@AghayedNet_الشیخ حسین.pdf
1.9 MB
اجازه مرحوم شیخ حسین آل عصفور بحرانی رحمة الله علیه به عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی اع
@AghayedNet
@AghayedNet
AghayedNet
@AghayedNet
✔️یادداشتی کوتاه بر نسخه ای از تفسیر مرآة الأنوار و مشکاة الأسرار
🔻به مناسبت انتشار چاپ جدید این کتاب
🔹تفسیر مرآة الأنوار به شیوه روائی است و مقدمه ای مبسوط در علوم قرآن دارد؛ شامل سه مقاله و هر مقاله دارای چند فصل است.
مقدمه این تفسیر مستقلاً در ۱۲۹۵ق در تهران چاپ سنگی شده و سهواً به نام شیخ عبداللطیف کازرونی نسبت داده شد. سپس با تصحیح نام مؤلف (ابوالحسن عاملی) بارها تجدید چاپ شده است. این مقدمه، به عنوان مقدمه تفسیر البرهان منتشر شده است.
🔹در صفحه اول از نسخه ای از تفسیر مرآة الأنوار...، یادداشتی درباره این کتاب نگاشته شده است که ظاهراً از عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی أع است. در این یادداشت اشاره شده است مصنف این کتاب، شیخ ابوالحسن، جد شیخ محمدحسن صاحب جواهر (جواهرالکلام در فقه) است و از کتاب وی تمجید فرموده اند. آخر این یادداشت مزین به کلمه «کریم» است:
«مصنف هذا الکتاب الشیخ أبوالحسن جد الشیخ محمدحسن صاحب الجواهر فی الفقه و لله درّه اعلی الله مقامه و رفع فی الخلد أعلامه و حشره مع محمد و آله سلام الله علیهم، کریم.»
🔹بعضی از موضوعات مقدمه مفصل کتاب «مرآةالأنوار...» چنین است:
ـ در بیان آنچه دلالت می کند که قرآن بطونی دارد و آیات آن تأویلات دارد؛
ـ مفاد فقره های قرآن، منحصر به یک زمان نیست؛
ـ اشاره به روایاتی که دلالت می کند باطن قرآن و تأویل آن بالنسبه به ائمه طاهرین است علیهم السلام و ولایت ایشان و تابعان ایشان؛
ـ توضیحاتی درباره ایمان به ظاهر قرآن و باطن و تأویل و تنزیل آن و... .
yon.ir/xNJtk
@AghayedNet
🔻به مناسبت انتشار چاپ جدید این کتاب
🔹تفسیر مرآة الأنوار به شیوه روائی است و مقدمه ای مبسوط در علوم قرآن دارد؛ شامل سه مقاله و هر مقاله دارای چند فصل است.
مقدمه این تفسیر مستقلاً در ۱۲۹۵ق در تهران چاپ سنگی شده و سهواً به نام شیخ عبداللطیف کازرونی نسبت داده شد. سپس با تصحیح نام مؤلف (ابوالحسن عاملی) بارها تجدید چاپ شده است. این مقدمه، به عنوان مقدمه تفسیر البرهان منتشر شده است.
🔹در صفحه اول از نسخه ای از تفسیر مرآة الأنوار...، یادداشتی درباره این کتاب نگاشته شده است که ظاهراً از عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی أع است. در این یادداشت اشاره شده است مصنف این کتاب، شیخ ابوالحسن، جد شیخ محمدحسن صاحب جواهر (جواهرالکلام در فقه) است و از کتاب وی تمجید فرموده اند. آخر این یادداشت مزین به کلمه «کریم» است:
«مصنف هذا الکتاب الشیخ أبوالحسن جد الشیخ محمدحسن صاحب الجواهر فی الفقه و لله درّه اعلی الله مقامه و رفع فی الخلد أعلامه و حشره مع محمد و آله سلام الله علیهم، کریم.»
