آن شب گریه نکرد اما؛
فردا وقتی لباسش به دستگیره‌ی در گیر کرد، گریه کرد،
وقتی به اتوبوس نرسید گریه کرد،
وقتی پایش خورد به مبل گریه کرد،
وقتی غذای مورد علاقه‌اش را درست نکردند گریه کرد.

پ‌ن، سرکوب احساسات و هیجانات به مفهوم حذف آنها نیست.
مثل این میمونه که جلوی جریان آب رو بگیری.
خب از دریچه دیگه‌ای به شکلی پرفشارتر خارج میشه.
پس لازمه بیش از اینکه درگیر سرکوب کردنشون باشیم، به مدیریت بپردازیم.

@arameshdron🪷

اَمن باشید و قابل اعتماد
که اگر روزی تمامِ جهان برای آدمی سیاه شد
و امیدی اگر نبود
‌‌‌تنها قسمتِ روشنِ جهانش شما باشید
‌و روزنه‌ی نور و امیدی شوید
در بی‌نهایت تاریکی...

امید آگاهانه
(بلوغ روانی در دلِ ناامیدی)

انسانِ بالغ به نقطه‌ای می‌رسد که دیگر نه می‌تواند به خوش‌بینیِ ساده‌دلانه تکیه کند و نه قادر است در ناامیدیِ مطلق بماند. او واقعیت را همان‌گونه که هست می‌بیند: جهانی بدون تضمین، روابطی ناپایدار، و محدودیت‌هایی که همیشه قابل تغییر نیستند. این آگاهی، ناامیدی می‌آورد؛ اما ناامیدی‌ای سالم، نه فلج‌کننده.

در بلوغ روانی، امید دیگر به معنای انتظارِ منفعلانه نیست. امید تبدیل می‌شود به یک انتخابِ آگاهانه؛ انتخابِ ادامه دادن، مسئولیت پذیرفتن و معنا ساختن، حتی وقتی شرایط ایده‌آل نیست. چنین امیدی انکارِ درد یا پوچی نیست، بلکه توانِ زیستن با آن‌هاست.

از این منظر، سلامت روان نه در حذفِ ناامیدی، بلکه در تحمل و یکپارچه‌سازیِ آن با امید شکل می‌گیرد. انسان بالغ کسی است که می‌داند ممکن است همه‌چیز درست نشود، و با این حال تصمیم می‌گیرد زندگی را رها نکند. این همان امیدِ بالغ است؛ امیدی ریشه‌دار در واقع‌بینی، نه در توهم.

م.ب

ما می‌دانیم فردی که هرگز افسردگی را تجربه نمی‌کند، احتمالاً بیشتر از کسی که گهگاه افسردگی را تجربه می‌کند، دچار اختلال است.

For we know that a subject who never experiences any depression is probably more disturbed than someone who is occasionally depressed.

مقاله
#سندرم_مادر_مرده
#آندره_گرین

مادر مرده، برخلاف چیزی که ممکن است به نظر برسد، مادری است که هنوز زنده است اما به نوعی در چشم کودک کم سن و سالی که تحت مراقبت اوست، مانند یک مرده به نظر می‌رسد.

مقاله
#سندرم_مادر_مرده
#آندره_گرین

قطعه ای زیبا از کتاب «کافکا در کرانه»
اثر درخشان «هاروکی موراکامی

«و هنگامی که طوفان به پایان برسد، به یاد نخواهی آورد که چگونه از آن گذشتی، یا چگونه توانستی زنده بمانی. حتی مطمئن نخواهی بود که آیا طوفان واقعاً تمام شده است یا نه.
اما یک چیز قطعی است:
‏وقتی از طوفان بیرون بیایی، همان شخصی نخواهی بود که وارد آن شده بودی، تمام هدف این طوفان همین است.»

