پنج گام کلیدی در مدیریت احساسات :

1. "احساسات، مسافران ناخوانده زندگی ما هستند. نادیده گرفتنشان، به مثابه انکار وجودشان است."

2. "سرکوب عاطفی، مانند بستن درب یک دیگ بخار است. فشار درونی بالاخره راهی برای بیرون پیدا می کند، و غالباً به طرزی مخرب."

3. "مسئولیت سلامت روان خود را به عهده بگیرید. با احساساتتان روبرو شوید، آنها را بشناسید و به طور سالم بیان کنید."

4. "شجاعت، رویارویی با تاریکی درون خود و تبدیل آن به نور است."

5. "به فرزندان خود بیاموزید که با احساساتشان به طور سالم و سازنده روبرو شوند. این، هدیه ای ارزشمند برای رهایی آنها از زندان عاطفی در آینده خواهد بود."

 @Arameshdron

@arameshdron 🌿

✔️ اگر قادر به تمرکز، انجام کار یا بازگشت به زندگی روزمره نیستید، اشکالی ندارد.

شما در حال واکنش به یک بحران هستید، نه فردی تنبل یا بی‌انگیزه!

با خود مهربان باشید.
حتی نوشیدن یک لیوان آب یا تجربه چند دقیقه در سکوت، می‌تواند شروعی مؤثر باشد.

رهاسازی ایگو به روش معنوی منجر به افزایش شفقت ، بردباری، تماشا در سکوت بدون قضاوت و محکوم کردن در دادگاه تجارب زندگی می شود. به این تضاد جالب توجه کنید ، ما فعالانه با برخی چیزها در می آمیزیم و سپس نشسته و فقط نظاره گر آنها هستیم.
هرگاه هیچ تناقضی در این روند مشاهده نکنیم می توان گفت وارد سرزمین موعود ، سرزمین نامحدود و بیکران درون خود شده ایم . هرگاه این سفر دور و دراز به پایان می رسد ، سرزمین موعود کهن الگوی ما می شود و با سایه وارد صلح می شود و رابطه دوستانه برقرار می کند.


#رقص_سایه
#دیوید_ریکو

هر وقت ترسیدی و فک کردی که به آخر خط رسیدی، این تیکه کتاب کیمیاگر رو بزار جلو چشمات:

"همیشه به قلبت بگو كه ترس از رنج
از خود رنج بدتر است،
تاریكترین لحظهٔ شب
لحظه پیش از برآمدن آفتاب است.."

‏اکثر ما توی وضعیت حفظ بقا هستیم، پر از خشم، غم، غصه و ناامیدی. فقط یادمون نره:
ما انسانیم و لایق زندگی کردن،
حواسمون باشه این احساسات ما رو فلج نکنن،
برای زندگی کردن اول باید زنده موند،
برای زنده موندن باید حرکت کرد.
خیلی سخته میدونم، ولی چاره ای نداریم.

@arameshdron 🍃

وقتی آینده فرو می‌ریزد،
مسئله فقط ندانستن نیست.
مسئله این است که تجربهٔ تداوم از روان حذف می‌شود.
روان انسان برای زنده ماندن فقط به هوا و غذا نیاز ندارد؛
به این نیاز دارد که احساس کند زندگی ادامه دارد.
وقتی امنیت مالی از زیر پا می‌لغزد
چیزی درون ما فرو می‌ریزد که نامش پیوستگی است.
در این لحظه ذهن وارد حالت بقا می‌شود.
نه به‌خاطر ضعف
به‌خاطر بقا.
در حالت بقا روان دیگر آینده را زندگی نمی‌کند
فقط می‌خواهد امروز را از خطر رد کند
و این دقیقاً جایی است که
وسواس
کنترل‌گری
چسبیدن
یا کرختی
شروع می‌شود.
چون روان نمی‌تواند با ناپیوستگی زندگی کند
پس سعی می‌کند آن را با فکر پر کند.
ما فکر می‌کنیم داریم دربارهٔ دلار و طلا فکر می‌کنیم
اما در عمق داریم با این سؤال روبه‌رو می‌شویم
آیا زندگی هنوز ادامه دارد
تمرین‌هایی که گفتیم و در ادامه خواهیم گفت
نه برای آرام کردن بازارند
نه برای توهم امنیت
بلکه برای این‌اند که
این تجربهٔ خام فروپاشی تداوم
بتواند به فکر تبدیل شود
نه به وحشت بدنی.
وقتی تجربه فکر می‌شود
بدن دیگر مجبور نیست آن را فریاد بزند
و ذهن مجبور نیست آن را وسواس‌وار بچرخاند.
ابهام بیرونی را نمی‌شود حذف کرد
اما می‌شود نگذاریم
تداوم روانی ما را با خودش ببرد.

