✔️یک تخلف از اصول و اخلاقِ پژوهشی در کتابی رسمی
از دانشگاه ادیان و مذاهبِ قم
کامنتهای یک سایت قدیمی،
منبعِ گزارشِ مغرضانه کتابِ «مذاهب در ایران» درباره شیخیه باقریه معاصر!
در لینک زیر:
https://t.me/AghayedNet/4746
از دانشگاه ادیان و مذاهبِ قم
کامنتهای یک سایت قدیمی،
منبعِ گزارشِ مغرضانه کتابِ «مذاهب در ایران» درباره شیخیه باقریه معاصر!
در لینک زیر:
https://t.me/AghayedNet/4746
✔️🔻یک تخلف از اصول و اخلاقِ پژوهشی در کتابی رسمی
از دانشگاه ادیان و مذاهبِ قم
🔸(کامنتهای یک سایت قدیمی،
منبعِ گزارشِ مغرضانه کتابِ «مذاهب در ایران» درباره شیخیه باقریه معاصر!)
همانطور که در تاریخ ١٧ شهریور ١۴٠٠ در کانال عقایدنِت اطلاع دادیم و خبرِ نگارش کتاب مذاهب در ایران را منتشر کردیم، در بهمن ١۴٠٠ این کتاب چاپ شد. این کتاب در دو بخش تنظیم شده است: مذاهب اهل سنت ایران و مذاهب شیعه در ایران. در بخش دوم اسماعیلیه و شیخیه و بعضی فِرَق صوفیه معرفی شدهاند.
نویسندگان کتاب مهدی فرمانیان و محمدحسن بهشتی هستند. در مقدمه کتاب تصریح شده که بخش شیخیه کتاب را محمدحسن بهشتی «به سرانجام رساندند». (مذاهب در ایران، ص١۴)
همان موقع اشاره کردیم بخش دوم کتاب به نحلههای شیعیِ ایران مربوط است و قرار است اندیشیه شیخیه نیز بررسی شود. بر جلد کتاب نیز تصویری از عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی بهعنوان نمادی از این مدرسه فکری نقش بسته.
قبل از انتشار این کتاب، بهطور مکرر تصریح کردیم که شیخیه مدرسهای فکری در متن شیعه اثنیعشری است و تعبیر فرقه یا مذهب (بهاعتبار جریانی زاویهدار با بدنه تشیع اثنیعشری) دراینباره ناصحیح است. اگر قرار است در این کتاب به هر اندیشهای که در متن تشیع است پرداخته شود، باید نام مکاتبی همچون اخباریه و اصولیه نیز بهمیان آید؛ چراکه شیخیه نیز دیدگاههای کلامی دارد و درباره برخورد با روایات اهلالبیت علیهمالسلام روشهایی را مطرح کرده است.
یکی از ویژگیهای این کتاب، پرداختن به شیخیه باقریه در دوران معاصر است. این کتاب سومین تریبون رسمی است که درباره این موضوع کنکاش کرده است.
اولیِ آنها کتاب بررسی تحلیلی عقاید و تاریخ شیخیه باقریه نوشته علی یوسفیهنومرور و زهرا امیریهفتادر بود که تحت عنوان پایاننامه تنظیم شد و نهایتاً بهصورت کتاب منتشر گردید. (نقد این کتاب در کانال تلگرامیِ عقایدنِت بارگذاری شده است.)
دومین تریبون، دوره عمومیای در تاریخ ١١ مرداد ١۴٠٠ در مشهد مقدس بود. این دوره عمومی با نام «مکتب شیخیه و فرقه بهائیت» بهصورت حضوری و مجازی برگزار گردید. جلسه اول و جلسه دوم بهنقد شیخیه اختصاص داشت. هرچند متأسفانه مطالبی سطحی و دور از واقعیت بیان شد.
حرکت مثبت و جالب توجهی که در این دوره نقدِ شیخیه صورت گرفت، این است که از «شیخیه» بهعنوان «مکتب» یاد شد و تصریح گردید که شیخیه فرقه نیست مکتب و اندیشه است و حتی در اطلاعیه ثبت شد:«مکتب شیخیه و فرقه بهائیت».
سخنران و ارائهدهنده نیز در روز اول و دوم تصریح کرد که شیخیه را نمیتوان فرقه نامید. عین جملات سخنرانِ دوره در جلسه اول چنین است:
«...ترجیح میدهم شیخیه را مَسلک بنامیم تا مثل بهائیت فرقه بنامیم.»
