In 1221/1806, he performed a pilgrimage to Mašhad. Returning through Yazd, he was persuaded by the populace to remain there; thus began a stay of almost twenty years in Iran, during which the shaikh’s reputation spread throughout the country and beyond. By 1223/1808, Fatḥ-ʿAlī Shah began to correspond with him, probably at the suggestion of Ebrāhīm Khan Ẓahīr-al-dawla, the governor of Kermān, who had become one of the shaikh’s most devoted admirers. Aḥsāʾī spent the winter of 1808-09 as a guest of the king in Tehran, but could not be persuaded to transfer his residence there permanently. Returning to Yazd, he settled down more seriously to write the letters and commentaries on which his growing fame was to be built.
By 1229/1814 tension seems to have developed between Aḥsāʾī and some of the notables of Yazd, probably because of his growing influence in the region. Leaving Yazd, he made for Kermānšāh, probably on the invitation of Moḥammad-ʿAlī Mīrzā, under whose patronage he remained, with occasional absences, until about one year after the prince’s death in 1237/1821. Several of the shaikh’s most important works belong to this period, including the Šarḥ al-zīārat al-ǰāmeʿat al-kabīra (1230/1815; Tehran, 1267/1850-51), regarded as his magnum opus; a commentary on the Resālat al-ʿelmīya of Moḥsen Fayż (1230/1815); the Šarḥ al-fawāʾed (1233/1818; Tabrīz[?], 1272/1856), a commentary on his earlier Fawāʾed; al-Resālat al-solṭānīya (1234/1818), in reply to questions from Fatḥ-ʿAlī Shah; the lengthy Šarḥ al-mašāʿer (1234/1818; Tabrīz, 1278/1861-62), a commentary on the Mašāʿer of Mollā Ṣadrā; and the even lengthier Šarḥ al-ʿaršīya (1236/1821; Tabrīz, 1278/1861-62), on Ṣadrā’s ʿAršīya. In 1232/1817 he performed what seems to have been his first pilgrimage to Mecca, following which he stayed for eight months in Naǰaf and Karbalā.
With the death of Moḥammad-ʿAlī Mīrzā in 1821, Kermānšāh and the surrounding region fell into a rapid decline. In 1238/1822, Shaikh Aḥmad left for Mašhad, traveling via Qom and Qazvīn. In Qazvīn he was called a heretic for the first time, by Mollā Moḥammad-Taqī Baraḡānī, who condemned certain passages of the shaikh’s writings as contrary to orthodox teachings on resurrection (maʿād). Leaving the matter unresolved, Aḥsāʾī continued his pilgrimage, after which he visited Yazd and Isfahan. Here he stayed as the guest of ʿAbdallāh Khan Amīn-al-dawla and was treated by both ʿolamāʾ and civic dignitaries as a visitor of considerable importance. Although several months had elapsed since the pronouncement of takfīr or condemnation by Baraḡānī, it is clear from this reception in Isfahan that its effect had not yet made itself felt outside Qazvīn.
Returning to Kermānšāh in June 1823, Aḥsāʾī left after a year to settle in Karbalā. Now aged seventy, he probably planned to remain at the ʿatabāt for the remainder of his life. But Baraḡānī had by this time gained a number of supporters at the shrines in Iraq, including Āqā Sayyed Moḥammad-Mahdī Ṭabāṭabāʾī, Shaikh Moḥammad-Ḥasan Naǰafī, and Āqā Sayyed Ebrāhīm Qazvīnī. Although many eminent ʿolamāʾ in Iran and Iraq continued to express open admiration and support for Aḥsāʾī, his opponents mounted a successful campaign against him at the ʿatabāt. Threatened by these efforts, the shaikh was compelled to leave Karbalā for Mecca, traveling via Baghdad and Syria. Some two or three stages from Medina, he died on 21 Ḏu’l-qaʿda 1241/27 June 1826, aged seventy-three. His grave is in the Baqīʿ cemetery in Medina.
By 1229/1814 tension seems to have developed between Aḥsāʾī and some of the notables of Yazd, probably because of his growing influence in the region. Leaving Yazd, he made for Kermānšāh, probably on the invitation of Moḥammad-ʿAlī Mīrzā, under whose patronage he remained, with occasional absences, until about one year after the prince’s death in 1237/1821. Several of the shaikh’s most important works belong to this period, including the Šarḥ al-zīārat al-ǰāmeʿat al-kabīra (1230/1815; Tehran, 1267/1850-51), regarded as his magnum opus; a commentary on the Resālat al-ʿelmīya of Moḥsen Fayż (1230/1815); the Šarḥ al-fawāʾed (1233/1818; Tabrīz[?], 1272/1856), a commentary on his earlier Fawāʾed; al-Resālat al-solṭānīya (1234/1818), in reply to questions from Fatḥ-ʿAlī Shah; the lengthy Šarḥ al-mašāʿer (1234/1818; Tabrīz, 1278/1861-62), a commentary on the Mašāʿer of Mollā Ṣadrā; and the even lengthier Šarḥ al-ʿaršīya (1236/1821; Tabrīz, 1278/1861-62), on Ṣadrā’s ʿAršīya. In 1232/1817 he performed what seems to have been his first pilgrimage to Mecca, following which he stayed for eight months in Naǰaf and Karbalā.
