AghayedNet
✔️🔻مجموعه شیخ آقا بزرگ طهرانی و نویافتهای درباره سرداب غیبت در سُرّمَنرأی در یکی از سفرها به عتبات عالیات عراق پس از زیارت مشاهد کربلاء معلی و نجف اشرف و کاظمین، به سُرمَنرأی مشرف شدیم. پس از اتمام زیارت به عناوین کتابفروشی عتبه عسکریَین علیهماالسلام…
🔺«باب الغیبة» کتابی منتشر شده در سال 1938م درباره درگاه چوبی سردابِ سُرمَنرأی
🔸برای مطالعه درباره سرداب غیبت لینک زیر را لمس یا کلیک کنید:
https://t.me/AghayedNet/4101
🔸برای مطالعه درباره سرداب غیبت لینک زیر را لمس یا کلیک کنید:
https://t.me/AghayedNet/4101
🔺رسائلی از عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی، شاگرد بارز مرحوم حاج محمدکریم کرمانی، اعلی الله مقامهما که در ماه ربیع الثانی (در سالهای مختلف) نگارش آن به پایان رسیده است.
@AghayedNet
@AghayedNet
AghayedNet
✔️دیدگاه مکتب استبصار در مسئله شُرور و بیماریها (ویروسشناسی از دیدگاه مکتب) 🔻بخش یازدهم به فرمایش استاد معظم حفظهالله در بحث سببها و نائبها اشاره کردیم. مناسب است که در اینبخش عین فرمایش را نقل کنیم. در پیشگفتار دروس شرحالمشاعر آمده است: «در غیبت…
✔️دیدگاه مکتب استبصار در مسئله شُرور و بیماریها
(ویروسشناسی از دیدگاه مکتب)
🔻بخش دوازدهم و پایانی
🔸جمعبندی
با توجه به فرمایشهای بزرگان مکتب استبصار اعلی الله مقامهم که نقل گردید، این جمعبندی را درباره نگاه این مکتب به بیماریِ فراگیر ارائه میکنیم:
١. شرور (از جمله بیماریها) اَعدام نیستند بلکه تأصل و تحقق دارند. هرچند که تأصل آنها نسبت به خیرات، وجودی تبعی و وصفی است؛
٢. در تکوین، همه موجودات حتی بیماریها مخلوقات خدا هستند و مسئله خیر و شر در تکوین نیست. بلکه در تشریع و هنگام نسبتسنجی با اشیاء دیگر، به بعضی موجودات خیر و به بعضی شر اطلاق میشود؛
٣. بیماریها خبیث هستند؛ چراکه اصل و حقیقت آنها ارواح خبیثهاند که به آنها تعلق گرفتهاند. و گاهی از این ارواح به شیاطین تعبیر آورده شده است و همه اینها از جهت ماهیت و شیطان است؛
۴. ما به قضاء الهی و تقدیرات او راضی هستیم، اما به طور مطلق به مَقضیها رضایت نداریم. زیرا ممکن است مقضی مبغوض خدا باشد یا نحوست یا خباثت داشته باشد.
در بحث ما (بیماری کرونا) نیز ما به تقدیر الهی راضی هستیم؛ اما به خود کرونا راضی نیستیم و از آن متنفریم و از خداوند میخواهیم ما و همه برادران و خواهران ایمانی را از شرّ آن محافظت بفرماید؛
۵. امام علیهالسلام برای اجرای اراده الهی، گاهی کفار و شیاطین را هم وسیله قرار می دهند تا تقدیر الهی را ظاهر گردانند و لزومی هم ندارد که آن کافر بداند یا قابلیتِ شرعی داشته باشد.
با توجه به خباثتِ بیماریِ فراگیر، مانعی ندارد که یک خبیث، وسیله اجرای فرمان الهی باشد و لازمه این برنامه احترام گذاردن به آن کافر یا شیطان نیست.
در پایان مناسب است که حدیث عبدالله بن شداد را نقل نماییم تا ختام بحث ما مِسک باشد:
فی کتاب محمد بن شاذان بن نُعَیْم بخطّه، روى عن حمران بن اَعْیَن، انه قال سمعت اباعبداللَّه علیهالسلام یُحدّث عن آبائه علیهمالسلام انّ رجلاً کان من شیعة امیرالمؤمنین علیهالسلام مریضاً شدید الحُمّىٰ، فعاده الحسین بن علی علیهماالسلام فلمّا دخل باب الدّار طارت الحُمّى عن الرجل، فقال له: قد رضیت بما اوتیتم به حقّاً حقّاً و الحُمّی تهرب منکم. فقال: واللَّه ماخلق اللَّه شیئاً الّا و قد امره بالطاعة لنا، یا کَبّاسَةُ قال: فاذا نحن نسمع الصوت و لانرى الشخص یقول: لبّیک. قال: أ لیس امیرالمؤمنین امرک الّاتقربی الّا عدوّاً او مذنباً لکیتکون کفّارة لذنوبه، فما بال هذا؟ و کان الرجل المریض عبداللَّه بن شدّاد بن الهاد اللَّیثیّ.