بههرروی سخنران در جلسه اول این دوره عمومی، در دقیقه ١٩:۴۵ شیخیه معاصر را معرفی کرده و افراد زنده (در حال حاضر) این گروه را نام برد. در ادامه به این دوره باز خواهیم گشت و مختصری درباره آن خواهیم نوشت.
پس از آن کتاب و این دوره نقدِ عمومی، کتاب مذاهب در ایران سومین تریبون عمومی است که نام افرادِ معاصر را به میان آورده و نقد میکند.
سراسر این کتاب پُر است از پاورقیهایی که منابع ادعاهای کتاب بهشمار میرود. کمصفحهای است که پاورقی نداشته باشد. بهتعبیر دقیقتر، از این کتاب ٣٩١ صفحهای، تقریباً ١٠ صفحه است که پاورقی ندارد. در این ١٠ صفحه نیز منبع، در صفحه بعد ثبت شده. تنها و تنها صفحهای که پاورقی ندارد و منبعی هم در صفحه بعد برای آن معرفی نشده، صفحه مربوط به شیخیه باقریه در دوران معاصر است!
همین نکته روشن میکند که ادعاهای این یکصفحه، برگرفته از منابع دستِچندم است و نَه حتی تحقیقات میدانی! چراکه اگر مشاهدات عینیِ نویسنده بود، این منبع را قید میکرد و این ضعف شدیدی است که در کتابی با عنوان منبعی رسمی برای مذاهبِ ایران دیده میشود.
گذشته از ضعفِ منبع، انصاف در پژوهش حکم میکند بیطرفی بر سراسر گزارش تاریخی حکمفرما باشد و از تعبیراتی همچون «بیچاره»! و... برای افراد استفاده نشود؛ همانطور که در سراسر کتاب رعایت شده است. این یک صفحه (صفحه مربوط به شیخیه باقریه معاصر)، ناهمگونیِ روشنی با بافت کتاب دارد.
حال باید پرسید: منبع این یک صفحه چیست؟ و چرا در پاورقی قید نشده؟ پاسخ شگفتانگیز است! پاسخ سبب میشود این ضَعف کتاب به یک رسواییِ محض در عرصه پژوهش بدل شود.
منبع این یکصفحه بدون ارجاع، اینترنت است و کامنتهای مجهول یک صفحه قدیمی از سایتی قدیمی!
با مقایسه میان صفحه مذکور از این کتاب و آن سایت و آن کامنتهای مجهول، مییابیم جملهبهجمله در یک کتاب رسمی کپی شده و از ناحیه دانشگاه ادیان و مذاهب قم منتشر شده است!
🔸برای مطالعه متن کامل، لینک زیر را لمس یا کلیک کنید:
🔻🔻🔻
http://www.aghayed.net/denominations-in-iran
از دانشگاه ادیان و مذاهبِ قم
🔸(کامنتهای یک سایت قدیمی،
منبعِ گزارشِ مغرضانه کتابِ «مذاهب در ایران» درباره شیخیه باقریه معاصر!)
همانطور که در تاریخ ١٧ شهریور ١۴٠٠ در کانال عقایدنِت اطلاع دادیم و خبرِ نگارش کتاب مذاهب در ایران را منتشر کردیم، در بهمن ١۴٠٠ این کتاب چاپ شد. این کتاب در دو بخش تنظیم شده است: مذاهب اهل سنت ایران و مذاهب شیعه در ایران. در بخش دوم اسماعیلیه و شیخیه و بعضی فِرَق صوفیه معرفی شدهاند.
نویسندگان کتاب مهدی فرمانیان و محمدحسن بهشتی هستند. در مقدمه کتاب تصریح شده که بخش شیخیه کتاب را محمدحسن بهشتی «به سرانجام رساندند». (مذاهب در ایران، ص١۴)
همان موقع اشاره کردیم بخش دوم کتاب به نحلههای شیعیِ ایران مربوط است و قرار است اندیشیه شیخیه نیز بررسی شود. بر جلد کتاب نیز تصویری از عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی بهعنوان نمادی از این مدرسه فکری نقش بسته.
قبل از انتشار این کتاب، بهطور مکرر تصریح کردیم که شیخیه مدرسهای فکری در متن شیعه اثنیعشری است و تعبیر فرقه یا مذهب (بهاعتبار جریانی زاویهدار با بدنه تشیع اثنیعشری) دراینباره ناصحیح است. اگر قرار است در این کتاب به هر اندیشهای که در متن تشیع است پرداخته شود، باید نام مکاتبی همچون اخباریه و اصولیه نیز بهمیان آید؛ چراکه شیخیه نیز دیدگاههای کلامی دارد و درباره برخورد با روایات اهلالبیت علیهمالسلام روشهایی را مطرح کرده است.
