✔️در کتاب «ملا آقا دربندی و مقتل‌نگاری» حکایتی از حمله شیخیه به ملای دربندی نقل شده است.

🔻در این گزارش انتقادی نشان داده‌ایم که این حکایت به هفت دلیل مخدوش است... .

✔️همچنین در این کتاب آمده است ملای دربندی نوشته است که در حادثه حمله نجیب‌پاشا به کربلای معلی، فقط منزل ظل‌السلطان و منزل مرحوم حاج سیدکاظم رشتی اع امن اعلام شده است.

🔻در این گزارش انتقادی نشان داده‌ایم که نقل ملای دربندی از واقعیات تاریخی فاصله دارد... .

🔹🔸متن کامل در لینک زیر:
http://www.aghayed.net/darbandi/

▪️از آخرین درس‌های مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبایی اع در جندق، مورخ ٢جمادی الثانیه ١٣١٩ق.
رحلت ایشان در ٢٣شعبان ١٣١٩ق واقع شد.
@AghayedNet

🔺رسائلی از عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامه که در ماه جُمادَی الثانیة (در سال‌های مختلف) نگارش آن به پایان رسیده است.
@AghayedNet

✔️به مناسبت پنجم جمادی الآخرة

🔻سال‌روز موت مولوی

زمانى در تهران بودم. ملك‏‌الشعراء را ديدم كه شاعران گذشته را نام مى‏‌برد. يادى کرد از پدرش كه شاعرترين شاعران و ملك‏‌الشعراء زمان خود بود و داناترين شاعران به بدايع و فصيح‏‌ترين و بليغ‏‌ترين ايشان بود.
ملك‌‏الشعراء گفت: شاعرترين شاعران ايرانى، مولوى رومى است كه مثنوى مشهور را نوشته است.
از اين سخن شگفت‏‌زده شدم؛ چراکه در مثنوى شعرهاى غير فصيح كه واژه‌‏هاى ناپسندى دارد ديده بودم و مى‏‌دانستم پدر وى در فن شاعرى استاد بوده. پس خود را ناآگاه به این مسئله پنداشتم تا اينکه خداوند مرا به راز گفته‏ ملك‌‏الشعراء آگاه نمود.
آن سِرّ اين است كه هريك از شاعران چون حكمت و ذوق و معرفت مولوى را ندارند، هنگام سرودن شعر نمى‏‌توانند آن مطالب عاليه و آن ذوق و معرفت را به كار گيرند، در نتیجه همانند مثنوى نمى‏‌توانند بياورند. و كسى هم كه حكيم است ولى شاعر بليغى نيست، نمى‌‏تواند حكمتى را كه دارد در شعر بيان كند واز آوردن مثل كتاب مولوى عاجز مى‏‌شود. از این رو اقرار مى‏‌كردند كه او شاعرترين شاعران است و خود ملك‏‌الشعراء حكيم نبود و از آوردن مثل مثنوى عاجز بود.
با خود انديشيدم خداوند به تو حكمت و شعر را روزى فرموده بيشتر از آن چيزى كه به مولوى روزى فرموده. گذشته از آنكه در حكمت مولوى، مُنكَراتى است كه مخالف با كتاب خدا و سنت پيغمبرش صلی الله علیه و آله است. پس اگر من بعضى از مطالب حكمت را به شعر درآوردم، از رو در رويى با شعرهاى تو شاعران عاجز مى‏‌شوند همان‏‌گونه كه از رويارويى با مثنوى عاجز شدند. پس به شعر درآوردم در حالى كه هيچ نيرويى نيست مگر از خداوند، به‌‏گونه‌‏اى كه اگر مولوى زنده بود، اظهار مى‏‌كرد كه من از او شاعرتر و فصيح‏‌تر و بليغ‌‏تر و حكيم‌‏تر هستم.

- مرحوم عالم ربانی حاج محمدکریم کرمانی اع (ترجمه‌ای از ص٧٩ رساله الشهاب الثاقب)
@AghayedNet

🌷تأملاتی بر عباراتِ مذکور از رساله «الشهاب الثاقب»