(حمران بن اعین روایت کرده است که گفت: از حضرت صادق علیهالسلام شنیدم که از پدرانشان نقل میفرمودند که شخصی از شیعیان امیرالمؤمنین علیهالسلام دچار بیماری و تبِ شدید بود. امامحسین علیهالسلام او را عیادت کردند.
تا از در خانه وارد شدند، تب از آن شخص دور شد. آن شخص گفت بهراستی و درستی به آنچه به شما داده شده اذعان دارم و تب از شما فرار میکند.
امام فرمودند: بهخدا سوگند خدا چیزی را خلق نکرده مگر آنکه به اطاعت از ما امرش کرده است. ای کَبّاسه (تب). راوی میگوید: ما صدایی را میشنیدیم که میگفت لبیک، و کسی را نمیدیدیم.
حضرت فرمودند: آیا امیرالمؤمنین تو را امر نکرده است که نزدیک نشوی مگر به دشمن یا گناهکار تا کفاره گناهان او باشد. پس چرا این شخص؟ و آن شخص عبدالله بن شداد بود.)
و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین
و لعنة الله علی اعدائهم اجمعین.
@AghayedNet
(ویروسشناسی از دیدگاه مکتب)
🔻بخش دوازدهم و پایانی
🔸جمعبندی
با توجه به فرمایشهای بزرگان مکتب استبصار اعلی الله مقامهم که نقل گردید، این جمعبندی را درباره نگاه این مکتب به بیماریِ فراگیر ارائه میکنیم:
١. شرور (از جمله بیماریها) اَعدام نیستند بلکه تأصل و تحقق دارند. هرچند که تأصل آنها نسبت به خیرات، وجودی تبعی و وصفی است؛
٢. در تکوین، همه موجودات حتی بیماریها مخلوقات خدا هستند و مسئله خیر و شر در تکوین نیست. بلکه در تشریع و هنگام نسبتسنجی با اشیاء دیگر، به بعضی موجودات خیر و به بعضی شر اطلاق میشود؛
٣. بیماریها خبیث هستند؛ چراکه اصل و حقیقت آنها ارواح خبیثهاند که به آنها تعلق گرفتهاند. و گاهی از این ارواح به شیاطین تعبیر آورده شده است و همه اینها از جهت ماهیت و شیطان است؛
۴. ما به قضاء الهی و تقدیرات او راضی هستیم، اما به طور مطلق به مَقضیها رضایت نداریم. زیرا ممکن است مقضی مبغوض خدا باشد یا نحوست یا خباثت داشته باشد.
در بحث ما (بیماری کرونا) نیز ما به تقدیر الهی راضی هستیم؛ اما به خود کرونا راضی نیستیم و از آن متنفریم و از خداوند میخواهیم ما و همه برادران و خواهران ایمانی را از شرّ آن محافظت بفرماید؛
۵. امام علیهالسلام برای اجرای اراده الهی، گاهی کفار و شیاطین را هم وسیله قرار می دهند تا تقدیر الهی را ظاهر گردانند و لزومی هم ندارد که آن کافر بداند یا قابلیتِ شرعی داشته باشد.
با توجه به خباثتِ بیماریِ فراگیر، مانعی ندارد که یک خبیث، وسیله اجرای فرمان الهی باشد و لازمه این برنامه احترام گذاردن به آن کافر یا شیطان نیست.
در پایان مناسب است که حدیث عبدالله بن شداد را نقل نماییم تا ختام بحث ما مِسک باشد:
فی کتاب محمد بن شاذان بن نُعَیْم بخطّه، روى عن حمران بن اَعْیَن، انه قال سمعت اباعبداللَّه علیهالسلام یُحدّث عن آبائه علیهمالسلام انّ رجلاً کان من شیعة امیرالمؤمنین علیهالسلام مریضاً شدید الحُمّىٰ، فعاده الحسین بن علی علیهماالسلام فلمّا دخل باب الدّار طارت الحُمّى عن الرجل، فقال له: قد رضیت بما اوتیتم به حقّاً حقّاً و الحُمّی تهرب منکم. فقال: واللَّه ماخلق اللَّه شیئاً الّا و قد امره بالطاعة لنا، یا کَبّاسَةُ قال: فاذا نحن نسمع الصوت و لانرى الشخص یقول: لبّیک. قال: أ لیس امیرالمؤمنین امرک الّاتقربی الّا عدوّاً او مذنباً لکیتکون کفّارة لذنوبه، فما بال هذا؟ و کان الرجل المریض عبداللَّه بن شدّاد بن الهاد اللَّیثیّ.