🔹بعضی از موضوعات مقدمه مفصل کتاب «مرآةالأنوار...» چنین است:
ـ در بیان آنچه دلالت می کند که قرآن بطونی دارد و آیات آن تأویلات دارد؛
ـ مفاد فقره های قرآن، منحصر به یک زمان نیست؛
ـ اشاره به روایاتی که دلالت می کند باطن قرآن و تأویل آن بالنسبه به ائمه طاهرین است علیهم السلام و ولایت ایشان و تابعان ایشان؛
ـ توضیحاتی درباره ایمان به ظاهر قرآن و باطن و تأویل و تنزیل آن و... .
yon.ir/xNJtk
@AghayedNet
✔️معرفی نسخه ای خطی و جالب توجه از جلد اول و دوم کتاب مبارک شرح الزیارة الجامعة الکبیرة
🔹امتیاز: نسخه در زمان حیات مصنف بزرگوار و نزدیک به زمان تألیف کتابت شده است.
یادداشتی به خط مرحوم شیخ علی بن احمد، فرزند شیخ بزرگوار اعلی الله مقامه در ابتدای نسخه دیده میشود.
🔹کاتب، ابوالقاسم بن عباس موسوی است. وی این نسخه را هنگام بازگشت از کربلا به سمت گیلان، در کرمانشاه نوشته است.
🔸تحریر جزء اول آن روز شنبه سوم جمادی الآخرة سال ۱۲۳۰ق، در حدود بیست و پنج روز به پایان رسیده است.
🔸جزء دوم در پایان جمادی الآخرة یا اول رجب ۱۲۳۰ ق، در حدود بیست و چهار روز تحریر شده است. براساس نوشته کاتب، روز پایان کتابت این جزء، هم زمان با روز سفر شیخ مرحوم اع از کرمانشاه به سمت عتبات عالیات است.
▪️کاتب در انجامه جلد دوم چنین می نگارد:
«و قد فرغ من کتابته یوم الجمعة سلخ شهر جمادی الآخر او غرة رجب المرجب من سنه ۱۲۳۰ و العبد الجانی الآثم ابن العباس الموسوی ابوالقاسم و مدة کتابته اربع و عشرون یوما تقریبا و کان یوم الفراغ منه یوم ارتحال شیخنا مصنف الکتاب من قصبة کرمان شاهان الی صوب العتبات العالیات سلمه تعالی و اطال بقائه و بلغه اقصی مرامه بمحمد و آله الطاهرین و السلام علینا و علی عباد الله الصالحین. تم.»
🔻به پیوست:
_ تصویر صفحه نخست و صفحه پایانی جلد اول
_ تصویر صفحه نخست و پایانی جلد دوم
_ تصویر نوشته فرزند شیخ مرحوم اع در ابتداء نسخه
(۱۵۳۱)
@AghayedNet
🔹امتیاز: نسخه در زمان حیات مصنف بزرگوار و نزدیک به زمان تألیف کتابت شده است.
یادداشتی به خط مرحوم شیخ علی بن احمد، فرزند شیخ بزرگوار اعلی الله مقامه در ابتدای نسخه دیده میشود.
🔹کاتب، ابوالقاسم بن عباس موسوی است. وی این نسخه را هنگام بازگشت از کربلا به سمت گیلان، در کرمانشاه نوشته است.
🔸تحریر جزء اول آن روز شنبه سوم جمادی الآخرة سال ۱۲۳۰ق، در حدود بیست و پنج روز به پایان رسیده است.
🔸جزء دوم در پایان جمادی الآخرة یا اول رجب ۱۲۳۰ ق، در حدود بیست و چهار روز تحریر شده است. براساس نوشته کاتب، روز پایان کتابت این جزء، هم زمان با روز سفر شیخ مرحوم اع از کرمانشاه به سمت عتبات عالیات است.
▪️کاتب در انجامه جلد دوم چنین می نگارد:
«و قد فرغ من کتابته یوم الجمعة سلخ شهر جمادی الآخر او غرة رجب المرجب من سنه ۱۲۳۰ و العبد الجانی الآثم ابن العباس الموسوی ابوالقاسم و مدة کتابته اربع و عشرون یوما تقریبا و کان یوم الفراغ منه یوم ارتحال شیخنا مصنف الکتاب من قصبة کرمان شاهان الی صوب العتبات العالیات سلمه تعالی و اطال بقائه و بلغه اقصی مرامه بمحمد و آله الطاهرین و السلام علینا و علی عباد الله الصالحین. تم.»
