معرفی و ارائه رساله تجویدِ عالم ربانی مرحوم شیخ أحمد أحسائی أع در دانشگاه کوفه. چاپ شده در مجله دانشکده پژوهش های جامع انسانی. (فایلPDF مقاله؛ صرفِ نظر از نقدهایی که بر آن وارد است👇)
@AghayedNet
@AghayedNet
🌷تأملی بر تأثیر صفتِ «حسادت» در تکفیر مشایخ عظام
موضوع مخالفت با بزرگان دین رَفَعَ اللهُ مَقاماتِهم، موضوع فراخ دامنه ای است که از دیدگاه های مختلفی درباره آن می توان قلم زد. مخالفتی که گاه به صورت «اِشکال» است و گاهی به صورت «تفسیق» و در مواقعی هم «تکفیر.»
درباره علت های این مخالفت نیز فراوان می توان تحلیل کرد. با توجه به تاریخ، بخشی از مخالفت ها علت های اقتصادی داشته است. همان گونه که مرحوم شیخ أعلَی اللهُ دَرَجتَه در نامه ای علت مخالفت ها را درهم های هند و عجَم می دانند: خوفاً علی دراهم الهند و العجم.
بخشی از مخالفت ها، به ظاهر علت هایی عِلمی داشته است و در قواره رساله های علمی خود را نشان می داده است؛ ولی بزرگان دین رَفَعَ الله مقاماتهم، علت آن را در نیافتن معنای عبارات یا کج فهمی عبارات می دانند.
بعضی از علت ها، مستقیماً ریشه در امیال نفسانی داشته و بسیار کودکانه بوده است. آقای مرحوم کرمانی اَعلَی اللهُ مَقامَه نمونه هایی از این علتهای کودکانه را چُنین بر میشمرند:
«يا از راه تهمت و دروغ وارد ميشوند... يا آيينه قلب آنها معوج بوده و كج فهميده اند و يا گوش نداده اند و ضبط و ثبت نكرده اند و يا تا به حال نشنيده اند و وقتي مي شنوند وحشت مي كنند و به نظر ايشان قبيح مي آيد.»
بماند علت های سستی مانند «احتیاط» که یکی از علما چنین گفته بود که احتیاطاً شیخ را تکفیر می کنم! و بماند که در تاریخ ثبت شده است که برخی مدت ها پس از تکفیر، از عمل خود پشیمان شدند... .
اما یکی از علت هایی که بزرگان اعلی اللهُ مقامَهم بسیار بر آن تأکید دارند، «حسادت» است. در عبارت های مختلف، در رساله ها و موعظه ها، به این علت تصریح فرموده اند و قویاً می توان گفت اگرچه شایع ترین علت نفهمی عبارات یا نپسندیدن مشرب فکری این بزرگواران است؛ اما بر این علت، یعنی حسادت، بیش از دیگر علتها تأکید شده است. در این نوشتار، تأملی بر علتِ «حسادت» خواهیم داشت و از چند زاویه آن را بررسی خواهیم کرد.
اهمیت این بحث از آن جهت است که متأسفانه برخی از معاصران این علت را انکار کرده و تأکید می کنند: مگر می شود که عالِمی بر عالمی حسد برَد؟! یا می نویسند: مگر شیخ احمد احسائی و سید کاظم رشتی و دیگر بزرگان مَتّعنَا اللهُ بِعلومِهم در آن جایگاهی هستند که کسی به ایشان حسد برد؟!
دانلود مقاله👇
موضوع مخالفت با بزرگان دین رَفَعَ اللهُ مَقاماتِهم، موضوع فراخ دامنه ای است که از دیدگاه های مختلفی درباره آن می توان قلم زد. مخالفتی که گاه به صورت «اِشکال» است و گاهی به صورت «تفسیق» و در مواقعی هم «تکفیر.»
درباره علت های این مخالفت نیز فراوان می توان تحلیل کرد. با توجه به تاریخ، بخشی از مخالفت ها علت های اقتصادی داشته است. همان گونه که مرحوم شیخ أعلَی اللهُ دَرَجتَه در نامه ای علت مخالفت ها را درهم های هند و عجَم می دانند: خوفاً علی دراهم الهند و العجم.
بخشی از مخالفت ها، به ظاهر علت هایی عِلمی داشته است و در قواره رساله های علمی خود را نشان می داده است؛ ولی بزرگان دین رَفَعَ الله مقاماتهم، علت آن را در نیافتن معنای عبارات یا کج فهمی عبارات می دانند.
بعضی از علت ها، مستقیماً ریشه در امیال نفسانی داشته و بسیار کودکانه بوده است. آقای مرحوم کرمانی اَعلَی اللهُ مَقامَه نمونه هایی از این علتهای کودکانه را چُنین بر میشمرند:
«يا از راه تهمت و دروغ وارد ميشوند... يا آيينه قلب آنها معوج بوده و كج فهميده اند و يا گوش نداده اند و ضبط و ثبت نكرده اند و يا تا به حال نشنيده اند و وقتي مي شنوند وحشت مي كنند و به نظر ايشان قبيح مي آيد.»