(حمران بن اعین روایت کرده است که گفت: از حضرت صادق علیهالسلام شنیدم که از پدرانشان نقل میفرمودند که شخصی از شیعیان امیرالمؤمنین علیهالسلام دچار بیماری و تبِ شدید بود. امامحسین علیهالسلام او را عیادت کردند.
تا از در خانه وارد شدند، تب از آن شخص دور شد. آن شخص گفت بهراستی و درستی به آنچه به شما داده شده اذعان دارم و تب از شما فرار میکند.
امام فرمودند: بهخدا سوگند خدا چیزی را خلق نکرده مگر آنکه به اطاعت از ما امرش کرده است. ای کَبّاسه (تب). راوی میگوید: ما صدایی را میشنیدیم که میگفت لبیک، و کسی را نمیدیدیم.
حضرت فرمودند: آیا امیرالمؤمنین تو را امر نکرده است که نزدیک نشوی مگر به دشمن یا گناهکار تا کفاره گناهان او باشد. پس چرا این شخص؟ و آن شخص عبدالله بن شداد بود.)
و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین
و لعنة الله علی اعدائهم اجمعین.
@AghayedNet
🔺کتاب شرح الفیه، در تملک فرزند و نوه شیخ مرحوم اعلیاللهمقامه
عبارات تملک:
بسمالله
دخل فی حیازة الفقیر المسکین حسن بن احمد ابن زینالدین الهجری فی اوائل جمادیالثانیة سنة ١٢٣٠
سجع خاتم: حسن بن احمد زینالدین
بسم الله الرحمن الرحیم
انتقل فی ملک علی بن المرحوم الشیخ حسن بن الشيخ أحمد بن زینالدین الأحسائی
@AghayedNet
عبارات تملک:
بسمالله
دخل فی حیازة الفقیر المسکین حسن بن احمد ابن زینالدین الهجری فی اوائل جمادیالثانیة سنة ١٢٣٠
سجع خاتم: حسن بن احمد زینالدین
بسم الله الرحمن الرحیم
انتقل فی ملک علی بن المرحوم الشیخ حسن بن الشيخ أحمد بن زینالدین الأحسائی
@AghayedNet
✔️بدسلیقگی در چاپ رساله دلاکیه!
🔻و نقدی عجیب بر این رساله!
شخصی، رساله دلاکیه را با توجه به نسخه کتابخانه مجلس (به شماره 1341) چاپ کرده است. اما متأسفانه رساله دیگری را هم همراه رساله دلاکیه، در یک مجلّد، به چاپ رسانید.
آن رساله دیگر، رساله «راح الأرواح» نگاشته محمد حسین اردستانیِ طباطبایی، طبیبِ دربارِ فتحعلیشاه قاجار است.
رساله «راح الأرواح» درباره آداب شرابخواری است و درباره زمانِ خوردن، وزن، آداب مجلسِ راح (=شراب) و مسائلی از این دست سخن گفته است.
تنها علتی که این رساله را همراه رساله دلاکیه آقای مرحوم اع به چاپ رسانیدهاند، این است که در خاتمه رساله «راح الأرواح» درباره اهمیت و فایده دلک (= مالش بدن) سخن به میان آمده است!
اولا: ناشر و مصحح، به چه مجوّزی رسالهای که درباره شرابخواری است به چاپ رساندهاند؟
ثانیاً: چرا همراه رساله دلاکیه آقای کرمانی اع این رساله را چاپ کردهاند؟
اگر مُهم چاپ کردن مطلبی درباره دلاکی و ماساژدرمانی است، چرا رسالهای که فقط در خاتمه آن درباره دَلْک سخن مختصری دارد چاپ کردهاند؟
مگر چاپ نکردن این رساله ضرری به کتاب وارد میآورد؟! فقط 16 (شانزده) صفحه از کتاب کم میشد! و به جای آن مرتکب این کار ناشایست نمیشدند.
شایان ذکر است که مصحح و ناشر این مقدار هم بررسی نکردهاند تا قید کنند «کریم بن ابراهیم»، منظور «حاج محمدکریم کرمانی»، از علمای مشهور شیعه اثنیعشری هستند و در مقدمه کتاب و روی جلد، به «کریم بن ابراهیم» اکتفا کردهاند!
