اما شاید آن تکه، دیگر دنبال صاحبش نمی‌گشت؛دنبال کسی می‌گشت که سال‌ها پیش، صاحبش بود.
همان آدمی که هنوز در یکی از اتاق‌های بسته‌ی این خانه زندگی می‌کرد؛پشت دری که هیچ‌وقت کامل باز نشد،کنار پنجره‌ای که سال‌هاست رو به منظره‌ای فراموش‌شده باز می‌شود.
شاید تمام این سال‌ها اشتباه کرده بودیم؛خانه ویران نشده بود،فقط صاحبش دیگر بلد نبود در آن زندگی کند.
دیوارها هنوز سر جایشان بودند،
ساعت هنوز زمان را نشان می‌داد،
چراغ‌ها هنوز روشن می‌شدند؛
اما هیچ‌کدام نمی‌دانستند برای چه کسی.
و نقاب، آرام‌آرام، دیگر چیزی برای پنهان کردن نداشت.
نه چون حقیقت آشکار شده بود؛
بلکه چون حقیقت، آن‌قدر در تاریکی مانده بود که دیگر از دیده‌شدن نمی‌ترسید.
آن شب، برای اولین‌بار مهمانی نیامد.
چای روی میز سرد شد،
پرده‌ها کشیده نماندند
و چراغ راهرو روشن ماند.
کسی نبود که برایش لبخند بزنم.
پس نقاب را روی میز گذاشتم؛
کنار همان تکه‌هایی که سال‌ها جرئت نکرده بودم به آن‌ها نگاه کنم.
و عجیب بود؛
چهره‌ای که زیر آن پیدا شد،
نه غریبه بود، نه شکسته.
فقط خسته بود
از سال‌ها نقش بازی کردن برای آدم‌هایی که حتی نمی‌دانستند در این خانه، مهمان‌اند.
آن شب فهمیدم بعضی خانه‌ها را نباید تعمیر کرد؛باید پنجره‌ای در آن‌ها باز کردو اجازه داد هوای تازه،نام قدیمی اتاق‌ها را از یاد ببرد.
شاید «خود» همان چیزی نباشد که روزی از دست داده‌ایم؛
شاید همان چیزی باشد که
پس از تمام این سال‌ها، هنوز حاضر نیست از ما دست بکشد.
و صبح، وقتی اولین نور از میان پرده‌ها گذشت،خانه هنوز همان خانه بود؛اما برای اولین‌بار،من مهمان خانه‌ی خودم نبودم.

ولی افسوس تو رو خواستن دیگه دیره دیگه دیره ...