برای خبر و عدد مرز بگذارید
نه از روی انکار
از روی حفاظت از ظرفیت روان
اطلاعات بیش از حد
سیستم بقا را قفل می‌کند.

هر روز به‌طور آگاهانه یک نشانه از تداوم پیدا کنید
نه امید
نه برنامه
یک چیز کوچک و واقعی

نور صبح
صدای خیابان
طعم چای

این کار به مغز می‌گوید زندگی قطع نشده.

يا فرحةَ يعقوب به يوسف؛ مُرِّي بنا!
ای شادمانی یعقوب ز بازگشت یوسف؛
سری هم به ما بزن!
روزتون بخیر

وقتی ذهن سناریو می‌سازد
نپرسید درست است یا نه
فقط بگویید
ذهن دارد تلاش می‌کند ناپایداری را قابل تحمل کند
همین جمله شدت را کم می‌کند

این "باورها" ⁩چه مطلقیتی دارند کدام‌شان ابدی‌اند؟ مگر ما آنها را از شکم مادرمان آورده‌ایم که این‌جور برایشان شکم یکدیگر را میدریم؟

محمود دولت آبادی

كودكانى كه از نشان دادن واكنش طبيعى به زخم‌هاى مختلف و درگیر شدن با هيجانات خود در محيطى امن منع مى‌شوند، در بزرگسالی، به جاى اين كه از احساسات واقعى‌شان براى شناخت خود بهره بگیرند، از آن هراس دارند.

بدن هرگز دروغ نمی‌گوید
آلیس میلر

‍ ‍ هرگز فراموش نکن که این زندگی چگونه مثل جرقه‌ای از رگبار تابستانی یا دست تکان دادنی بسرعت تمام خواهد شد.
حال که فرصت تمرین حقیقت زندگی را داری ، حتی لحظه‌ای را بر چیزی دیگر تلف نکن.
@arameshdron 🍃

هر کس در رنج کشیدنِ خود یکه و تنهاست . رنجی که فرد می‌کشد توسط دیگران به سنجش در نخواهد آمد و درک نخواهد شد .

رولان بارت از پنجره‌ی پروست
خاطرات سوگواری

@arameshdron 🍃

چه کارهایی که می‌بایست بکنیم و هرگز نکردیم! برای اینکه به ملاحظاتی پایبند بودیم، فرصتی مناسب را انتظار می‌کشیدیم، تنبلی می‌کردیم و برای اینکه مدام به خود می‌گفتیم: «چیزی نیست، همیشه فرصت خواهیم داشت.» زیرا نمی‌دانستیم هر روزی که می‌گذرد بی جانشین و هر لحظه نایافتنی است. تصمیم‌گیری، تلاش و عشق‌ورزی را به وقتی دیگر وا نهاده بودیم.


📝آندره ژید
📙مائده‌های تازه
#پاره_خط
@arameshdron 🍃

اگر رازم را مسکوت نگه دارم، آن راز زندانی من است؛ اگر بگذارم از دهانم خارج شود، این منم که زندانی آنم. بار درخت سکوت، میوهء آرامش است.

#اروین_یالوم
@arameshdron 🍃