بههمین مناسبت اشاره میکنیم یکی از علمای معاصر مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامه در کتابی که در نقدِ آراء ایشان نگاشته، متعرض رساله دلاکیه شده است.
مؤلف در این کتاب که به زبان عربی و فارسی تألیف شده، به طور غیر مستقیم بر فضائلِ خود اشاره دارد و ادعا دارد که فرمایشهای شیخ مرحوم و سید مرحوم اعلی الله مقامهما را به خوبی دریافته است.
وی در بخشی از کتاب خود مینویسد شنیدم آقای کرمانی رساله دلاکیه را نگاشتهاند ولی باورم نشد. تا اینکه این رساله را به دست آوردم و مطالعه کردم و اینک بخشی از فهرست رساله را نقل می کنم زیرا «حیف است که برادران حقیقی حقیر از ملاحظه آن رساله بی فیض و بی بهره شوند.»
این عالِم، متأسفانه به لازمه این «طعنه» آگاهی نداشته است.
آقای مرحوم کرمانی اعلی الله درجاتِه این رساله را با توجه به روایات تألیف فرمودهاند و در واقع با قَدحِ مطالب این کتاب، - نعوذ بالله - به احادیث اهل بیت علیهمالسلام توهین شده است.
بعضی از مطالبِ بهداشتیای که امروزه کاملاً طبیعی است و شاید فطری باشد، در روایات وارد شده است.
در بخش احادیث احکام، نمونهها فراوان است. از آداب تخلّی گرفته تا آداب حمام و خواب و بیداری و امثال آن. حتی در روایتی حضرت صادق علیهالسلام فرمایشی دارند و میفرمایند:
من حق الخلال ان تدیر لسانک فی فیک، فما اجابک ابتعلته و ما امتنع فبالخلال.
حاصل معنی اینکه: پس از اتمام غذا، زبان خود را در دهان حرکت بده. آنچه از باقیماندههای غذا که زبان آن را یافت، فرو ببر و آنچه میان دندانها مانده است، به وسیله خلال خارج کن.
وقتی اینگونه مسائل بدیهی را به عللی بیان فرمودهاند، زیر سؤال بردن رساله دلاکیه، یعنی زیر سؤال بردنِ احادیث رسولخدا صلی الله علیه و آله و فرمایشهای معصومین علیهمالسلام. انشاء الله که این شخص، متوجه این لازمه نبوده است... .
@AghayedNet
🔻و نقدی عجیب بر این رساله!
شخصی، رساله دلاکیه را با توجه به نسخه کتابخانه مجلس (به شماره 1341) چاپ کرده است. اما متأسفانه رساله دیگری را هم همراه رساله دلاکیه، در یک مجلّد، به چاپ رسانید.
آن رساله دیگر، رساله «راح الأرواح» نگاشته محمد حسین اردستانیِ طباطبایی، طبیبِ دربارِ فتحعلیشاه قاجار است.
رساله «راح الأرواح» درباره آداب شرابخواری است و درباره زمانِ خوردن، وزن، آداب مجلسِ راح (=شراب) و مسائلی از این دست سخن گفته است.
تنها علتی که این رساله را همراه رساله دلاکیه آقای مرحوم اع به چاپ رسانیدهاند، این است که در خاتمه رساله «راح الأرواح» درباره اهمیت و فایده دلک (= مالش بدن) سخن به میان آمده است!
اولا: ناشر و مصحح، به چه مجوّزی رسالهای که درباره شرابخواری است به چاپ رساندهاند؟
ثانیاً: چرا همراه رساله دلاکیه آقای کرمانی اع این رساله را چاپ کردهاند؟
اگر مُهم چاپ کردن مطلبی درباره دلاکی و ماساژدرمانی است، چرا رسالهای که فقط در خاتمه آن درباره دَلْک سخن مختصری دارد چاپ کردهاند؟
مگر چاپ نکردن این رساله ضرری به کتاب وارد میآورد؟! فقط 16 (شانزده) صفحه از کتاب کم میشد! و به جای آن مرتکب این کار ناشایست نمیشدند.
شایان ذکر است که مصحح و ناشر این مقدار هم بررسی نکردهاند تا قید کنند «کریم بن ابراهیم»، منظور «حاج محمدکریم کرمانی»، از علمای مشهور شیعه اثنیعشری هستند و در مقدمه کتاب و روی جلد، به «کریم بن ابراهیم» اکتفا کردهاند!
بههمین مناسبت اشاره میکنیم یکی از علمای معاصر مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامه در کتابی که در نقدِ آراء ایشان نگاشته، متعرض رساله دلاکیه شده است.