یکی از ویژگیهای این کتاب، پرداختن به شیخیه باقریه در دوران معاصر است. این کتاب سومین تریبون رسمی است که درباره این موضوع کنکاش کرده است.
اولیِ آنها کتاب بررسی تحلیلی عقاید و تاریخ شیخیه باقریه نوشته علی یوسفیهنومرور و زهرا امیریهفتادر بود که تحت عنوان پایاننامه تنظیم شد و نهایتاً بهصورت کتاب منتشر گردید. (نقد این کتاب در کانال تلگرامیِ عقایدنِت بارگذاری شده است.)
دومین تریبون، دوره عمومیای در تاریخ ١١ مرداد ١۴٠٠ در مشهد مقدس بود. این دوره عمومی با نام «مکتب شیخیه و فرقه بهائیت» بهصورت حضوری و مجازی برگزار گردید. جلسه اول و جلسه دوم بهنقد شیخیه اختصاص داشت. هرچند متأسفانه مطالبی سطحی و دور از واقعیت بیان شد.
حرکت مثبت و جالب توجهی که در این دوره نقدِ شیخیه صورت گرفت، این است که از «شیخیه» بهعنوان «مکتب» یاد شد و تصریح گردید که شیخیه فرقه نیست مکتب و اندیشه است و حتی در اطلاعیه ثبت شد:«مکتب شیخیه و فرقه بهائیت».
سخنران و ارائهدهنده نیز در روز اول و دوم تصریح کرد که شیخیه را نمیتوان فرقه نامید. عین جملات سخنرانِ دوره در جلسه اول چنین است:
«...ترجیح میدهم شیخیه را مَسلک بنامیم تا مثل بهائیت فرقه بنامیم.»
بههرروی سخنران در جلسه اول این دوره عمومی، در دقیقه ١٩:۴۵ شیخیه معاصر را معرفی کرده و افراد زنده (در حال حاضر) این گروه را نام برد. در ادامه به این دوره باز خواهیم گشت و مختصری درباره آن خواهیم نوشت.
پس از آن کتاب و این دوره نقدِ عمومی، کتاب مذاهب در ایران سومین تریبون عمومی است که نام افرادِ معاصر را به میان آورده و نقد میکند.
سراسر این کتاب پُر است از پاورقیهایی که منابع ادعاهای کتاب بهشمار میرود. کمصفحهای است که پاورقی نداشته باشد. بهتعبیر دقیقتر، از این کتاب ٣٩١ صفحهای، تقریباً ١٠ صفحه است که پاورقی ندارد. در این ١٠ صفحه نیز منبع، در صفحه بعد ثبت شده. تنها و تنها صفحهای که پاورقی ندارد و منبعی هم در صفحه بعد برای آن معرفی نشده، صفحه مربوط به شیخیه باقریه در دوران معاصر است!
همین نکته روشن میکند که ادعاهای این یکصفحه، برگرفته از منابع دستِچندم است و نَه حتی تحقیقات میدانی! چراکه اگر مشاهدات عینیِ نویسنده بود، این منبع را قید میکرد و این ضعف شدیدی است که در کتابی با عنوان منبعی رسمی برای مذاهبِ ایران دیده میشود.
گذشته از ضعفِ منبع، انصاف در پژوهش حکم میکند بیطرفی بر سراسر گزارش تاریخی حکمفرما باشد و از تعبیراتی همچون «بیچاره»! و... برای افراد استفاده نشود؛ همانطور که در سراسر کتاب رعایت شده است. این یک صفحه (صفحه مربوط به شیخیه باقریه معاصر)، ناهمگونیِ روشنی با بافت کتاب دارد.
حال باید پرسید: منبع این یک صفحه چیست؟ و چرا در پاورقی قید نشده؟ پاسخ شگفتانگیز است! پاسخ سبب میشود این ضَعف کتاب به یک رسواییِ محض در عرصه پژوهش بدل شود.
منبع این یکصفحه بدون ارجاع، اینترنت است و کامنتهای مجهول یک صفحه قدیمی از سایتی قدیمی!
با مقایسه میان صفحه مذکور از این کتاب و آن سایت و آن کامنتهای مجهول، مییابیم جملهبهجمله در یک کتاب رسمی کپی شده و از ناحیه دانشگاه ادیان و مذاهب قم منتشر شده است!