نظر به اينكه عالم ربانی مرحوم حاج محمدکريم کرمانی اعلی الله مقامه در مقام تحدّی با امثال مولوی می‌باشد و منظور شريفش ابطال مبانی و مسائل حكمتی است كه مولوی در مثنوی آورده و با كتاب خدا و سنّت پيامبر صلی الله عليه و آله مخالفت دارد، از خود و مثنوی خود تمجيد و تكريم می‌فرمايد.
و ديگر از جهت آنكه چنين حكمت و اين‌‏گونه طبع و قريحه و ذوق را نعمت خدا می‌بيند و فضل او می‌داند، به مقتضای «و امّا بنعمة ربّك فحدّث» در مقام تمجيد و تجليل خود و مثنوی خود برآمده است.
از اينها گذشته در كتابی اين ‌بيان را می‌فرمايد كه در رد علی‌محمد باب دروغ‌گو و ملحد و تابعان آن ملعون مرقوم فرموده‏‌اند و به مناسبت، اين جريان را يادآور می‌‏شوند و اين خود يك «تاكتيك» به حساب می‌‏آيد كه آن ملعون‌ها به كتاب سراسر مزخرفات باب ملعون به نام «بيان» می‌بالند و اين بزرگوار تودهنی محكمی به دهان پليد آنان می‌کوبد كه ما با داشتن اين حكمت و معرفت و علم و با داشتن اين طبع و ذوق و قريحه سرشار و اين‏ همه تصنيف، ادّعايی نداشته و خود را از نوكران محمّد و آل ‏محمّد صلّی اللّه عليهم اجمعين می‌شماريم و آن ملعون ملحد با آن‏ همه حماقت و سفاهت و جهالت و طبع منحرف، مدّعی چه مقاماتی گرديده و الحق كه بايد درباره تابعان آن ملعون و امثال او گفت:
چشم باز و گوش باز و اين عَمی
حيرتم از چشم‏‌بندی خدا
و مناسبتی كه اقتضا كرده اين مطلب را ذكر فرمايد آن است كه بعد از نقل اقوال و نظريّاتی كه درباره وجه و جهت معجزه بودن قرآن تا آن زمان اظهار شده، و خودْ وجه و جهت آن را بیان می‌‌کند، در نتيجه می‌‏فرمايد كه در عالم الفاظ قرآن معجز است در دو مقام:
اوّل آنكه قرآن از نظر مطالب در مقامی است كه فوق مدارك عرب است و آن چنان نبود كه بتوانند دست به اسرار آن بيابند و بشناسند آن اسرار را تا مانندش بياورند؛
و دوّم آنكه عرب مهارتی داشتند در آن زمان در صنعت فصاحت و بلاغت و بدايع و حسن تأليف و تركيب و... پس قرآن نازل شد بر نظمی و فصاحت و بلاغت و بدايعی كه عقل‌های آنها حيران شد و در برابر آن مبهوت گرديدند.
@AghayedNet

✔️چرا مثبت نوشتن درباره شیخیه، شجاعت می خواهد؟

یاد نکردن از جریان شیخیه در کتاب های مرتبط، باعث شگفتی اهل فن است.
متأسفانه بارها در کتب متعدد دیده شده است که مؤلف این خلأ را در کتاب خود تحمل کرده و سیر تاریخی و بحثیِ کتاب را ناقص کرده است و با این حال به بررسی این اندیشه نپرداخته است. به راستی این خودسانسوری به چه علت است؟

🔻ادامه در لینک زیر:

http://www.aghayed.net/mosbatneveshtan/

🔺رسائلی از عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی، شاگرد بارز مرحوم حاج محمدکریم کرمانی، اعلی الله مقامهما که در ماه جمادی الآخرة نگارش آن به پایان رسیده است.
@AghayedNet

رسالةٌ فی مخازی أقوال بعض الفِرَق و مقابیح أفعالهم
رساله ای از مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اع
به زبان عربی
در نقل عقاید باطله بعضی فرقه های صوفیه از جمله صوفیه نعمت اللهی
#کتاب
@AghayedNet

▪️از فرمایش های مکتبی

🔺معنای اصرار بر گناه
@AghayedNet

✔️دیدگاه شیخیه درباره «ما لیس بحدیث»

🔹متنِ منسجمِ این نشست در لینک زیر در دسترس است:
https://t.me/AghayedNet/3632
🔸با تشکر از دوستانی که فیلم این نشست را تنظیم و در لینک زیر آپلود کرده‌اند:
https://b2n.ir/hadith

✔️دیدگاه شیخیه درباره «مَا لَیسَ بِحَدیث»

🔻«ما لیس بحدیث»؛ مفهوم، ریشه‌ و موضع‌گیری‌ها

«ما لیس بحدیث» عباراتی هستند که به عنوان حدیثی از رسول خدا صلی الله علیه و آله یا دیگر معصومان علیهم‌السلام نقل می‌شوند؛ ولی در اصل سخن فردی غیر معصوم است. دکتر احمد پاکتچی برای عنوانِ «ما لیس بحدیث»، معادلِ «حدیث‌نما» یا «حدیث‌انگاری کلام غیر معصوم» را پیشنهاد کرده است.

حدیث‌نماها یا «حدیث‌گونه»ها، طیفی از ضرب‌المثل‌ها و محاورات تا سخنان حکیمان و فرزانگان را در بر می‌گیرد که به خطا، حدیث انگاشته شده است. عامل ورود این عبارات به منابع حدیثی، نَه تعمد در دروغ، بلکه خطا یا تسامح است.

در تاریخ شیعه و اهل سنت، مطالعات محدودی با تمرکز بر پدیده حدیث‌گونه‌ها یا حدیث‌نماها دیده می‌شود. یکی از مهم‌ترین این آثار در مطالعات اهل سنت، کتاب «الجد الحثیث فیما لیس بحدیث» تألیف احمد بن عبدالکریم غَزّی (د۱۱۴۳ق) است.

