closure with memory retention:
همه چیز تمام شده گرمای آغوشت و شکفتن غنچه لبخند روی لب هایت و صدای دل نشینت اما حس و یاد و خاطره آن هرگز.

بر صخره سنگی نشسته بودم و با آفتاب سوزان در معاشرت بودم که جسمی سبک بال که شبیه کره زمین بود با پایم تصادفی داشت که تنها مجروح آن سانحه سکوت من بود ، سکوت شکسته شد و کودکی به دنبال کره کوچکش آمد «توپ سرخش» سرخی توپ مانند شعله های آتش بود اما امروز قرار بود رشته آهنی باورش زیر این شعله ذوب شود و از نوع شکل دیگری بنا شود ؛کودک معصوم شبیه به فرشته زنجیر شده بود ، پیچک های سمی باور های غلط دور تا دور او را پوشانده بود و کودک یاد گرفته بود اعتراض ورزی نکند اما عهد شکنی کرد و با منه غریبه سخن گفت و سوال پرسید، سوال کودک بدین سان بود :«سلام! آقا شما آن گونه که عامه مردم می گویند نیستید؛ صدایش ترس و لرز مجازات را به همراه داشت اما زیر آن ، آواز جسارت قُل قُل می کرد و جویا شدم بدانم این کودک چه چیز را در من دیده که عامه مردم حجاب بر روی آن گذاشتند ،
پرسیدم مگر چگونه ام؟
کودک پاسخ داد:نه بی جا کاری می کنید و نه بی جا سخن می گویید و با کسی به نزاع و ستیز بر نمی خیزید و خصمانه رفتار نمی کنید ، تبسمی زدم و در همین جا متوجه شدم این کودک چیزی به من خواهد آموخت و در ادامه
پرسیدم :«تو که تا به حال بامن هم کلام و هم قدو نشده ای چگونه دریافتی این گونه نیستم؟»