🔸برای مطالعه متن کامل، لینک زیر را لمس یا کلیک کنید:
🔻🔻🔻
http://www.aghayed.net/denominations-in-iran
🔺کتاب تازه منتشر شده الأسرار المکنونة فی دعاء المعانی
مستخرج من بعض مصنفات الشیخ أحمد بن زین الدین الأحسائی، السید کاظم الحسینی الرشتی، الحاج محمدکریم الکرمانی (اعلی الله مقامهم اجمعین)
@AghayedNet
مستخرج من بعض مصنفات الشیخ أحمد بن زین الدین الأحسائی، السید کاظم الحسینی الرشتی، الحاج محمدکریم الکرمانی (اعلی الله مقامهم اجمعین)
@AghayedNet
✔️🔻درباره کتاب الأسرار المکنونة فی دعاء المعانی
بهمناسبت مباحث کتاب شرح الزیارة مرحوم شیخ احمد احسائی اعلی الله مقامه، روزی استاد ما حفظه الله تعالی فرمودند در این کتاب در مواضع مختلف به فقرههایی از دعاء رجبیه (دعاء معانی) استشهاد شده و نکاتی بیان فرمودهاند. خوب است این بخشها جمعآوری شود چراکه شرح این دعاء محسوب میشود و در کنار دیگر شروحی که از بزرگان در دست است، این شرحهای کوتاهکوتاه هم استفاده شود.
خوشبختانه فاضل محترم أحمد بن حسین عبیدان أحسائی تا حدودی این خلأ را پر کرده است. در این کتاب تازه منتشر شده، شرح فقرات این دعاء را از مصنفات عالمان ربانی مرحوم شیخ احمد اَحسائی و مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی و مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامهم اجمعین استخراج کرده است.
البته همانطور که بر جلد کتاب تصریح شده، این شروح «مِن بعض مصنفات» است. ازاینرو میتوان این پروژه علمی را ادامهدار فرض کرد و در جلد دوم، ادامه شروح جمعآوری شود.
بهنظر میرسد همه شروح یک کتاب نیز در این اثر استقصاء نشده است. بهطور مشخص، از کتاب مبارک شرح الزیارة فقراتی نقل شده است؛ اما بسیاری از شروح و استنادات نادیده گرفته شده.
برای مثال، ایننگارنده در کتاب شرح الزیارة فراوان یافتم که به فقرات این دعاء استشهاد کردهاند و یادداشت کردهام؛ اما در این کتاب تازه منتشر شده، نوع این استشهادها نقل نشده است.
برای نمونه در جلد دوم (چ بیروت: دار المفید) این مواضع وجود دارد:
صفحات: ٧۵، ٧٧، ٨۴، ٨۶، ١٠١، ١٠٣، ١١٢، ١١٨، ١۳٨، ١٨١ و ١٩٣ و... .
درباره بعضی تعبیرات مؤلف محترم در مقدمه کتاب و روش تحقیق، تأملاتی است که باید در فرصتی دیگر به آن پرداخت. خداوند متعال توفیق بهرهبرداری از معارف اهلالبیت علیهمالسلام نصیب همه شیعیان بگرداند؛ بجاه محمدٍ و آله.
@AghayedNet
بهمناسبت مباحث کتاب شرح الزیارة مرحوم شیخ احمد احسائی اعلی الله مقامه، روزی استاد ما حفظه الله تعالی فرمودند در این کتاب در مواضع مختلف به فقرههایی از دعاء رجبیه (دعاء معانی) استشهاد شده و نکاتی بیان فرمودهاند. خوب است این بخشها جمعآوری شود چراکه شرح این دعاء محسوب میشود و در کنار دیگر شروحی که از بزرگان در دست است، این شرحهای کوتاهکوتاه هم استفاده شود.
خوشبختانه فاضل محترم أحمد بن حسین عبیدان أحسائی تا حدودی این خلأ را پر کرده است. در این کتاب تازه منتشر شده، شرح فقرات این دعاء را از مصنفات عالمان ربانی مرحوم شیخ احمد اَحسائی و مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی و مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامهم اجمعین استخراج کرده است.
البته همانطور که بر جلد کتاب تصریح شده، این شروح «مِن بعض مصنفات» است. ازاینرو میتوان این پروژه علمی را ادامهدار فرض کرد و در جلد دوم، ادامه شروح جمعآوری شود.