🔻به پیوست:
_ تصویر صفحه نخست و صفحه پایانی جلد اول
_ تصویر صفحه نخست و پایانی جلد دوم
_ تصویر نوشته فرزند شیخ مرحوم اع در ابتداء نسخه
(۱۵۳۱)
@AghayedNet
أیْنَ الطّالِبُ بِدَمِ الْمَقْتُولِ بِکَرْبَلاءَ
أَیْنَ ابْنُ النَّبِىِّ الْمُصْطَفى
وَ ابْنُ عَلِىٍّ الْمُرْتَضى
وَ ابْنُ فاطِمَةَ الْکُبْرى
@AghayedNet
أَیْنَ ابْنُ النَّبِىِّ الْمُصْطَفى
وَ ابْنُ عَلِىٍّ الْمُرْتَضى
وَ ابْنُ فاطِمَةَ الْکُبْرى
@AghayedNet
✔️گزارشی از مواعظ ماه رمضان ۱۲۹۷ عالم ربانی مرحوم آقای شریف طباطبائی اع
🔹به ضمیمه فایل تصحیح شده این مواعظ
🔸به مناسبت ارائه فایل نشریه «آفاق نور» در بعضی سایت ها
چندی پیش مواعظی از آقای حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبایی اعلی الله مقامه به چاپ رسید؛ اما نه به نام این بزرگوار بلکه با نام «محمدباقر بهاری»! و در مقدمه این کتاب زندگینامه محمدباقر بهاری نقل شد و مفصل به بررسی زندگی و آثار این شخصیت پرداخته شد. البته از دستاندرکاران چاپ این کتاب مبارک سپاسگزاری میکنیم که به این تُراث ارزشمند توجه نشان دادهاند... میراثی معنوی که متأسفانه مهجور بوده است.
مصححان این کتاب دریافتهاند که نام این کتاب در فهرست کتابهای محمدباقر بهاری ذکر نشده؛ ولی با اینحال بهوسیله توجیهاتی نتیجهگیری کردهاند که «در هر حال در انتساب نسخه به ایشان جای هیچگونه بحث و مشکلی نیست.» (مقدمه کتاب، ص۳۴) جالب اینکه در همین مقدمه در صفحه ۲۴ تصریح شده است که محمدباقر بهاری در سال ۱۲۹۷ق «عازم عتبات عالیه شد» و در اواخر مقدمه (صفحه۳۳) آمده است که «این اثر محصول سخنرانی یک ماه مبارک، سال ۱۲۹۷ق در مسجد معروف به مسجد میرزا تقی در همدان است.» مگر آنکه بگوییم محمدباقر بهاری پس از ماه رمضان عازم عتبات شد که به طور کلی انتساب این مواعظ به این عالم، با توجه به دلایل محکم صحیح نیست. نخستین قرینه اینکه محمدباقر بهاری در سال۱۲۹۷ق، ۲۲ساله بوده است و ارائه مواعظی چنین عمیق، حاصل پختگیِ خاصی است.
دلیل صریحتر و دقیقتر، توجه ویژه به مرحوم شیخ احمد احسائی اعلی الله مقامه در این مواعظ است و به تعبیر مصحح «گاه هم به حمایت از او (شیخ احمد احسائی) پرداخته است و او را با نام استاد خطاب میکند.» و بعد تصریح میکند که در میان شاگردان شیخ احسائی «به مرحوم شیخ محمدباقر بهاری اشاره نشده است»! گذشته از آنکه در متن موعظه به شیخیبودنِ موعظهکننده تصریح شده است. آنجا که میفرماید: «میگویند: بابا این شیخیها به معاد جسمانی قائل نیستند. بابا واللهِ و باللهِ ما به معاد جسمانی قائل هستیم. به آن پیر به آن پیغمبر، ما بهتر از آن کسان دیگر قائلیم به معاد جسمانی...» (مواعظ، ص۳۵۹)
دلیلی واضحتر لحنِ گفتار و جملهبندی عبارات است که حتی به اندک دقتی میتوان مطابقت لحن این مواعظ را با دیگر مواعظ حاج محمدباقر شریف طباطبایی اعلی الله مقامه متوجه شد.