مؤلف در این کتاب که به زبان عربی و فارسی تألیف شده، به طور غیر مستقیم بر فضائلِ خود اشاره دارد و ادعا دارد که فرمایشهای شیخ مرحوم و سید مرحوم اعلی الله مقامهما را به خوبی دریافته است.
وی در بخشی از کتاب خود مینویسد شنیدم آقای کرمانی رساله دلاکیه را نگاشتهاند ولی باورم نشد. تا اینکه این رساله را به دست آوردم و مطالعه کردم و اینک بخشی از فهرست رساله را نقل می کنم زیرا «حیف است که برادران حقیقی حقیر از ملاحظه آن رساله بی فیض و بی بهره شوند.»
این عالِم، متأسفانه به لازمه این «طعنه» آگاهی نداشته است.
آقای مرحوم کرمانی اعلی الله درجاتِه این رساله را با توجه به روایات تألیف فرمودهاند و در واقع با قَدحِ مطالب این کتاب، - نعوذ بالله - به احادیث اهل بیت علیهمالسلام توهین شده است.
بعضی از مطالبِ بهداشتیای که امروزه کاملاً طبیعی است و شاید فطری باشد، در روایات وارد شده است.
در بخش احادیث احکام، نمونهها فراوان است. از آداب تخلّی گرفته تا آداب حمام و خواب و بیداری و امثال آن. حتی در روایتی حضرت صادق علیهالسلام فرمایشی دارند و میفرمایند:
من حق الخلال ان تدیر لسانک فی فیک، فما اجابک ابتعلته و ما امتنع فبالخلال.
حاصل معنی اینکه: پس از اتمام غذا، زبان خود را در دهان حرکت بده. آنچه از باقیماندههای غذا که زبان آن را یافت، فرو ببر و آنچه میان دندانها مانده است، به وسیله خلال خارج کن.
وقتی اینگونه مسائل بدیهی را به عللی بیان فرمودهاند، زیر سؤال بردن رساله دلاکیه، یعنی زیر سؤال بردنِ احادیث رسولخدا صلی الله علیه و آله و فرمایشهای معصومین علیهمالسلام. انشاء الله که این شخص، متوجه این لازمه نبوده است... .
@AghayedNet
AghayedNet
🔺رسائلی از عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی، شاگرد بارز مرحوم حاج محمدکریم کرمانی، اعلی الله مقامهما که در ماه ربیع الثانی (در سالهای مختلف) نگارش آن به پایان رسیده است. @AghayedNet
🔺رسائلی از عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامه که در ماه ربیع الثانی (در سالهای مختلف) نگارش آن به پایان رسیده است.
@AghayedNet
@AghayedNet
✔️مقدمه کتاب «اعتیاد، گزیدههایی از فرمایشهای مکتبی»
🔻بخش اول
بسمهتعالی
مقدمه
استادِ ما هنگامی که در سالهای دهه پنجاه و شصت شمسی سخنرانی فرمودند، موضع خود را درباره سیگار، قلیان و موادّ مخدر بیان کردند. در آن سالها رسم بود که در مجالس قلیان میآورند.
ایشان در میان بیان مطلب اصلی، به این موضوع گریزی زده و نکاتی را مطرح میکردند. از جمله در منبر 28 جمادیالاولی 1402 (ایام فروردین 1361) پس از شنیدن سرفههایی فرمودند:
«حالا انشاءالله تا جایی که ممکن است لطف کنند سرفهها را کنترل کنند... برای ما نامأنوس است، خیلی محسوس است... نه اینکه اینجا قلیانها را جمع کنید... .»
اگرچه در عمل مدارا بود چراکه تغییر عادتها سخت و دشوار است. در سخنرانیهای دیگر به ضررهای سیگار و قلیان اشاره کرده و به شبهات نیز پاسخ میدادند. خوشبختانه بهتدریج رسم آوردنِ قلیان در مجالس کنار گذاشته شد و باعث گردید احترام مجالس حفظ گردد و تمرکز بیشتر برای فهم مطالب ایجاد شود و طبیعتاً از ضررهای این وسیله، اقلاً در مجالس ذکر فضائل و مصائب، جلوگیری شود.
برخی به عمل بزرگان دین اعلی الله مقامهم استشهاد میکردند. در یکسخنرانی این شبهه را بررسی کرده و پاسخ دادند. همچنین فرمودند آنها طبق شرایط اجتماعی و سیاسی زمان خود رفتار میکردند. هر کسی وظیفه و تکلیفی دارد، ما امروز میدانیم که استفاده از سیگار و قلیان و موادّ مخدر ضرر به بدن و اموال دارد و وظیفه ما ایجاب میکند که از آن نهی کنیم.