بهنظر میرسد همه شروح یک کتاب نیز در این اثر استقصاء نشده است. بهطور مشخص، از کتاب مبارک شرح الزیارة فقراتی نقل شده است؛ اما بسیاری از شروح و استنادات نادیده گرفته شده.
برای مثال، ایننگارنده در کتاب شرح الزیارة فراوان یافتم که به فقرات این دعاء استشهاد کردهاند و یادداشت کردهام؛ اما در این کتاب تازه منتشر شده، نوع این استشهادها نقل نشده است.
برای نمونه در جلد دوم (چ بیروت: دار المفید) این مواضع وجود دارد:
صفحات: ٧۵، ٧٧، ٨۴، ٨۶، ١٠١، ١٠٣، ١١٢، ١١٨، ١۳٨، ١٨١ و ١٩٣ و... .
درباره بعضی تعبیرات مؤلف محترم در مقدمه کتاب و روش تحقیق، تأملاتی است که باید در فرصتی دیگر به آن پرداخت. خداوند متعال توفیق بهرهبرداری از معارف اهلالبیت علیهمالسلام نصیب همه شیعیان بگرداند؛ بجاه محمدٍ و آله.
@AghayedNet
@AghayedNet_نوزاد کعبه.pdf
3.6 MB
🔺تحقیقی درباره ولادت حضرت امیرالمؤمنین علیهالسلام در پنجم ماه ذوالحجة الحرام و اشاره به شهرت سیزده رجب
@AghayedNet
@AghayedNet
✔️🔻روز ولادت عالم ربانی مرحوم شیخ احمد اَحسائی اعلی الله مقامه
با توجه به اسناد تاریخی، ماهِ ولادت شیخ اعلی الله مقامه قطعی است و مشخص است که در ماه رجب سال ١١۶۶ق ولادت یافتهاند؛ اما روز ولادت مشخص نیست. شیخ مرحوم رفع الله درجاته در زندگینامه خود نگاشتهاند: «فی شهر رجب المرجب» و مرحوم شیخ عبدالله احسائی رحمه الله نیز در شرح احوالی که نگاشته، به روز ولادت اشارهای نکردهاند.
برخی روز بیستوششم این ماه نوشتهاند که میزان اعتبار آن اندک و منبع آن ناشناس است.(١) از این رو دوستداران این بزرگمرد شیعه، در تمام این ماه، نسیم معرفت و محبت را از دیار احساء، به گونه دیگری استشمام میکنند.
اهل بصیرت و معرفت و تابعان عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی اعلی الله مقامه روز سیزدهم رجب را از جهت بزرگداشت ولادت شیخ اع جشن میگیرند؛ زیرا همزمان با جشن عمومی ١٣ رجب است که به روز ولادت حضرت امیرالمؤمنین علیهالسلام شهرت دارد.
@AghayedNet
———————————ا
١. در مقدمه یکی از چاپهای حیاة النفس چنین آمده است:
قیل انه ولد فی الیوم السادس و العشرین من شهر رجب، و مادة تاریخ ولادته فی حساب الأبجد آیة قرآنیة فی سورة المطففین یقول تعالی: ختامه مسک. (حیاة النفس فی حضرة القدس، تحقیق و تعلیق: عبدالجلیل علی الأمیر، ص۴۴)
با توجه به اسناد تاریخی، ماهِ ولادت شیخ اعلی الله مقامه قطعی است و مشخص است که در ماه رجب سال ١١۶۶ق ولادت یافتهاند؛ اما روز ولادت مشخص نیست. شیخ مرحوم رفع الله درجاته در زندگینامه خود نگاشتهاند: «فی شهر رجب المرجب» و مرحوم شیخ عبدالله احسائی رحمه الله نیز در شرح احوالی که نگاشته، به روز ولادت اشارهای نکردهاند.
برخی روز بیستوششم این ماه نوشتهاند که میزان اعتبار آن اندک و منبع آن ناشناس است.(١) از این رو دوستداران این بزرگمرد شیعه، در تمام این ماه، نسیم معرفت و محبت را از دیار احساء، به گونه دیگری استشمام میکنند.
اهل بصیرت و معرفت و تابعان عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی اعلی الله مقامه روز سیزدهم رجب را از جهت بزرگداشت ولادت شیخ اع جشن میگیرند؛ زیرا همزمان با جشن عمومی ١٣ رجب است که به روز ولادت حضرت امیرالمؤمنین علیهالسلام شهرت دارد.