بماند علت های سستی مانند «احتیاط» که یکی از علما چنین گفته بود که احتیاطاً شیخ را تکفیر می کنم! و بماند که در تاریخ ثبت شده است که برخی مدت ها پس از تکفیر، از عمل خود پشیمان شدند... .
اما یکی از علت هایی که بزرگان اعلی اللهُ مقامَهم بسیار بر آن تأکید دارند، «حسادت» است. در عبارت های مختلف، در رساله ها و موعظه ها، به این علت تصریح فرموده اند و قویاً می توان گفت اگرچه شایع ترین علت نفهمی عبارات یا نپسندیدن مشرب فکری این بزرگواران است؛ اما بر این علت، یعنی حسادت، بیش از دیگر علتها تأکید شده است. در این نوشتار، تأملی بر علتِ «حسادت» خواهیم داشت و از چند زاویه آن را بررسی خواهیم کرد.
اهمیت این بحث از آن جهت است که متأسفانه برخی از معاصران این علت را انکار کرده و تأکید می کنند: مگر می شود که عالِمی بر عالمی حسد برَد؟! یا می نویسند: مگر شیخ احمد احسائی و سید کاظم رشتی و دیگر بزرگان مَتّعنَا اللهُ بِعلومِهم در آن جایگاهی هستند که کسی به ایشان حسد برد؟!
دانلود مقاله👇
توضیحاتی درباره علم رجال
(هفته نامه حریم إمام ، ش ۲۱۷، پنجشنبه 23اُردیبهشت ۱۳۹۵، ص ۹، از مُصاحبه با آیةالله شیخ مُصطَفیٰ أَشرَفیِ.)
@AghayedNet
(هفته نامه حریم إمام ، ش ۲۱۷، پنجشنبه 23اُردیبهشت ۱۳۹۵، ص ۹، از مُصاحبه با آیةالله شیخ مُصطَفیٰ أَشرَفیِ.)
@AghayedNet
معرفی مختصری از مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبایی اع ضمنِ مقاله «مِن دفناء العتبة الرضویة المقدسة.»
@AghayedNet
@AghayedNet
🌷کتاب «الأدیان و المذاهب بالعراق» که به تازگی (2016م) منتشر شده، در جلد سوم، به تفصیل درباره شیخیه تحقیقاتی ارائه کرده است.
متأسفانه این تحقیقات آمیخته ای از غث و سمین است. در بخشی از پژوهش ها انصاف رعایت شده است و در بخشی خیر. بخشی با آگاهی نگاشته شده و بخشی کپی برداری از منابع دستِ دوم و سوم است. در توضیح اصطلاح رکن رابع، همان خلطِ شایع را مرتکب شده و میان «رکن رابع» و «لزوم وحدت ناطق شیعی» تمییز نداده است. آشنا نبودن با مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبایی در بعضی قضاوت ها مؤثر بوده است. ملاحظات زیادی درباره این پژوهش ها وجود دارد و البته اهل تحقیق آگاهند.
@AghayedNet
متأسفانه این تحقیقات آمیخته ای از غث و سمین است. در بخشی از پژوهش ها انصاف رعایت شده است و در بخشی خیر. بخشی با آگاهی نگاشته شده و بخشی کپی برداری از منابع دستِ دوم و سوم است. در توضیح اصطلاح رکن رابع، همان خلطِ شایع را مرتکب شده و میان «رکن رابع» و «لزوم وحدت ناطق شیعی» تمییز نداده است. آشنا نبودن با مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبایی در بعضی قضاوت ها مؤثر بوده است. ملاحظات زیادی درباره این پژوهش ها وجود دارد و البته اهل تحقیق آگاهند.
@AghayedNet
🌷شرح دعاء سحر، نگاشته عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی أع، نسخه کتابخانه مجلس
نقدی بر کتاب «أحسائیون مهاجرون»؛ کتابی با بسامد فراوان نام عالم ربانی مرحوم شیخ أحمد أحسائی أع در آن...
@AghayedNet
@AghayedNet
اجازه عالم ربانی مرحوم سید کاظم رشتی أع به محمد أبو خمسین الأحسائی ره.
@AghayedNet
@AghayedNet
بدون شرح... وقتی نویسنده کتاب، از یک اتّجاه عقیدتی است و مصحّح کتاب، از اتجاهی دیگر
@AghayedNet
@AghayedNet
سندی از سال 1198ق؛ نام عالم ربانی مرحوم شیخ احمد أحسائی أع به عنوان شاهد، در ذیل سند مذکور است.
@AghayedNet
@AghayedNet