AghayedNet

⚡️جزئیاتِ شهادت مرحوم حاج میرزا علی‌محمد نائینی، در روز دوم واقعه همدان، با توجه به متن کتاب عبرة‌ لمن اعتبر

روز دوم شوال1315ق...بالاخره حاج میرزا علی‌محمد از کوچه بالای امامزاده رفت و یکی از همسایگانش به نام حاج محمد بزاز که با اشرار همدست بود...عبایش را به سرش کشیده و پشت سر او از دور می‌آمد و به هر کس از اشرار می‌رسید با اشاره او را باخبر می‌کرد و همراه می‌شدند تا آنکه جمعیت زیادی شدند.
پس در کوچه خلوتی از محله زندیان نزدیک خانه حاج سید اسحاقِ مجتهد که دشمن سرسخت شیخیه بود ناگهان به آن بیچاره حمله کردند و اول لباس قیمتی او را غارت کردند و بعد حربه‌های قَتّاله خود را بر بدنش فرود آوردند و او را کشان کشان به خانه حاج سید اسحاق و حضور او بردند تا به فتوای او آن بیچاره را بکشند.
و جناب مجتهد بعد از آنکه آن مظلوم را دید و شهادت‌های اسلامی و ایمانی را از او شنید، با عصبانیت به اشرار پرخاش کرد که چرا این ملعون بی‌ دین را به خانه من آورده‌اید؟ زود باشید او را بیرون ببرید و خودتان می دانید. و فوراً در خانه اش را بست.
پس اراذل و اشرار که در آن وقت از پانصد نفر بیشتر شده بودند، آن مظلوم را با چوب و چماق و قمه و قدّاره و لگد و سنگ، گاهی می دواندند و گاهی می انداختند و به پهلو می کشیدند و هر کس هر حربه ای داشت از شمشیر و قمه و قداره، بر بدن مجروحش وارد می آورد و از هیچ گونه اذیت و صدمه ای درباره آن مظلوم مضایقه نداشتند.
و آن مظلوم بیچاره مرتب شهادت های اسلامی و ایمانی را ادا می کرد و مسلمانی خود را اظهار می نمود. و تنها التماسی که به آن مردم داشت همین بود که یک جرعه آب به من بدهید، آن وقت مرا بکشید و کارم را تمام نمائید.
اما آن شهادت ها و اظهار مسلمانی ها و تشنگی و التماسِ‌ آب ابداً در دل سنگ آن جمعیت سنگدل اثری نمی کرد تا آنکه شخصی به نام علی محمد پسر حاج کریم بزاز به اغوای شخص دیگری به نام میرزا علی پسر ملاکاظم از استغاثه و التماس آن مظلوم به تنگ آمده و با سرعت به خانه اش که در نزدیکی آن مکان بود رفت و یک ظرف نفت با پارچه ای آلوده به نفت آورد و فریاد می زد که آب آورده ام و عجب آبی آوردم.
و آن نفت را به گلو و بدن آن مظلوم ریخت و با آن پارچه نفت آلود آتش زد.
پس اشرار مانند دایره دور او را گرفتند، در حالی که او ایستاده و به زبان فصیح شهادت می داد و می سوخت، آن جمعیت می خندیدند و قهقهه می زدند و سر و صدا می کردند و او را مسخره و لعن می کردند. و آن مظلوم فریاد می زد که ای مردم بی حیا، این قرآن است به بازوی من بسته شده، من که دستم شکسته و مجروح است، لااقل این قرآن را از بازوی من باز کنید. اما آنها ابداً اعتنا نمی کردند و مشغول به هلهله و شادی و رذالت و شرارت خود بودند، تا آنکه آتش تمام شد و بدن آن مظلوم نیم سوخته از پا درآمد. پس بر او حمله کردند و در کشتنش بر یکدیگر سبقت می گرفتند و حربه های قتاله خود را بر او فرود می آوردند تا اینکه شش‌لولی به سینه اش خالی کردند و جانش را از آن صدمات خلاص کردند.
@AghayedNet

2.23K views06:50