@AghayedNet
———————————ا
١. در مقدمه یکی از چاپهای حیاة النفس چنین آمده است:
قیل انه ولد فی الیوم السادس و العشرین من شهر رجب، و مادة تاریخ ولادته فی حساب الأبجد آیة قرآنیة فی سورة المطففین یقول تعالی: ختامه مسک. (حیاة النفس فی حضرة القدس، تحقیق و تعلیق: عبدالجلیل علی الأمیر، ص۴۴)
🔺کتاب تازه منتشر شده
کشف الظلام و قشع الغمام فی المشیة و الارادة لله الملک العلام
نگاشته میرزا حسن دهلوی حائری
مشتمل بر مقدمهای درباره مؤلف و نقل مراسله عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی اعلی الله مقامه خطاب به مؤلف
و متن کتاب در چهار فصل و خاتمه
به ضمیمه تصاویر اسناد و مخطوطات
@AghayedNet
کشف الظلام و قشع الغمام فی المشیة و الارادة لله الملک العلام
نگاشته میرزا حسن دهلوی حائری
مشتمل بر مقدمهای درباره مؤلف و نقل مراسله عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی اعلی الله مقامه خطاب به مؤلف
و متن کتاب در چهار فصل و خاتمه
به ضمیمه تصاویر اسناد و مخطوطات
@AghayedNet
AghayedNet
🔺کتاب تازه منتشر شده کشف الظلام و قشع الغمام فی المشیة و الارادة لله الملک العلام نگاشته میرزا حسن دهلوی حائری مشتمل بر مقدمهای درباره مؤلف و نقل مراسله عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی اعلی الله مقامه خطاب به مؤلف و متن کتاب در چهار فصل و خاتمه به…
@AghayedNet_فهرس کشف الظلام.pdf
1 MB
Audio
@AghayedNet
🔺فایل صوتی
🔹بخشهایی از یکنشست غیر رسمی برای اساتید دانشگاه در رشتههای شیعهشناسی (بهمن ١۴٠٠)
🔸با موضوع بررسی مبانی کلامی شیخیه
@AghayedNet
🔹بخشهایی از یکنشست غیر رسمی برای اساتید دانشگاه در رشتههای شیعهشناسی (بهمن ١۴٠٠)
🔸با موضوع بررسی مبانی کلامی شیخیه
@AghayedNet
✔️🔻اشعار مرحوم شیخ کاظم اُزری در آثار بزرگان شیخیه
شیخ کاظم بن محمد بن مراد بن مهدی اُزْری، مشهور به «ملاکاظم ازری» شاعر مدیحهسرای شیعه در قرن دوازدهم هجری است.
اُزْری در لغت به معنی اِزار فروش است و چون محمد، پدر ملاکاظم بدین پیشه مشغول بود، به اُزْری لقب یافت و خاندان ایشان به «آل الاُزری» مشهور شدند. (اعیان الشیعة ج٧ ص۴۴٠)
ملاکاظم شاعری بزرگوار بود که علماء شیعه عراق از جمله مرحوم سیّد بحرالعلوم به او و اشعارش ارج مینهادند و مردم نیز از اشعارش استقبال فراوان نمودند. قصیده بلند «هائیه» در مدح رسولخدا صلی الله علیه و آله و امیرالمؤمنین علیهالسلام از شاخصترین اشعار اوست. این شاعر بزرگ شیعه در کرخ بغداد از دنیا رحلت کرد و در کاظمین در مقبرهای که مخصوص خاندان او بود، دفن شد.
در تاریخ وفات ایشان اختلاف است. سال ١٢٠١ق بنا بر نوشتهای که روی سنگِ داخل مقبره ایشان یافت شده. (اعیان الشیعة ج٩ ص١٢) اول جمادی الاولی ١٢١١ق بنا بر قول آقابزرگ (الذریعة ج٩ القسم الاول ص۶٩ و طبقات اعلام الشیعة ج١٢ ص٢٧٢) و ظاهراً این قول اصحّ است. آقابزرگ میگوید: محمد سماوی که سنگ قبر ملاکاظم را دیده، این تاریخ درج شده بوده. اگرچه مشهور ١٢١٢ق است. (اعیان الشیعة ج٩ ص١٢)
در کتب بزرگان دین اعلی الله مقامهم به بعضی ابیات شیخ اُزری استشهاد شده است. در این یادداشت به نمونههایی از استشهادهای بزرگان دین به اشعار او اشاره میکنیم:
عالم ربانی مرحوم شیخ احمد اَحسائی اعلی الله مقامه در رسالهای به مناسبتی بیتی از شیخ ازری نقل کردهاند.عبارت ایشان و بیتِ شیخ ازری چنین است:
«لیس المراد بالاتحاد الاتحاد الذی هو ظاهر الفساد کما هو یتوهم و قد تقدم الاشارة الی الحلول فلا حاجة الی ذکره لانا نکتفی بادنی ما یحصل به الفهم لذی الفهم و الا فکما قال الشاعر محمد بن الازری البغدادی: کم بِجَنبَیَّ لِلصَّبابةِ وادٍ؛ کلَّ آنٍ حَمامُهُ نَوّاحُ.» (جوامع الکلم ج١ ص٢۴٣)
از آنجا که برخی منابع اسم ملاکاظم را محمدکاظم ذکر نمودهاند (مثل الذریعة ج١٧ ص١٣۵) این بزرگوار در این موضع به اینطور تعبیر آورده و اسم او را مختصر نمودهاند. یعنی محمدکاظم پسر محمد اُزری از اهل بغداد (اشاره شد که پدر ملاکاظم به اُزری لقب یافت).
