اَزُو وَختا

هم‌زمان با این اتفاق‌ها، امیرعلی شیرنوایی، وزیر دانشمند، سرگرم تدارک کاروان زیارتی هرات به مزارشریف بود. بسیاری از مردم علاقه‌مند بودند با این کاروان همراه شوند و وزیر امر کرده بود که زوج‌های جوان هم بتوانند با کاروان به زیارت مولاعلی(ع) مشرف شوند. خانواده‌ها نیز می‌کوشیدند جوانان‌شان را زودتر به خانۀ بخت بفرستند تا به برکت همراهی این کاروان عاقبت‌به‌خیر شوند. مادر عایشه نیز به مناسبت ازدواج دخترش در باغ‌های اطراف شهر، جشنی تدارک دیده بود و از دختران هم‌سال وی دعوت کرده بود تا در این جشن شرکت کنند. عایشه که بسیار غمگین بود و نمی‌خواست با کسی جز ملامحمدجان ازدواج کند، اندوهگین گوشه‌ای نشسته بود. دختران به اصرار از او خواستند تا بخواند و او علی‌رغم میل باطنی، دف را به دست گرفت و با صدایی محزون خواند: «بیا که بریم به مزار ملاممدجان/ سِیل گل لاله‌زار ملاممدجان».
امیرعلی شیرنوایی که از آن حوالی می‌گذشت به طرف آن صدا و جمع دختران رفت و به عایشه گفت: «احسنت! بسیار زیبا خواندی. دخترم بگو این ملامحمدجان خوشبخت کیست که این‌گونه برایش آواز می‌خوانی؟». مادر عایشه که وزیر را شناخته بود خواست موضوع صحبت را عوض کند، اما امیرعلی شیرنوایی باز سؤالش را تکرار کرد. عایشه که فرصت را غنیمت دیده بود، تمام آن‌چه رخ داده بود را برای وزیر تعریف کرد. روز بعد امیرعلی شیرنوایی، ملامحمدجان را خواست و هنگامی که دانست او نیز در تب عشق عایشه می‌سوزد، تصمیم گرفت خود به خواستگاری عایشه برود. پدر عایشه با دیدن وزیر بزرگ در خانه، با افتخار به این وصلت رضایت داد و وزیر دستور داد بیت‌های دیگری به سرودۀ عایشه بیفزایند. سپس از مطربان و آوازخوانان خواست تا آهنگی را که عایشه ساخته بود، اجرا کنند.
درنهایت ملامحمدجان و عایشه به عقد یکدیگر درآمدند و مانند بسیاری از زوج‌های جوان دیگر با کاروان زیارتی همراه شدند. به این ترتیب آهنگ ملامحمدجان در دل چندقرن‌ متمادی در ادبیات فولکلور فارسی‌زبانان جاودانه گشت.
#اوسنه_نماشوم
@Azu_vaxta👈

1.45K viewsAli, edited 19:14