بسیاری رهگذران در چرخه زندگی زمانی که خرشان از پل گذشت و نسیم بهار و شروع خواسته اشان وزید قاب آشنایی اشان می افتد و غریبه میشوند
بعضی ها فریاد غمشان در خلا صداست در زبانشان دردی نمیچرخد اما در چشمانشان چرا
"گاهی نبودن یک نفر از بودن خیلیها پررنگتر است انگار حافظه واقعیت را کنار میزند و خیال را به جای آن زندگی میکند"
هیچ قلبی ناگهانی سرد نمیشود بیتوجهی زمستانیست که آرامآرام در رگهای آدم خانه میکند.
«بیتفاوتی همیشه با رفتن شروع نمیشود گاهی از جایی آغاز میشود که دیگر کسی، نبودنت را متوجه نمیشود.»
گاهی ترجیح دادن سوز سرمای زمستان خانه قلبت را گرم تر از تابستان سوزان نگه میدارد
بگذارید پرو و چشم سفید و سلیطه صدایتان کنند زمانی که شما به سو استفاده گران اجازه خوردن حقتان را نمی دهید این اسم ها بسیار برازنده هستندبالاخره باید آنها روی ناکامی هایشان اسمی بگذارند
"کهکشانها شاید دورترین نقطهی جهان نباشند، دورترین نقطه جاییست که آخرین نسخهی واقعی خودت را به یاد میآوری"
دقیقا میتونم بعضی از رفیق هایی که داشتم رو به هم بازی های رونالدو تشبیه کنم رقیب فرضی بودن باهام بجای اینکه کمک کنند باهم به یک جای خوب برسیم زیر پای منو خالی میکردن که بگن ما از تو بهتریم
هر سازی که صداش از صدای مغزم بلند تر باشه بتونه ساکتش کنه رو دوست دارم
مرا با اشرار تنها بگذارید زیرا که حقیقتِ دروغ آنها ستودنی است آنها به وضوح بد هستند
دردناکترین حقیقت این نیست که جهان تو را فراموش میکند، این است که جهان هرگز برای به خاطر سپردنت متوقف نمیشود.
بعضی آدمها برای زنده ماندن نفس نمیکشند؛ برای زنده نگه داشتن خاطرهای نفس میکشند که مدتهاست از واقعیت جلو زده است.
یه چند وقتیه خودمم نمی دونم مشکل چیه اما معده ام احساس میکنه باید درد بگیره