‍ در روزگار شتاب زدهٔ فست فودی، که حوصله ها تنگ شده و قلم ها سر در گریبانند و سلامت را نمی خواهند و فوروارد کردن و همه چیزخواری، نظام ترجیحات افراد را تسخیر کرده و در دورانی که مخاطب تخصصی خواسته یا ناخواسته حوصلهٔ تأیید (لایک) یا رد متن - حتی به اندازهٔ گذاشتن یک نشانه (ایموجی)- را ندارد. و در زمانی که برخی افراد نه تنها متن را نمی خوانند بلکه برای لحظاتی کوتاه، آن را بر نمی تابند و به شیوه های مختلف، از نظر دور می سازند تا خوانده نشود، وجود عزیزانی که متن را می خوانند و دگرباره می خوانند و ابهاماتش را از شما می پرسند، در حکم کیمیاست. و مهرداد خدارحمی از خیل این بزرگواران است.

مهرداد خدا رحمی، معلمی است فرهیخته که علم ، عمل و اخلاق را با هم آمیخته تا از او شخصیتی محبوب و محل رجوع برساخته شود. به قول معروف: آن چه خوبان همه دارند مهرداد یک جا دارد.

صرف نظر از تمام خوبی های مهرداد ، یک صفت او همیشه برایم قابل ستایش بوده و آن احترام به متن برخاسته از ذهن و اندیشه دوستان است. او در مواجههٔ با متن، نه بی تفاوت است، نه غافل و نه خود را به تغافل می زند. نظیر مهرداد، دوستان انگشت شمار دیگری نیز وجود دارند اما مهرداد چاووش خوان و قافله سالار آنان است.

کمترین وظیفهٔ بنده در قبال این همه محبت و مسئولیت پذیری، گذاشتن آیینهٔ توصیف در برابر آیینه گی مهرداد است تا از او ابدیتی ساخته شود.

برای مهرداد ارجمند که ما را به ادامهٔ مسیر امیدوار و باورمند ساخته، آرزوی سربلندی و موفقیت دارم
@allisdata

کانال تلگرامی دره شهر توسعه توسط دکتر عزیز کلانتری تأسیس شده است. در اهداف این کانال آمده:

"دره‌شهر توسعه" با فرض‌ِ «توسعه محصول عملکرد نظام سیاسی و کل جامعه است‌ و همهٔ ما در این فرآیند مسئولیت داریم»
می‌کوشد در کنارِ نقد عملکرد توسعه‌ایِ دولت و جامعه در ابعاد ملی و محلی راهکارهایی نیز برای بهبود و پیشبرد آن‌ ارائه نماید.

دکتر کلانتری از معدود تحصیلکردگان جامعه شناسی است که جامعه شناسی را به خوبی خوانده، به درستی فهمیده و پژوهشگرانه به کاربسته است و به ایفای کنش تاریخی خود در حوزه توسعه همچنان وفادار مانده است.

از دکتر عزیز کلانتری بابت انتشار سخنرانی«چرخش فرهنگی» در نشست تخصصی «یلدا در آیینه هنر و فرهنگ» ممنون و سپاسگزارم👇
https://t.me/Darrehshar_Development

🔹بهروز سپیدنامه

🔸بنویس مادر، بخوان اندوه


در جوامع سنتی و بلاتکلیفی مثل ما، که نسبتمان با سنت و مدرنیته هنوز مشخص نیست و حرکتمان، بین این دو وضعیت، به جای سیر خطی، پاندولی است. برخی از نقش ها هنوز در ابهام اند و یکی از این نقش ها، «نقش مادری» است.

نقش همسر (صرف نظر از موفقیت یا شکست در ایفای آن) به دلیل وجود دو بازیگر زن و شوهر بر روی صحنه، جزء نقش های تفکیک یافته است و بازی این دو نقش (زن و شوهر) بر این صحنه، جزء بازی های فردی و ساده است. زن و شوهری، نقشی تمایز، تفکیک یافته و کم ابهام است. (هر چند نمی توان منکر ابهام مفهوم «شراکت» و مشکلات آن بود)

اما نقش مادری، نقشی است پر ابهام و ایهام. «نقش مادری» از یک سو، حامل بار معنایی در دنیای نمادها، نشانه ها، افسانه ها و اساطیر است و از سویی دیگر، این نقش در دنیای خارج از متن (جهان عین) ، تنها با بازی در مقابل نقشی به نام «فرزند» معنا نمی یابد (البته باید این گونه باشد چون نقش یک بازی دو طرفه است) و «مادری کردن در حق دیگران» حتی شوهر، گویای کثیر الاضلاع بودن این نقش و قرار گرفتن آن در ساحت بازی های پیچیده است. و این پیچیدگی در کنار قرار گرفتن زن در شبکه ای از نقش های دیگر نظیر همسر، خواهر و ... و انتظارات نقشی که از او می رود، برای او بسیار طاقت فرساست.

در دنیای سرشار از فقر و تنگدستی و تورم امروز ،که ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند تا نان از دست مادران و پدران بستانند، نه تنها شاهد ابهام نقش مادری و پدری که باید ناظر دگردیسی و اضمحلال آن بود. زیرا فقر، پدید آورندهٔ آسیب هایی است که ابتلای به آن ها و ایفای آن ها، در تعارض با نقش مادری و پدری است. و این مسئله، بار ترازو شکن مسئولیت سیاست گذارانی که بر طبل تحکیم بنیان خانواده می کوبند بسیار سنگین ساخته است.

فقر و تنگدستی علاوه بر «نقش مادری»، بار مسئولیت و تکالیف «پدران غایب» را نیز بر دوش مادران افکنده است و تحمل این بار، برای مادران، چون تحمل رنج جاودان «پرومته» است.

در کنار فقر و مصائب آن، لازم است به نقش دگرگون شدهٔ «فرزندی» پرداخت که خوانشی جدید از «نقش مادری» و همچنین «پدری» ارائه داده است. امروزه پدران و مادران، انتظار «فرزندی کردن» از نسلی دارند که هیچ قاعده ای را به رسمیت نمی شناسد و تنها قاعدهٔ مورد قبول آن، بی قاعدگی است. نسلی که خود بنیاد و اقتضایی عمل می کند. نسل افسارگسیخته ای که هیچ رام و آرامی را بر نمی تابد.

در چنین وضعیتی، مادران سرزمینم، غمگین ترین ناله، در شامگاه بعد از کوچ اند.

👈پ ن: پرومته یکی از تیتان های اساطیر یونان است که آتش را از بارگاه زئوس برای انسان دزدید و زئوس او را به خاطر این گناه، به رنجی ابدی مجازات کرد. زئوس دستور داد پرومته را با زنجیر بر صخره ای از کوه قفقاز ببندند و هر روز عقابی را مامور کرد که سینه پرومته را شکافته و جگر او را بخورد و شبانگاه دوباره بدن به وضعیت قبلی بر می گشت و روز بعد حکایت عقاب و سینه درانی های او تکرار می شد‌. پرومته نماد رنج بی کران آدمی است.

رسول خادم با انتشار این عکس نوشت:
‏عکس‌ها حرف می‌زنند؛ شناسنامه ندارند و در زمستان هم سهمیه نفت به آنها تعلق نمی‌گیرد!

‏۱۱ دیماه ۱۴۰۳ خورشیدی … روستاهای کپرنشین اطراف زاهدان بخش سرجنگل…
‏هوا هم‌ بس ناجوانمردانه سرد بود …!

#فرهیختگان راهی به رهایی