به هر روی خلط میان شخصیت مرحوم آقای شریف طباطبائی و محمدباقر بهاری سابقه دارد.
این اشتباه در کتاب «تراجم الرجال» (چ۱، السید أحمد الحسیني، دلیل ما، ۱۴۲۲) نیز روی داده است. به گونهای که در جلد سوم، صفحه۹۲ آمده است: محمدباقر بن محمدجعفر الشیخي البهاری الهمذانی (ق۱۳-۱۳۱۹) مذکور في نقباء البشر، ص۲۰۰...) و در صفحه ۹۱«آقا محمدباقر الاصبهانی.»
مؤلف در ذیل عنوان میرزا محمدباقر بهاری، علاوه بر اضافه نمودن کلمه شیخی، سال فوت و شرح حال مرحوم آقای همدانی اعلی الله مقامه را آورده و دو لفظ «شیعی» و «شیخی» را یکسان خوانده است؛ در حالی که شرح حال آقای شریف طباطبایی اعلی الله مقامه در نقباء البشر، صفحه۲۰۰تحت عنوان الشیخ المیرزا محمدباقر الهمدانی م۱۳۱۹ ذکر شده و هم در الکرام البررة صفحه۱۷۶ تحت عنوان الشیخ الآغا محمدباقر الاصفهانی (بعد۱۲۸۱) با عبارت «هو الشیخ الآغا محمدباقر بن محمدجعفر القهی الصفهانی.»
البته مؤلف در صفحه۹۱شرح حال ایشان را تحت عنوان «آقا محمدباقر الإصبهانی» آورده است و به صحفه۱۷۶ از الکرام البررة ارجاع داده است؛ ولی در صفحه بعد، دوباره از ایشان با عنوان مصحًفِ یاد شده، تعبیر آورده است.
به این خلط، در مقاله «تأملی کوتاه در تراجم الرجال» نیز اشاره شده است (مجله آیینه پژوهش، ش۸۱، ص۸۰)
به هر روی، شرح حال مفصل مرحوم بهاری همدانی در مقدمه کتاب القضاء و الشهادات ایشان به چاپ رسیده است و شرح حال آقای شریف طباطبایی، غیر از منابع مکتبی، در کتابهای مختلفی از جمله در کتاب خاندان شیخ الإسلام مرحوم مهدوی به مناسبت ارتباط نسبی ایشان با مرحوم محقق سبزواری آمده است.
🔻به پیوست:
__تصاویری از مواعظ آقای شریف طباطبائی، چاپ آفاق نور
__فایل مواعظ آقای شریف طباطبائی، نسخه احیاء شده آن توسط آفاق نور
__فایل مواعظ آقای شریف طباطبائی، نسخه تصحیح شده، طبق نسخه اصل
@AghayedNet
🔹به ضمیمه فایل تصحیح شده این مواعظ
🔸به مناسبت ارائه فایل نشریه «آفاق نور» در بعضی سایت ها
چندی پیش مواعظی از آقای حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبایی اعلی الله مقامه به چاپ رسید؛ اما نه به نام این بزرگوار بلکه با نام «محمدباقر بهاری»! و در مقدمه این کتاب زندگینامه محمدباقر بهاری نقل شد و مفصل به بررسی زندگی و آثار این شخصیت پرداخته شد. البته از دستاندرکاران چاپ این کتاب مبارک سپاسگزاری میکنیم که به این تُراث ارزشمند توجه نشان دادهاند... میراثی معنوی که متأسفانه مهجور بوده است.
مصححان این کتاب دریافتهاند که نام این کتاب در فهرست کتابهای محمدباقر بهاری ذکر نشده؛ ولی با اینحال بهوسیله توجیهاتی نتیجهگیری کردهاند که «در هر حال در انتساب نسخه به ایشان جای هیچگونه بحث و مشکلی نیست.» (مقدمه کتاب، ص۳۴) جالب اینکه در همین مقدمه در صفحه ۲۴ تصریح شده است که محمدباقر بهاری در سال ۱۲۹۷ق «عازم عتبات عالیه شد» و در اواخر مقدمه (صفحه۳۳) آمده است که «این اثر محصول سخنرانی یک ماه مبارک، سال ۱۲۹۷ق در مسجد معروف به مسجد میرزا تقی در همدان است.» مگر آنکه بگوییم محمدباقر بهاری پس از ماه رمضان عازم عتبات شد که به طور کلی انتساب این مواعظ به این عالم، با توجه به دلایل محکم صحیح نیست. نخستین قرینه اینکه محمدباقر بهاری در سال۱۲۹۷ق، ۲۲ساله بوده است و ارائه مواعظی چنین عمیق، حاصل پختگیِ خاصی است.