🔄۵ تکنیک برای مقابله با اضطراب در لحظه

🔹الگوهای فکری خود را زیر سؤال ببرید
افکار بی‌فایده می‌توانند در ذهن شما ریشه‌دار شوند و ارزیابی شما را از یک موقعیت تحریف کنند. این می‌تواند شامل خودگویی‌های منفی و تحریف‌های شناختی باشد.

🔹تنفس عمیق و متمرکز را تمرین کنید
مثلا به مدت ۵ دقیقه در مجموع ۴ شماره نفس بکشید و ۴ شماره بازدم کنید.

🔹استفاده از رایحه‌درمانی
استفاده از روغن‌های اساسی، شمع و عود در اتاق خواب و یا محل کار می‌توانند مفید باشند‌.

🔹بیشتر حرکت و ورزش کنید
حتی کمی فعالیت بدنی در روز می‌تواند به کاهش اضطراب شما کمک کند

🔹از تکنیک‌های اتصال به زمین استفاده کنید
مثل قانون ۳۳۳، سعی کنید حداقل ۱ دقیقه روی هر چیزی که می‌بینید، می‌شنوید یا لمس می‌کنید، قبل از رفتن به سراغ مورد بعدی، وقت بگذارید.

- چرا همیشه لبخند میزنی؟

+ وقتی هیچ راه فراری نداری؛
و دقیقا به همه نیاز داری
یاد می گیری که چطور با لبخند زدن گریه کنی.

The Sea Inside/دریای درون
Alejandro Amenábar
2004

گرچه افراد دچار کمبود مادری اغلب برای عشق احساس ولع می کنند، ولی به دلیل تنش های عمدتاً زیاد و سپرهای حفاظتی ای که در این روابط وجود دارد ، عاشق ماندن برایشان ساده نیست .
برای صمیمی شدن لازم است که شکننده باشیم و نیازها و احساسات مان را نشان دهیم.
مخصوصاً کسانی که دلبستگی خود کفا یا اجتنابی دارند در صمیمی شدن و عاشق ماندن مشکل دارند.

📘مادری که کم داشتم
📝جاسمین لی کوری

وقتی که هیچ شانسی برای تغییر همسرت نداری و دلایل خوبی داری که او را ترک نکنی (یعنی می خواهی با او ادامه بدهی)، تنها راه باقی مانده این است که او را به همان صورتی که هست بپذیری.

اجازه بدهید همسرتان همان گونه ای که هست باشد و به جای این که سعی کنید او را تغییر دهید،برخودتان تمرکز کنید.

منظور از این حالت این نیست که با بی تفاوتی او را به حال خود رها کنید یا تسلیم او شوید، بلکه او را به همان شکل که هست بپذیرید.

پذیرش، فرایند فعالی است که می تواند زندگی سراسر رنج را به یک زندگی معنادار تبدیل کند.

پژوهشی جدید نشان داده است که حتی دیدن فرد بیمار یا علائم بیماری در دیگران هم باعث می‌شود مغز ما سیستم ایمنی را فعال و برای مقابله آماده کند.

در پژوهشی جدید که چند روز قبل در مجله‌ی Nature Neuroscience منتشر شده (لینک)، داوطلبان با استفاده از هدست واقعیت مجازی، آواتارهای انسانی با علائمی مانند بثورات پوستی، سرفه یا دیگر نشانه‌های بیماری را مشاهده کرده‌اند. آواتارهای بدون بیماری و سالم به عنوان گروه کنترل هم وجود داشته است.
گروه دیگری از داوطلبان آواتارها را ندیدند اما واکسن آنفلوآنزا دریافت کردند. (به نوعی برخورد واقعی با عامل بیماری زا)