و در رسالهای دیگر: «و لکنی اقول کما قال محمدکاظم الازری ره: کم بجَنبیَّ للصبابة وادٍ؛ کلَّ آنٍ حمامه نوّاح». (همان ج۶ ص١٠٢)
عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی رفع الله شأنه نیز در مواضعی از این بیت استفاده فرمودهاند. (جواهر الحکم ج١٣ ص١٣ و ج١۴ ص۵٨٣ و...)
این بیت در اعیان الشیعة چنین ثبت شده: «کم بِجَنبَیه للصَّبابة وادٍ؛ کلَّ آنٍ حَمامُه نَوّاحُ.» (ج٩ ص١۴)
قبل از این بیت ابیاتی سروده که مضمونش چنین است: (ای مرغ باغ عشق! سلامِ مرا به دوستانم برسان و به ایشان بگو: آیا تا به حال دیدهاید که شیری بر اثر گوشهچشمی بر زمین افکنده شود و در دست شیفتگی و آشفتگی اسیر گردد بهحدی که آرامش و آسایش نداشته باشد؟) پس در بیت مذکور میگوید: چه بسیار سرزمینی که پیرامون من برای سوزش از عشق مهیّا است، که در هر آنی کبوترِ آن سرزمین با صدای بلند میگرید.
عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی رفع الله شأنه در یکی از مواعظ خود به بیتی از ابنازری اشاره میفرمایند که سروده است: «این المفرّ بنیسفیان من أسد؛ لو صاح بالفلک الدوّار لمیدر». ایشان میفرمایند ما این مصرع را چنین خواندیم: «لو صاحَبَ الفلکَ الدوّارَ لمیَدُرِ» و چنین توضیح میفرمایند... .
🔸برای مطالعه متن کامل لینک زیر را لمس یا کلیک کنید:
🔻🔻🔻
http://www.aghayed.net/alozri/
شیخ کاظم بن محمد بن مراد بن مهدی اُزْری، مشهور به «ملاکاظم ازری» شاعر مدیحهسرای شیعه در قرن دوازدهم هجری است.
اُزْری در لغت به معنی اِزار فروش است و چون محمد، پدر ملاکاظم بدین پیشه مشغول بود، به اُزْری لقب یافت و خاندان ایشان به «آل الاُزری» مشهور شدند. (اعیان الشیعة ج٧ ص۴۴٠)
ملاکاظم شاعری بزرگوار بود که علماء شیعه عراق از جمله مرحوم سیّد بحرالعلوم به او و اشعارش ارج مینهادند و مردم نیز از اشعارش استقبال فراوان نمودند. قصیده بلند «هائیه» در مدح رسولخدا صلی الله علیه و آله و امیرالمؤمنین علیهالسلام از شاخصترین اشعار اوست. این شاعر بزرگ شیعه در کرخ بغداد از دنیا رحلت کرد و در کاظمین در مقبرهای که مخصوص خاندان او بود، دفن شد.
