AghayedNet

1.55K views14:12

✔️درباره کتاب «حصائل الفکر فی احوال الامام المنتظر»

کتاب «حصائل الفکر...» در سال 1970م در لبنان به چاپ رسید. این کتاب تألیفی است از مطالب حوزه مهدویت و غیبت و در آن از پژوهش های تازه خبری نیست.
به مناسبت بحث مدعیان بابیت، سخن از علیمحمد شیرازی لعنه الله به میان آورده و متأسفانه با تکیه بر کتاب خالصی زاده، او را زاده شیخیه دانسته و سپس، باز هم براساس نوشته های وی، مکتب شیخه را نقد کرده است.
پس از انتشار کتاب، بعضی از احسائی‌های بحرین به شدت برخورد کرده و این نویسنده بحرینی را نقد کردند؛ به گونه‌ای که حتی شیخ باقر آل عصفور، از علماء مشهور بحرین در آن زمان نیز از این کتاب راضی نبود. درباره نقد وی بر این کتاب، در کتاب «العقد الزاهر في ترجمة الشيخ باقر» نگاشته محمود طرادة، ضمن شمارش مؤلفات شیخ باقر آل عصفور آمده است:
«و منها الرد على صاحب كتاب (حصائل الفكر في أحوال الإمام المنتظر) عندما أشكل على بعض العبارات الواردة فيه، حيث لفت انتباهه إلى ذلك أحد الاحسائيين، فألقى الشيخ باقر ثلاث محاضرات متتاليات عن هذا الكتاب بمسجد مؤمن، وكان الحضور فوق ما يتصور.»
همچنین در نقد ابراهیم جمال الدین بر این کتاب با عنوان «الی صاحب حصائل الفکر» در بخش آخر، چنین آمده است:
«هذا و قد قلت فی صفحة 74 الی صفحة 80 نقلا عن الکتب المُعادیة للشیخیة ما لا یحمد ذکره و نشره مع العلم بأنهم من الشیعة الإمامیة الصادقین في الولاء لاهل البیت علیهم السلام و الأخذ عنهم و ان المرحوم العلامة الشیخ احمد الاحسائی الذی ینتسبون الیه هو من فطاحل علماء الشیعة الامامیة و حکمائهم و ان بینه و بین علمائنا الابرار فی طریق الاجازة له و منه اطراء جلیل و ثناء جمیل و لیس فی مؤلفاته ایّ انحراف و تغییر و تبدیل. فافهم ذلک و اعرف العلم الصحیح الذی یجب التدین به و اعرف حق العلم و أهله و واجب الاخاء لذوی العقیدة و الولاء و اجعلنی لک من الناصحین ـ ابراهیم جمال الدین.»
البته نویسنده کتاب معاند نبود ولی از روی ساده‌انگاری و چه بسا ساده‌لوحی، به شنیده‌ها اکتفا کرده بود و با مطالعه این کتاب مشخص می شود که هیچ مراجعه مستقیم به کتب شیخیه نداشته است و محض قرائت چند سطری از نوشته‌های خالصی زاده، آن را سندی معتبر پنداشته است (همان روش شایع میان پژوهندگان قشری و مراجعه‌کننده به منابع دست دوم و سوم...) آن هم خالصی‌زاده‌ای که به عداوت با بزرگان شهرت داشت و گذشته از فتاوای عجیب وی (همچون حرمت شهادت ثالثه - اشهد ان علیاً ولی الله - در اذان و اقامه و حرمت زنجیرزدن در روز عاشورا و...) کسی است که حسب و نسب مرحوم شیخ احمد احسائی را زیر سؤال برد (نعوذ بالله) که معلوم نیست از کجا آمده‌ اند! و حال آنکه آثار این بزرگوار در احساء موجود است (و الحمدلله) و تهمت های دیگری که در موضع خود پاسخ داده شده است.
نویسنده این کتاب پس از آگاهی از اشتباه فاحش خود آنچه درباره شیخیه نگاشته بود را در چاپ‌های بعد حذف کرد و هر کجا گفت و گویی در این باره داشت، به خطای خود اقرار می کرد. در دیوان وی نیز اشعاری ناظر به این موضوع دیده می شود.
وی در مصاحبه ای با «الوسط»، روزنامه معروف بحرین به این موضوع اشاره کرده است. در این مصاحبه می‌گوید پس از تألیف این کتاب دریافته است که کشفیه، همان شیخیه است و نقدهای زیادی از اطراف به او رسیده و بالاخره توضیح داده است که وی شخصی را متهم نکرده؛ بلکه فقط گفتار خالصی زاده را نقل کرده است.
آنچه اهمیت دارد، منفتح بودن است (و نه تعصب کورکورانه و جرح و تعدیل بی پایه) و همچنین برخورد منصفانه و قبول حق است؛ اگرچه به دست بردن در کتاب و حذف و تعدیل مطالب گذشته منجر شود... .
در پایان، بخشی از مصاحبه مؤلف کتاب را نقل می کنیم:
«أنا اعتبرت في هذا الكتاب أن الكشفية غير الشيخية في قضية سفراء الإمام المنتظر، فمن المعروف أن للامام أربعة سفراء، وبعد موت هؤلاء السفراء، ادعى عدد كبير من الناس أنهم سفراء الامام ومنهم السيدعلي الباب (إيراني) الذي فتح باب السفارة على مصراعيه، و عين عدداً من الوكلاء في مختلف الأماكن وهؤلاء ينتمون الى الشيخ أحمد الاحسائي (مؤسس مذهب الكشفية)، وتفاجأت لاحقا أن الشيخية هم الكشفية، وبعد مرور سنة من توزيع الكتاب في المكتبات في محرم العام اللاحق قام بقيادة الحملة ضدي أحد خطباء الإحساء الذي قال للمستمعين انني اتهمتهم بالمغالاة، وبعثنا الكتاب إليهم وكل من اشترى الكتاب قام بسبي وشتمي، ووصلت الرسائل الى البحرين أيضا بهتانا وزورا. وعقدت ندوات لتوضيح الأمر في القرى والمدن، وقلت لهم انني لم أتهم أحدا، بل نقلت ذلك عن الشيخ الخالصي و ناقل الكفر ليس بكافر.» (العدد 721 - الجمعة 27 أغسطس 2004م الموافق 11 رجب 1425ه)
@AghayedNet

1.78K viewsedited 14:15