ایشان فرمایش معصوم علیهالسلام را سرلوحه قرار دادند. امام صادق علیهالسلام میفرماید: انما الاسراف فیما اتلف المال و اضر بالبدن. هرچه به بدن و مال ضرر بزند اسراف است. امروز استفاده از موادّ مخدر و بهطور کلی دود (سیگار و قلیان) آسیب به مال و بدن است و اسراف است و اسراف حرام است.
ایشان در پاسخی فقهی، درباره رفتن به قهوهخانهها که مقدمه اعتیاد به قلیان و امثال آن است، مرقوم کردهاند:
«هرچه به بدن و مال ضرر برساند اسراف است و اسراف جایز نیست و الله لایحب المسرفین و اگر سبب ابتلای به اعتیادهای دیگر شود از جهات دیگر ـ گذشته از اسراف ـ جایز نمیباشد به خصوص قلیان که دود آن مرطوب است و بر دستگاه تنفس تأثیر بیشتری دارد.»
⏳ادامه دارد...
@AghayedNet
🔻بخش اول
بسمهتعالی
مقدمه
استادِ ما هنگامی که در سالهای دهه پنجاه و شصت شمسی سخنرانی فرمودند، موضع خود را درباره سیگار، قلیان و موادّ مخدر بیان کردند. در آن سالها رسم بود که در مجالس قلیان میآورند.
ایشان در میان بیان مطلب اصلی، به این موضوع گریزی زده و نکاتی را مطرح میکردند. از جمله در منبر 28 جمادیالاولی 1402 (ایام فروردین 1361) پس از شنیدن سرفههایی فرمودند:
«حالا انشاءالله تا جایی که ممکن است لطف کنند سرفهها را کنترل کنند... برای ما نامأنوس است، خیلی محسوس است... نه اینکه اینجا قلیانها را جمع کنید... .»
اگرچه در عمل مدارا بود چراکه تغییر عادتها سخت و دشوار است. در سخنرانیهای دیگر به ضررهای سیگار و قلیان اشاره کرده و به شبهات نیز پاسخ میدادند. خوشبختانه بهتدریج رسم آوردنِ قلیان در مجالس کنار گذاشته شد و باعث گردید احترام مجالس حفظ گردد و تمرکز بیشتر برای فهم مطالب ایجاد شود و طبیعتاً از ضررهای این وسیله، اقلاً در مجالس ذکر فضائل و مصائب، جلوگیری شود.
برخی به عمل بزرگان دین اعلی الله مقامهم استشهاد میکردند. در یکسخنرانی این شبهه را بررسی کرده و پاسخ دادند. همچنین فرمودند آنها طبق شرایط اجتماعی و سیاسی زمان خود رفتار میکردند. هر کسی وظیفه و تکلیفی دارد، ما امروز میدانیم که استفاده از سیگار و قلیان و موادّ مخدر ضرر به بدن و اموال دارد و وظیفه ما ایجاب میکند که از آن نهی کنیم.
ایشان فرمایش معصوم علیهالسلام را سرلوحه قرار دادند. امام صادق علیهالسلام میفرماید: انما الاسراف فیما اتلف المال و اضر بالبدن. هرچه به بدن و مال ضرر بزند اسراف است. امروز استفاده از موادّ مخدر و بهطور کلی دود (سیگار و قلیان) آسیب به مال و بدن است و اسراف است و اسراف حرام است.
ایشان در پاسخی فقهی، درباره رفتن به قهوهخانهها که مقدمه اعتیاد به قلیان و امثال آن است، مرقوم کردهاند:
«هرچه به بدن و مال ضرر برساند اسراف است و اسراف جایز نیست و الله لایحب المسرفین و اگر سبب ابتلای به اعتیادهای دیگر شود از جهات دیگر ـ گذشته از اسراف ـ جایز نمیباشد به خصوص قلیان که دود آن مرطوب است و بر دستگاه تنفس تأثیر بیشتری دارد.»
⏳ادامه دارد...
@AghayedNet
✔️مقدمه کتاب «اعتیاد، گزیدههایی از فرمایشهای مکتبی»
🔻بخش دوم
پاسخهای فقهیِ دیگر در این موضوع که در این کتاب جمعآوری شده، زوایای دیگری از این دیدگاه را بازگو میکند. ایشان اعتیاد را «خودکُشی» و «دینکُشی» و «عزتکشی» دانسته و میفرمایند:
«مردن بهتر است از معتادبودن. دارویی که باعث درد بیدرمان شود دارو نیست و کمک به چنین بیماری کمک به خودکشی اوست. این بیمار در مشکلات بیماری صبر کند بهتر است از مبتلاشدن به خودکشی تدریجی. و ایکاش فقط خودکشی بود و بس. اعتیاد، خودکشی و دینکشی و عزّتکشی و خانمانسوزی و آبرو کُشی و بالاخره دنیا و آخرتکُشی است. خداوند را قسم میدهیم به عزت اولیائش علیهمالسلام برادران و خواهران ایمانی ما را از شرّ این فساد و سایر فسادهای این زمانها محافظت بفرماید.»