بزرگان مکتب استبصار (شیخیه راستین) به مثابه یک اندیشه با منظومه فکری کامل، درباره این پدیده بیاناتی فرموده‌اند. این بیانات به طور منسجم و تحت عنوان خاصی ارائه نشده است؛ بلکه با در نظر گرفتن مجموع فرمایش‌ها دیدگاه این بزرگواران به دست می آید.

برخورد شیخیه با روایات معصومین علیهم‌السلام و نقدهای ایشان بر علم رجال، سبب شده است برخی گمان کنند نگاه شیخیه به روایات، یک نگاه به اصطلاح «بی در و پیکر» است و هیچ ضابطه‌ای در میان نیست. این خطا، همچون دیگر خطاهایی است که پژوهشگران مرتکب شده‌اند و به شنیده‌ها اکتفا کرده و منابع اصیل را، خود بررسی‌نکرده، حُکمی صادر کرده‌اند.

قطعاً شیخیه در برخورد با روایات ضابطه‌مند عمل کرده و می‌کنند. تأمل بر همین حدیث‌نماها، نشان می‌دهد که شیخیه خط‌کشی‌های مهمی در منظومه فکری خود انجام داده‌اند.

عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اع در بعضی عبارات خود، یکی از ریشه‌های پدیده «ما لیس بحدیث»‌ را توضیح فرموده‌اند. ایشان می‌فرمایند برخی از «متفکهین» که شامل اهالی ادبیات و شعر و گعده‌های شاعرانه می‌شود، نزد علماء می‌رفتند و بعضی عبارات مسجّع و مقفّی یا بعضی کلمات قِصار را نقل کرده و به ائمه نسبت می‌دادند و شرح آن جملات و کلمات را از آن عالم درخواست می‌کردند. به تدریج این جملات و کلمات را میان مردم منتشر می‌کردند و به عنوان مرویّات از ائمه در کتب نقل می‌شد.

فرآیندی که اشاره شد، همان است که امروزه در تعریف «ما لیس بحدیث» اشاره کرده‌اند و مرحوم آقای کرمانی اع بیش از یک قرن قبل تذکر فرموده است.

موضع شیخیه درباره این‌ حدیث‌گونه‌ها چیست؟

برای خواندن متن کامل، لینک زیر را لمس یا کلیک کنید:
🔻🔻🔻
http://www.aghayed.net/hadith/

🔺رسائلی از عالم ربانی مرحوم حاج سید کاظم رشتی رفع الله شأنه که در ماه جمادی الآخرة نگارش آن به پایان رسیده است.
@AghayedNet

✔️معرفی نسخه‌ای خطی و جالب توجه از جلد اول و دوم کتاب مبارک شرح الزیارة الجامعة الکبیرة

🔹امتیاز: نسخه در زمان حیات مصنف بزرگوار و نزدیک به زمان تألیف کتابت شده است.
یادداشتی به‌ خط مرحوم شیخ علی بن احمد، فرزند شیخ بزرگوار اعلی الله مقامه در ابتداء نسخه دیده می‌شود.

🔹کاتب، ابوالقاسم بن عباس موسوی است. وی این نسخه را هنگام بازگشت از کربلا به سمت گیلان، در کرمانشاه نوشته است.

🔸تحریر جزء اول آن روز شنبه سوم جمادی‌ الآخرة سال ۱۲۳۰ق، در حدود بیست و پنج روز به‌ پایان رسیده است.

🔸جزء دوم در پایان جمادی‌ الآخرة یا اول رجب ۱۲۳۰ ق، در حدود بیست و چهار روز تحریر شده است. براساس نوشته کاتب، روز پایان کتابت این جزء، هم‌ زمان با روز سفر شیخ مرحوم اع از کرمانشاه به سمت عتبات عالیات است.

▪️کاتب در انجامه جلد دوم چنین می‌نگارد:
«و قد فرغ من کتابته یوم الجمعة سلخ شهر جمادی الآخر او غرة رجب المرجب من سنه ۱۲۳۰ و العبد الجانی الآثم ابن العباس الموسوی ابوالقاسم و مدة کتابته اربع و عشرون یوما تقریبا و کان یوم الفراغ منه یوم ارتحال شیخنا مصنف الکتاب من قصبة کرمان‌شاهان الی صوب العتبات العالیات سلمه تعالی و اطال بقائه و بلغه اقصی مرامه بمحمد و آله الطاهرین و السلام علینا و علی عباد الله الصالحین. تم.»

🔻به پیوست:

_ تصویر صفحه نخست و صفحه پایانی جلد اول

_ تصویر صفحه نخست و پایانی جلد دوم

_ تصویر نوشته فرزند شیخ مرحوم اع در ابتداء نسخه
@AghayedNet