پژوهشگران با استفاده از اسکن مغزی و آزمایش خون، دریافتند که دیدن یک فرد بیمار، شبکه ای در مغز با نام salience network را فعال می‌کند. این شبکه، مجموعه‌ای از نواحی مغزی است که در شناسایی و واکنش به تهدیدها نقش دارند. این فعالیت باعث افزایش ناگهانی سلول‌های ایمنی خاصی (innate lymphoid cells) شده که بخشی از خط اول دفاعی بدن در برابر عوامل بیماری‌زا هستند.
میزان این سلول‌ها در شرکت‌کنندگانی که آواتارهای بیمار به آن‌ها نزدیک شده بودند، بیشتر از کسانی بود که آواتارهای سالم به آن‌ها نزدیک شده بودند.
از طرقی فعالیت ایمنی در افرادی که آواتارهای بیمار به آن‌ها نزدیک شدند، مشابه فعالیت ایمنی شرکت‌کنندگانی بود که واکسن آنفلوآنزا دریافت کرده ‌بودند.

در واقع مشخص شده است که تنها با دیدن فرد بیمار، مغز احتمالا می‌تواند واکنشی ایمنی را فعال می‌کند که شبیه واکنش بدن به یک عفونت واقعی است (واکنش پیش‌دستانه). این نتایج قدرت مغز را در پیش‌بینی آنچه در حال رخ دادن است و همین طور انتخاب واکنش مناسب برای آن، نشان می‌دهد.

از نکات جالب توجه بعد از این مطالعه این می‌تواند باشد که شاید استفاده از هدست های واقعیت مجازی با  افزایش فعال‌سازی سلول‌های ایمنی، بتواند به افزایش اثر بخشی واکسن‌ها هم کمک کند.

کزارش نیچر: لینک

در حقیقت احساس حقارت زمانی ایجاد می‌شود که فرد کمبودی را در زندگی خود احساس می‌کند.

آنجا که احساس حقارت طولانی می‌شود، به عقده حقارت تبدیل می‌شود و می‌تواند رفته رفته تبدیل به وضعیت روانی دیگری شود که آن را عقده خود‌بزرگ‌بینی می‌نامیم.

کسانی که معمولاً موفقیت‌های خود را جار می‌زنند و دوست دارند که همه از دستاوردهایشان باخبر شوند در حقیقت اصلاً عزت نفس ندارند و در خود نوعی کمبود احساس می‌کنند.

کسی که لاف می‌زند و خودستایی می‌کند، از احساس حقارت رنج می‌برد.

▪️ آلفرد آدلر

افراد باهوش به تله هوش گرفتار می‌شوند
آن ها به خوبی می دانند چگونه کار غلط خود را درست جلوه دهند و این امر مانع از اصلاح خود و پیشرفت شان در دراز مدت می‌شود.

وقتی کسی در سطح ناهشیار درگیر شرم است، احتمالا به دنبال تحسین دیگران است تا این تحسین‌ها را جایگزین عزت نفس واقعی‌اش کند.

هرچه شرم او عمیق‌تر باشد، تمایل او به آرمانی بودن و رشک‌برانگیز‌بودن هم شدیدتر خواهد بود.

◇ جوزف برگو | چرا آن کار را کردم؟
ترجمه حامد حکیمی

پنج گام کلیدی در مدیریت احساسات :

1. "احساسات، مسافران ناخوانده زندگی ما هستند. نادیده گرفتنشان، به مثابه انکار وجودشان است."

2. "سرکوب عاطفی، مانند بستن درب یک دیگ بخار است. فشار درونی بالاخره راهی برای بیرون پیدا می کند، و غالباً به طرزی مخرب."

3. "مسئولیت سلامت روان خود را به عهده بگیرید. با احساساتتان روبرو شوید، آنها را بشناسید و به طور سالم بیان کنید."

4. "شجاعت، رویارویی با تاریکی درون خود و تبدیل آن به نور است."

5. "به فرزندان خود بیاموزید که با احساساتشان به طور سالم و سازنده روبرو شوند. این، هدیه ای ارزشمند برای رهایی آنها از زندان عاطفی در آینده خواهد بود."

 @Arameshdron