و این تعبیر دیگری است از بیان مرحوم آقای کرمانی اعلی الله مقامه درباره «تریاک» که میفرمایند: «سواد الوجه فی الدارین» یعنی روسیاهی در دنیا و آخرت.
و وقتی از ایشان سؤال میشود که هنگام اِمداد به نیازمندان، چه شرایطی را در نظر بگیریم؟ یکی از شروط را «معتاد نبودن» بر میشمرند.
ایشان میفرمایند بیماری که اهلایمان به او کمک میکنند نباید «معتاد» باشد. و منظور از معتاد، چه اعتیاد به مواد مخدر است و چه کسانی که به سیگار یا قلیان اعتیاد دارند. در پاسخ به یکپرسش مرقوم کردهاند:
«از نظر من حتی به کسانی که به سیگار و یا به قلیان اعتیاد دارند نباید کمک درمانی و غیردرمانی بشود زیرا ایندسته هم از اسرافکنندگان حساب میشوند.»
ایشان قید «عدم اعتیاد» را در کمک به بیمار بسیار مهم دانسته و میفرمایند اگر به اعتیادِ مریضی شک داشتید (که آیا معتاد است یا خیر) نمیتوان به قَسَم آنها اطمینان کرد؛ بلکه باید به عدم اعتیاد وی علم عادی پیدا نمود. ایشان آزمایشها را هم اطمینانبخش نمیدانند و میفرمایند ممکن است به گونهای جواب آزمایش را به نفع خود تغییر دهد. همچنین کمککردن به خانواده شخصِ معتاد را اگر تأیید آن شخص است و به اعتیاد او کمک میشود، نهی کردهاند.
ایشان علاوه بر بُعد سلامت جسم و موضوع اسراف، به بُعد قانونی مسئله نیز نظر داشته و میفرمایند امروزه اعتیاد به مواد مخدر و بعضی دیگر از اعتیادها، خلاف قانون هم هست و مؤمنان نباید خلاف کنند.
به هر مناسبتی، در حَضَر یا سفر، به این موضوع اشاره کردهاند. در سفر کربلاء معلی شخصی برای کشیدن سیگار از جمع فاصله گرفته بود. به همین مناسبت، فرمایشهایی در مضرت سیگار و مشکلاتی که سیگاریها دچارند بیان کردند.
این موضع حکیمانه و همه این سختگیریها، اهمیت این موضوع و تأثیر آن را در زندگیها نشان میدهد.
در کتاب پیشرو گزیدههایی با موضوع «اعتیاد» از فرمایشهای بزرگان دین اعلی الله مقامهم و بیانات استاد معظم حفظهالله جمعآوری شده است. امید است مطالعه این گزیدهها و اندیشه در آن، بیش از پیش به دور ماندن مؤمنان از فضای «اعتیاد» کمک کند، انشاءالله.
@AghayedNet
🔻بخش دوم
پاسخهای فقهیِ دیگر در این موضوع که در این کتاب جمعآوری شده، زوایای دیگری از این دیدگاه را بازگو میکند. ایشان اعتیاد را «خودکُشی» و «دینکُشی» و «عزتکشی» دانسته و میفرمایند:
«مردن بهتر است از معتادبودن. دارویی که باعث درد بیدرمان شود دارو نیست و کمک به چنین بیماری کمک به خودکشی اوست. این بیمار در مشکلات بیماری صبر کند بهتر است از مبتلاشدن به خودکشی تدریجی. و ایکاش فقط خودکشی بود و بس. اعتیاد، خودکشی و دینکشی و عزّتکشی و خانمانسوزی و آبرو کُشی و بالاخره دنیا و آخرتکُشی است. خداوند را قسم میدهیم به عزت اولیائش علیهمالسلام برادران و خواهران ایمانی ما را از شرّ این فساد و سایر فسادهای این زمانها محافظت بفرماید.»
و این تعبیر دیگری است از بیان مرحوم آقای کرمانی اعلی الله مقامه درباره «تریاک» که میفرمایند: «سواد الوجه فی الدارین» یعنی روسیاهی در دنیا و آخرت.