در تاریخ وفات ایشان اختلاف است. سال ١٢٠١ق بنا بر نوشتهای که روی سنگِ داخل مقبره ایشان یافت شده. (اعیان الشیعة ج٩ ص١٢) اول جمادی الاولی ١٢١١ق بنا بر قول آقابزرگ (الذریعة ج٩ القسم الاول ص۶٩ و طبقات اعلام الشیعة ج١٢ ص٢٧٢) و ظاهراً این قول اصحّ است. آقابزرگ میگوید: محمد سماوی که سنگ قبر ملاکاظم را دیده، این تاریخ درج شده بوده. اگرچه مشهور ١٢١٢ق است. (اعیان الشیعة ج٩ ص١٢)
در کتب بزرگان دین اعلی الله مقامهم به بعضی ابیات شیخ اُزری استشهاد شده است. در این یادداشت به نمونههایی از استشهادهای بزرگان دین به اشعار او اشاره میکنیم:
عالم ربانی مرحوم شیخ احمد اَحسائی اعلی الله مقامه در رسالهای به مناسبتی بیتی از شیخ ازری نقل کردهاند.عبارت ایشان و بیتِ شیخ ازری چنین است:
«لیس المراد بالاتحاد الاتحاد الذی هو ظاهر الفساد کما هو یتوهم و قد تقدم الاشارة الی الحلول فلا حاجة الی ذکره لانا نکتفی بادنی ما یحصل به الفهم لذی الفهم و الا فکما قال الشاعر محمد بن الازری البغدادی: کم بِجَنبَیَّ لِلصَّبابةِ وادٍ؛ کلَّ آنٍ حَمامُهُ نَوّاحُ.» (جوامع الکلم ج١ ص٢۴٣)
از آنجا که برخی منابع اسم ملاکاظم را محمدکاظم ذکر نمودهاند (مثل الذریعة ج١٧ ص١٣۵) این بزرگوار در این موضع به اینطور تعبیر آورده و اسم او را مختصر نمودهاند. یعنی محمدکاظم پسر محمد اُزری از اهل بغداد (اشاره شد که پدر ملاکاظم به اُزری لقب یافت).
و در رسالهای دیگر: «و لکنی اقول کما قال محمدکاظم الازری ره: کم بجَنبیَّ للصبابة وادٍ؛ کلَّ آنٍ حمامه نوّاح». (همان ج۶ ص١٠٢)
عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی رفع الله شأنه نیز در مواضعی از این بیت استفاده فرمودهاند. (جواهر الحکم ج١٣ ص١٣ و ج١۴ ص۵٨٣ و...)
این بیت در اعیان الشیعة چنین ثبت شده: «کم بِجَنبَیه للصَّبابة وادٍ؛ کلَّ آنٍ حَمامُه نَوّاحُ.» (ج٩ ص١۴)
قبل از این بیت ابیاتی سروده که مضمونش چنین است: (ای مرغ باغ عشق! سلامِ مرا به دوستانم برسان و به ایشان بگو: آیا تا به حال دیدهاید که شیری بر اثر گوشهچشمی بر زمین افکنده شود و در دست شیفتگی و آشفتگی اسیر گردد بهحدی که آرامش و آسایش نداشته باشد؟) پس در بیت مذکور میگوید: چه بسیار سرزمینی که پیرامون من برای سوزش از عشق مهیّا است، که در هر آنی کبوترِ آن سرزمین با صدای بلند میگرید.
عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی رفع الله شأنه در یکی از مواعظ خود به بیتی از ابنازری اشاره میفرمایند که سروده است: «این المفرّ بنیسفیان من أسد؛ لو صاح بالفلک الدوّار لمیدر». ایشان میفرمایند ما این مصرع را چنین خواندیم: «لو صاحَبَ الفلکَ الدوّارَ لمیَدُرِ» و چنین توضیح میفرمایند... .
🔸برای مطالعه متن کامل لینک زیر را لمس یا کلیک کنید:
🔻🔻🔻
http://www.aghayed.net/alozri/
🔺مجله تازه منتشر شده تراث کربلاء المخطوط، شماره دوم
با محوریت شخصیت و رسائل مرحوم شیخ محمدتقی بن حسینعلی هروی اصفهانی
پیشاز این رسالهای از ایشان معرفی شد.
@AghayedNet
با محوریت شخصیت و رسائل مرحوم شیخ محمدتقی بن حسینعلی هروی اصفهانی
پیشاز این رسالهای از ایشان معرفی شد.
@AghayedNet
🔺شمارش و ترتیب اصول دین در مقدمه کتاب أحکام النساء، تألیف مرحوم شیخ مفید رحمة الله علیه
🔸ایشان اصول دین را طبق ترتیب روایات برشمرده. ترتیبی که در بیان عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلیاللهمقامه بر آن تأکید شده است.
@AghayedNet
🔸ایشان اصول دین را طبق ترتیب روایات برشمرده. ترتیبی که در بیان عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلیاللهمقامه بر آن تأکید شده است.
@AghayedNet