۵ دی ۱۳۱۷ — ۵ دی ۱۴۰۴ 🖤

از خودت بگو، تو کیستی؟ فقط مرا از دستبند و زنجیر و شلاق، از دیوارهای محکم ۲۰۹، از چشم‌های الکترونیکی زندان، از درهای محکم آن مترسان؛ دیگر هیچ هراسی در من ایجاد نمی‌کنند. عصبانی مشو، فریاد مکش، با مشت بر قلبم مکوب که چرا سرم را بالا می‌گیرم. مرا مزن که چرا آواز می‌خوانم، من کوردم، اجداد من عشقشان را، دردهایشان را، مبارزاتشان را و بودنشان را در آوازها و سرودهایشان برای من به یادگار گذاشته‌اند. من باید بخوانم و تو باید بشنوی. و تو باید به آوازم گوش دهی، می‌دانم که رنجت می‌دهد.
مرا به باد کتک مگیر که هنگام راه رفتن صدای پایم می‌آید؛ آخر مادرم به من آموخته با گام‌هایم با زمین سخن بگویم. بین من و زمین، پیمانی است و پیوندی که زمین را پر از زیبایی و پر از لبخند کنم. پس بگذار قدم بزنم، بگذار صدای پایم را بشنود، بگذار زمین بداند من هنوز زنده‌ام و امیدوار.

— از نامه‌های فرزاد کمانگر، ۲۷ دی ۱۳۸۷

"non lo so. forse, perché mi piace vivere moltissimo quindi..
انعکاس پیدا می‌کنه در ظاهرم."

رها بود که هر چه می‌خواست باشد. رها زندگی کرد، رها کشته شد و رها به یاد خواهد ماند.

به آسمان نگاه کن. پرنده‌ای می‌بینی، پرنده‌ای آزاد. پرنده‌ای رها. رها را می‌بینی.
به زمین خاکی نگاه کن. درخت، برگ و چمن را می‌بینی. چشم‌هایی که دورشان را سبز می‌کرد را می‌بینی. گردنش را که از چشم‌های اشک‌آلودش سرخس‌ها جوانه زده‌اند، می‌بینی. رها را می‌بینی.
به خیابان نگاه کن. پویایی مردم را می‌بینی. رها را می‌بینی که می‌جوشید از عشق در حرکت بودن، در تکاپو بودن و دچار بودن. «بودن، بودن، همیشه بودن، بودن تا سر حد امکان.»
به خورشید نگاه کن. خاطراتش را می‌بینی. خورشید غروب می‌کند و از تراوش آسمان، خون‌های خشکیده‌ی پشت کوه‌ها را می‌بینی. آیا خون عاشقان زندگی را مزه کرده‌ای؟ رها را می‌بینی.

«گفتی عاشقت نبودم ساده بودی که شکستی.»
«تو به اشک اجازه دادی توی چشم من بشینه، تا غرورمو شکستم گفتی عاشقی همینه.»

در صدد هستیم که حالا که دست دانشجو از دانشگاه قطع شده و فعلاً امکان این رو نداریم که دور هم جمع بشیم، تلاش کنیم خارج از ایران از دانشگاه‌ها درخواستی داشته باشیم برای این‌که بورسیه‌ای تحصیلی رو به نام رها بزنند.
رها روح آزادی داشت و زندگی و تحصیل براش اهمیت بسیاری داشت. این‌که نام و خاطرهٔ او باعث بشه فرد رنج‌کشیدهٔ دیگری به زندگی‌ای‌ کمی‌ بهتر برسه، برای ما خیلی ارزشمند هست.
از شما خواهشمندیم این توییت‌ها را برای کمک به ما ریتوییت کنید تا خواستهٔ ارزشمند ما دیده بشه.
اگر راهی برای کمک می‌شناسید هم با ما ارتباط بگیرید.
راه ارتباطی در تلگرام: @AlberoELibro
توییت‌ها:
انگلیسی، فارسی، ایتالیایی، فرانسوی

با رها آلیبرو رو خلق کردیم. بهش هویت دادیم. از روح خودمون درش دمیدیم و بایوگرافی‌شو نوشتیم. آلیبرو یه کتابفروش معمولی نیست، یه کلاغِ کتابفروشه!
دوست‌هامون و کسایی که می‌شناختنش تا صدای قارقار کلاغی می‌شنیدن به یکی‌مون نگاه می‌کردن و با لبخند می‌گفتن: آلیبرو!
آلیبرو جوجه‌ کلاغ ما می‌مونه. قارقاریِ ما هنوز که هنوزه توی همین آسمون داره پرواز می‌کنه و هر وقت که صداشو شنیدی بدون که داره می‌گه: «من دیدم! من یادمه! من از این بالا، بین شاخه‌ها، همه چی رو دیدم.»
هر کتابی که دست رهگذری می‌بینی بدون که آلیبرویِ کتاب‌رسان، به دستش رسونده. آلیبروی‌ای که اسمش از معجون کلمات درخت و کتاب ساخته شده. آلیبرو سبز می‌مونه. مثل رها. همیشه سبز. همیشه زنده، تو یاد من و تو.

رها: «واقعا حس می‌کنم یک شخص سومه. البته هست. چون ترکیب من و توئه. من و توئه آلیبرو. نه منه، نه تو، من و توئه.»

چندی پیش توییت و پستی برای راه‌اندازی بورسیه به یاد رها و برای ادامهٔ مسیری که ازش گرفته شد، منتشر کردیم.
به یاری برخی عزیزان ارتباطی شکل گرفت و بورسیه‌ای در یکی از دانشگاه‌های کانادا به اسم و یاد رها راه‌اندازی شد.
پذیرای یاری سبزتون در پخش لینک دونیشن هستیم.💚

اینستاگرام
توییتر
سایت