دلیل صریحتر و دقیقتر، توجه ویژه به مرحوم شیخ احمد احسائی اعلی الله مقامه در این مواعظ است و به تعبیر مصحح «گاه هم به حمایت از او (شیخ احمد احسائی) پرداخته است و او را با نام استاد خطاب میکند.» و بعد تصریح میکند که در میان شاگردان شیخ احسائی «به مرحوم شیخ محمدباقر بهاری اشاره نشده است»! گذشته از آنکه در متن موعظه به شیخیبودنِ موعظهکننده تصریح شده است. آنجا که میفرماید: «میگویند: بابا این شیخیها به معاد جسمانی قائل نیستند. بابا واللهِ و باللهِ ما به معاد جسمانی قائل هستیم. به آن پیر به آن پیغمبر، ما بهتر از آن کسان دیگر قائلیم به معاد جسمانی...» (مواعظ، ص۳۵۹)
دلیلی واضحتر لحنِ گفتار و جملهبندی عبارات است که حتی به اندک دقتی میتوان مطابقت لحن این مواعظ را با دیگر مواعظ حاج محمدباقر شریف طباطبایی اعلی الله مقامه متوجه شد.
به هر روی خلط میان شخصیت مرحوم آقای شریف طباطبائی و محمدباقر بهاری سابقه دارد.
این اشتباه در کتاب «تراجم الرجال» (چ۱، السید أحمد الحسیني، دلیل ما، ۱۴۲۲) نیز روی داده است. به گونهای که در جلد سوم، صفحه۹۲ آمده است: محمدباقر بن محمدجعفر الشیخي البهاری الهمذانی (ق۱۳-۱۳۱۹) مذکور في نقباء البشر، ص۲۰۰...) و در صفحه ۹۱«آقا محمدباقر الاصبهانی.»
مؤلف در ذیل عنوان میرزا محمدباقر بهاری، علاوه بر اضافه نمودن کلمه شیخی، سال فوت و شرح حال مرحوم آقای همدانی اعلی الله مقامه را آورده و دو لفظ «شیعی» و «شیخی» را یکسان خوانده است؛ در حالی که شرح حال آقای شریف طباطبایی اعلی الله مقامه در نقباء البشر، صفحه۲۰۰تحت عنوان الشیخ المیرزا محمدباقر الهمدانی م۱۳۱۹ ذکر شده و هم در الکرام البررة صفحه۱۷۶ تحت عنوان الشیخ الآغا محمدباقر الاصفهانی (بعد۱۲۸۱) با عبارت «هو الشیخ الآغا محمدباقر بن محمدجعفر القهی الصفهانی.»
البته مؤلف در صفحه۹۱شرح حال ایشان را تحت عنوان «آقا محمدباقر الإصبهانی» آورده است و به صحفه۱۷۶ از الکرام البررة ارجاع داده است؛ ولی در صفحه بعد، دوباره از ایشان با عنوان مصحًفِ یاد شده، تعبیر آورده است.
به این خلط، در مقاله «تأملی کوتاه در تراجم الرجال» نیز اشاره شده است (مجله آیینه پژوهش، ش۸۱، ص۸۰)
به هر روی، شرح حال مفصل مرحوم بهاری همدانی در مقدمه کتاب القضاء و الشهادات ایشان به چاپ رسیده است و شرح حال آقای شریف طباطبایی، غیر از منابع مکتبی، در کتابهای مختلفی از جمله در کتاب خاندان شیخ الإسلام مرحوم مهدوی به مناسبت ارتباط نسبی ایشان با مرحوم محقق سبزواری آمده است.
