداند."
قول بده که اینبار نا امیدم نخواهی کرد..ما جز این دنیا دیگر دنیایی نداریم..این آخرش است ، عشقِ من؛

قولم را با خونم امضا خواهم کرد خونی که همیشه تازه و گرم خواهد ماند مانند خانه قلبم برای تو،بانوی من.

حالا که قول داده ای و جانِ ما شده ای،مراقب خود باش،خورشیدِ من..

در کسوف زمانی که زمین کنار برود همانگونه که در روایات ها میگویند در زمان کسوف زمان پنهان شدن خورشید عقل و بیداری دل به دیدارت می آیم.

دیر نکن،دو فنجان چایی ریخته ام و برای غذای موردعلاقه ات را با تمام عشق و محبت پخته ام..

من هم تو را قلب خود میدانم.

از من بپرسی میگم که اجازه بده آدما از دستت بدن. چون اگه به زور خودتو، تعهدتو، احساسات عمیقتو، و قلبتو به کسی بدی که با رفتارش داره ثابت می‌کنه لیاقت هیچ‌کدومشون رو نداره، دیر یا زود زندگی بهت ثابت می‌کنه چرا تا قبل از تو، هیچ‌کسی اینارو بهش نداده.