و وقتی از ایشان سؤال میشود که هنگام اِمداد به نیازمندان، چه شرایطی را در نظر بگیریم؟ یکی از شروط را «معتاد نبودن» بر میشمرند.
ایشان میفرمایند بیماری که اهلایمان به او کمک میکنند نباید «معتاد» باشد. و منظور از معتاد، چه اعتیاد به مواد مخدر است و چه کسانی که به سیگار یا قلیان اعتیاد دارند. در پاسخ به یکپرسش مرقوم کردهاند:
«از نظر من حتی به کسانی که به سیگار و یا به قلیان اعتیاد دارند نباید کمک درمانی و غیردرمانی بشود زیرا ایندسته هم از اسرافکنندگان حساب میشوند.»
ایشان قید «عدم اعتیاد» را در کمک به بیمار بسیار مهم دانسته و میفرمایند اگر به اعتیادِ مریضی شک داشتید (که آیا معتاد است یا خیر) نمیتوان به قَسَم آنها اطمینان کرد؛ بلکه باید به عدم اعتیاد وی علم عادی پیدا نمود. ایشان آزمایشها را هم اطمینانبخش نمیدانند و میفرمایند ممکن است به گونهای جواب آزمایش را به نفع خود تغییر دهد. همچنین کمککردن به خانواده شخصِ معتاد را اگر تأیید آن شخص است و به اعتیاد او کمک میشود، نهی کردهاند.
ایشان علاوه بر بُعد سلامت جسم و موضوع اسراف، به بُعد قانونی مسئله نیز نظر داشته و میفرمایند امروزه اعتیاد به مواد مخدر و بعضی دیگر از اعتیادها، خلاف قانون هم هست و مؤمنان نباید خلاف کنند.
به هر مناسبتی، در حَضَر یا سفر، به این موضوع اشاره کردهاند. در سفر کربلاء معلی شخصی برای کشیدن سیگار از جمع فاصله گرفته بود. به همین مناسبت، فرمایشهایی در مضرت سیگار و مشکلاتی که سیگاریها دچارند بیان کردند.
این موضع حکیمانه و همه این سختگیریها، اهمیت این موضوع و تأثیر آن را در زندگیها نشان میدهد.
در کتاب پیشرو گزیدههایی با موضوع «اعتیاد» از فرمایشهای بزرگان دین اعلی الله مقامهم و بیانات استاد معظم حفظهالله جمعآوری شده است. امید است مطالعه این گزیدهها و اندیشه در آن، بیش از پیش به دور ماندن مؤمنان از فضای «اعتیاد» کمک کند، انشاءالله.
@AghayedNet
🔺دستخط مرحوم پروفسور فاطمی
درباره ترغیب به ترجمه و چاپ کتابهای ریاضیات و هیأت عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلیاللهمقامه در دانشگاه فردوسی مشهد
هفدهم آذر، سالروز وفات مرحوم پروفسور فاطمی
بسم الله الرحمن الرحیم
خدمت دوستان محترم آقایان دکتر پورعبدالله و دکتر بهمن هنری
پس از عرض سلام و امیدواری به سلامت و توفیقات متمادیه آن دوستان ارجمند
به نظر این حقیر کتب ریاضیات و هیأت از تألیفات عالم ربانی و حکیم صمدانی مرحوم آقای حاج محمدکریم خان کرمانی رضوان الله تعالی علیه برای ترجمه و چاپ مفید و قابل استفاده میتواند باشد.
چنانکه صلاح میدانید توصیههائی بفرمائید.
تقی فاطمی
٢۴ مرداد ١٣٧٠
اول ذیالحجه ١۴١١
@AghayedNet
درباره ترغیب به ترجمه و چاپ کتابهای ریاضیات و هیأت عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلیاللهمقامه در دانشگاه فردوسی مشهد
هفدهم آذر، سالروز وفات مرحوم پروفسور فاطمی
بسم الله الرحمن الرحیم
خدمت دوستان محترم آقایان دکتر پورعبدالله و دکتر بهمن هنری
پس از عرض سلام و امیدواری به سلامت و توفیقات متمادیه آن دوستان ارجمند
به نظر این حقیر کتب ریاضیات و هیأت از تألیفات عالم ربانی و حکیم صمدانی مرحوم آقای حاج محمدکریم خان کرمانی رضوان الله تعالی علیه برای ترجمه و چاپ مفید و قابل استفاده میتواند باشد.
چنانکه صلاح میدانید توصیههائی بفرمائید.
تقی فاطمی
٢۴ مرداد ١٣٧٠
اول ذیالحجه ١۴١١
@AghayedNet