🔻به پیوست:
__تصاویری از مواعظ آقای شریف طباطبائی، چاپ آفاق نور
__فایل مواعظ آقای شریف طباطبائی، نسخه احیاء شده آن توسط آفاق نور
__فایل مواعظ آقای شریف طباطبائی، نسخه تصحیح شده، طبق نسخه اصل
@AghayedNet
@AghayedNet_مواعظ آفاق نور.pdf
22 MB
مواعظ عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی اع، در ماه رمضان ۱۲۹۷
نسخه نشریه آفاق نور
#کتاب
@AghayedNet
نسخه نشریه آفاق نور
#کتاب
@AghayedNet
@AghayedNet_مواعظ ماه رمضان1297.pdf
4.9 MB
مواعظ عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی اع، در ماه رمضان ۱۲۹۷
نسخه مقابله شده با نسخه اصل
#کتاب
@AghayedNet
نسخه مقابله شده با نسخه اصل
#کتاب
@AghayedNet
Ershad.pdf
360.5 KB
دیدگاه مکتب استبصار درباره حضرت زهرا سلام الله علیها
ارشادالعوام، جلد سوم، متن فصل دوم از بخشِ «مقام ابوابیت»
@AghayedNet
ارشادالعوام، جلد سوم، متن فصل دوم از بخشِ «مقام ابوابیت»
@AghayedNet
AghayedNet
Ershad.pdf
خلاصه مطالب فصل دوم از بخشِ «مقام ابوابیت»، جلد سوم کتاب ارشادالعوام، نگاشته عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اع
🔺در بیان مقامات حضرت زهرا سلام الله علیها
@AghayedNet
🔺در بیان مقامات حضرت زهرا سلام الله علیها
@AghayedNet
✔️از فرمایش های مکتبی
🔹اللهم انى اسئلك بحقّ فاطمة و أبيها و أمها و بعلها و بنيها و السرّ المستودع فيها
اگرچه صلوات فرستادن بر آن بزرگواران اشکالی ندارد ولی عبارت «و السر المستودع فیها» در مأثورات دیده نشده است. به هر روی این صلوات را به عنوان ذکر مطلق به دو صورت میتوان خواند:
۱. اللهم صل علی فاطمة و ابیها و أمها و بعلها و بنیها بعدد ما احاط به علمک
۲. اللهم انی اسئلک بفاطمة و ابیها و بعلها و بنیها و السر المستودع فیها، و بعد حوائج را ذکر کنیم.
هنگام صلوات بر حضرت، اللهم صل که گفته می شود، تعبیر «و السر المستودع فیها» گفته نشود.
اما اگر توسل است، سر مستودع گفته شود. یعنی: اللهم انی اسئلک بحق فاطمة و بحق السر المستودع.
سر مستودع جمیع شئونات ولایتی محمد و آل محمد علیهم السلام است که در مقام فاطمیت تنزل میکند و دست عنایت آن بزرگواران که به سوی خلق دراز میشود از آستین فاطمیت بیرون میآید.
@AghayedNet
🔹اللهم انى اسئلك بحقّ فاطمة و أبيها و أمها و بعلها و بنيها و السرّ المستودع فيها
اگرچه صلوات فرستادن بر آن بزرگواران اشکالی ندارد ولی عبارت «و السر المستودع فیها» در مأثورات دیده نشده است. به هر روی این صلوات را به عنوان ذکر مطلق به دو صورت میتوان خواند:
۱. اللهم صل علی فاطمة و ابیها و أمها و بعلها و بنیها بعدد ما احاط به علمک
۲. اللهم انی اسئلک بفاطمة و ابیها و بعلها و بنیها و السر المستودع فیها، و بعد حوائج را ذکر کنیم.
هنگام صلوات بر حضرت، اللهم صل که گفته می شود، تعبیر «و السر المستودع فیها» گفته نشود.
اما اگر توسل است، سر مستودع گفته شود. یعنی: اللهم انی اسئلک بحق فاطمة و بحق السر المستودع.
سر مستودع جمیع شئونات ولایتی محمد و آل محمد علیهم السلام است که در مقام فاطمیت تنزل میکند و دست عنایت آن بزرگواران که به سوی خلق دراز میشود از آستین فاطمیت بیرون میآید.
@AghayedNet