بزرگ بودن میان جمع ما در هوش و ذکاوت و پاک دامنی معنا می شود این کودک به موقع در خواست خود دهان به گریه می گشاید و بسیار درست خود را با حرکات بدنش و هرآنچه که فهمش آشکار باشد توضیح می دهد وکار خیره یا سخن خیره نمی گوید و به آنچه از آن روزی اش می رسد تلنگر نمی زند و همه را دقیق نگاه می کند و او از هوای نفسانی کسانی که به او نزدیک می شوند خصلت بنیادی اشان را بنا می کند اما اکتفا نمی کند به آن و بقیه این ساختمان را بر روی منش و گفتار آنها در هر موقعیت می سازد و در محفل ما جایگاه هر کس با دانایی اش مشخص می شود؛ در آنجا بود که با خدای خود گفتم:« بار الهی چه گنجینه ای درمیان این کویر نهفته بود، من خواستار آب بودم و دو نهر عسل پیش کش من کرده ای». بعد از شکر گزاری خدا در محراب و مسجد دلم از آنان اسم قبیله اشان را پرسیدم اما جز سکوت نصیبم نشد، تک به تک نام پرسیدم اما نامشان بیشتر شبیه اتفاق بود تا نام دلیل جویا شدم و کودکی سخن گفت :«ما هرکدام از قبیله ای متفاوت از هم به گرد آمدیم ،هرکدام با اتفاقاتی به اینجا رسیده ایم و نام ما نبایستی زیر سایه قبیله امان قد علم کند هر کدام از ما خود باید نامی بر جای بگذارد و آن شد که من دریافتم مجنونم؛ من شیفته آن شدم که در برابر ثروت اشرافی خانواده ام هیچ بود اما ...

گاه کلمات بسیار بی دفاع هستند در برابر هجوم لحظات و احساسات.