وقتی به دستانِ تو کشته شوم و آخرین تصویرم از این دنیا تو باشی،در آن دنیا،به رخ خدا خواهم کشید که من قبلا بهشت را دیده ام.

و من به شیطان فخر خواهم فروخت بهترین بندگان به دست من کشته شد و دست او حتی به سایه روح مقدس او نخواهد رسید

به فرشتگان خواهم گفت که مرا از جهنم نترسانید،من در جهنم با یادِ او نسیمی را سهمِ خودم خواهم کرد که در بهشت همچو نسیم خنک و خوش عطری یک آرزوست

و بعد از تو زمین به من شکایت خواهد کرد که چه اورا آن گوهر نایاب را ز من محروم ساختی من میخواستم سرنوشت نابودی ام را به زیبایی چشمان او گره بزنم

ای جهانیان،بدانید
مرا زنی کشت،با موهایی که جلویش کوته است و آن موها روی پوستِ صورتِ سفیدش پریشان ریخته شده اند..
کین دیدی؟؟؟او شبیه به ماه است..زمانی که ابر ها جلوی صورتش را می‌گیرند..
باور میکنی مرا ماه کشت؟

من چه بگویم ،بگویم او مزرعه خوشه های گندم در موهایش داشت و عطر قهوه لای موهایش بود و چشمانی داشت ،وای چشمانش آن دو کهکشان که مانند مکش رو بودند خدایا بگویم کدام الهه را کشته ام

دختر ماهِ من الان وجدانش در عذابی عظیم است
ای پرودگارا می‌توانم به رویای او بروم و به او بگویم من چقدر خوشبختم از اینکه آخرین تصویرم از این دنیا چهره ی ماهِ او بود؟

اگر قدومت باز به کلیسای ذهنم شود دیگر مسیح را نخواهند ستایش کرد،مسیح ذهن من تویی

اگر کلیسای ذهنت جایی برای من دارد،بازمی‌گردم
اما این‌بار نه برای آنکه مسیحِ تو باشم،برای آن‌که در محرابِ قلبت،کنار تو بایستم.

قلب من محرابی ندارد جانا اما در این گورستان باشد تو باش امام جماعت این مردگان که شاید گلستان شود این آتش جهنم.

باشد، قبول، جانانِ من؛در بازیِ کلمات، تو بردی.
من نه می‌خواهم امامِ جماعتِ این گورستان باشم،نه پسرِ خدا
من فقط می‌خواهم تو باشی و من،با جسمی زنده و روحی بیدار،تا همیشه، تا ابد.
مرا از این خواب بیدار کن، ای یاورِ همیشه‌مومنِ من؛
بگذار فرشتگان برایمان جشن بگیرند
و حتی اجنّه را وادار کنم در جشنِ ما
برای قلب‌هایمان پایکوبی کنند.
دستت را بر قلبم بگذار
قول می‌دهم چون پرنسس‌های قصه‌ها از خواب برخیزم،چشم بازکنم و این‌بار، پابه‌پایت بیایم..تا هرجا که قصه‌ی ما ادامه دارد.

شاید چون قلب من تو را نداشته است تبدیل به گورستان شده و بوسه بر لب های روحت بزنم و زیبای خفته من با قول بیداری که تو به این قلب بی جنبه داده‌ ای زنده ام اگر بیدار نشوی... اشکال ندارد نیامدنت بال های پروازم را به سوی تو باز خواهد کرد و حال قصه ما میان زمین یا میان ابدیت در هر کجا ادامه خواهد یافت.

تو به قلبِ سرد جنازه ای قول بده،قول بده برمیگردی و درحین پرت شدن روحم از صخره های بهشت نجاتم میدهی،مرا در آغوش میگیری و میگویی"من آمده ام،اینجا دیگر مانعی ای نداریم،نگاهم کن!!من آمده ام..چشمای غمگینت مرا غمگین می‌کند،تمام روزهایی که با تو سپری خواهم کرد مطمئن باش ذوق چشمانت را هزاران برابر بیشتر بر خواهم گرداند."
قول بده که اینبار نا امیدم نخواهی کرد..ما جز این دنیا دیگر دنیایی نداریم..این آخرش است ، عشقِ من؛

قولم را با خونم امضا خواهم کرد خونی که همیشه تازه و گرم خواهد ماند مانند خانه قلبم برای تو،بانوی من.

حالا که قول داده ای و جانِ ما شده ای،مراقب خود باش،خورشیدِ من..

در کسوف زمانی که زمین کنار برود همانگونه که در روایات ها میگویند در زمان کسوف زمان پنهان شدن خورشید عقل و بیداری دل به دیدارت می آیم.

دیر نکن،دو فنجان چایی ریخته ام و برای غذای موردعلاقه ات را با تمام عشق و محبت پخته ام..

من هم تو را قلب خود میدانم.