With the death of Moḥammad-ʿAlī Mīrzā in 1821, Kermānšāh and the surrounding region fell into a rapid decline. In 1238/1822, Shaikh Aḥmad left for Mašhad, traveling via Qom and Qazvīn. In Qazvīn he was called a heretic for the first time, by Mollā Moḥammad-Taqī Baraḡānī, who condemned certain passages of the shaikh’s writings as contrary to orthodox teachings on resurrection (maʿād). Leaving the matter unresolved, Aḥsāʾī continued his pilgrimage, after which he visited Yazd and Isfahan. Here he stayed as the guest of ʿAbdallāh Khan Amīn-al-dawla and was treated by both ʿolamāʾ and civic dignitaries as a visitor of considerable importance. Although several months had elapsed since the pronouncement of takfīr or condemnation by Baraḡānī, it is clear from this reception in Isfahan that its effect had not yet made itself felt outside Qazvīn.
Returning to Kermānšāh in June 1823, Aḥsāʾī left after a year to settle in Karbalā. Now aged seventy, he probably planned to remain at the ʿatabāt for the remainder of his life. But Baraḡānī had by this time gained a number of supporters at the shrines in Iraq, including Āqā Sayyed Moḥammad-Mahdī Ṭabāṭabāʾī, Shaikh Moḥammad-Ḥasan Naǰafī, and Āqā Sayyed Ebrāhīm Qazvīnī. Although many eminent ʿolamāʾ in Iran and Iraq continued to express open admiration and support for Aḥsāʾī, his opponents mounted a successful campaign against him at the ʿatabāt. Threatened by these efforts, the shaikh was compelled to leave Karbalā for Mecca, traveling via Baghdad and Syria. Some two or three stages from Medina, he died on 21 Ḏu’l-qaʿda 1241/27 June 1826, aged seventy-three. His grave is in the Baqīʿ cemetery in Medina.
پیش از این شاهد بودیم که واژه «شیخیه» را کنار «بابیه» و «بهائیه» می آوردند... اما اخیراً «داعش» را هم اضافه کردهاند...!
چندی پیش (دیماهِ 94) همایشی در دهاقان برگزار شد و در راستای نقدِ فرقههای انحرافیِ بابیه و بهائیه و داعش، نام شیخیه را نیز اضافه کردند.
گذشته از آنکه بارها ثابت شده است «شیخیه» غیر از بابیه و بهائیه است، دقیقاً چه شباهی میان داعش و شیخیه یافتهاند که چنین عملی را مرتکب شدهاند؟
همان زمان، برخی از اهل بصیرت به این اشتباهِ روشن واکنشِ مثبتی نشان داده و به پیشنهادِ بخشدارِ محل اقامتشان، نامهای خطاب به برگزارکننده همایش نگاشتند.
تصویر اطلاعیه و نامه، در ادامه آمده است: 👇👇
چندی پیش (دیماهِ 94) همایشی در دهاقان برگزار شد و در راستای نقدِ فرقههای انحرافیِ بابیه و بهائیه و داعش، نام شیخیه را نیز اضافه کردند.
گذشته از آنکه بارها ثابت شده است «شیخیه» غیر از بابیه و بهائیه است، دقیقاً چه شباهی میان داعش و شیخیه یافتهاند که چنین عملی را مرتکب شدهاند؟
همان زمان، برخی از اهل بصیرت به این اشتباهِ روشن واکنشِ مثبتی نشان داده و به پیشنهادِ بخشدارِ محل اقامتشان، نامهای خطاب به برگزارکننده همایش نگاشتند.
تصویر اطلاعیه و نامه، در ادامه آمده است: 👇👇
بسم الله المدبر
حضور محترم مدیریت حوزه علمیه خواهران، بخش دهاقان
سلام علیکم
پیرو انتشار اطلاعیهای با موضوع «همایش تحلیل حوادث آخر الزمان و نحوه مبارزه با آن و جامعه منتظر» و ذکر نام «شیخیه» در کنار فِرَق باطلهی بهائیه و داعش، به اطلاع میرساند
با توجه به بیانات علمای اعلامِ شیعه، شیخیه طایفه و گروهی جدای از شیعه اثنیعشری نیست؛ همانگونه که در استفتائی از دفتر مقام معظم رهبری به عدم انحراف ایشان تصریح شده است و علامه طباطبایی در کتاب فِرق شیعه صریحاً نگاشتهاند: دو طایفۀ شیخیه و کریمخانیه، که در دو قرن اخیر در میان شیعۀ دوازده امامی پیدا شدهاند، نظر به اینکه اختلافشان با دیگران در توجیه پارهای از مسایل نظری است، نه در اثبات و نفی اصل مسایل، جدایی ایشان را انشعاب نشمردهایم
از این رو با اعلام برائت از بابیه و بهائیه و داعش لعنهم الله و اعلان انزجار از تعالیم باطله این گروههای انحرافی خواستاریم واژه شیخیه را از اینگونه اطلاعیهها محو کرده و با توجه به اصل «لزوم وحدت» خواهانیم در این همایش و دیگر همایشها و پژوهشها، درباره شیخیه که در واقع همان شیعه اثنیعشری هستند، واقعبینانه و مستدل برخورد گردد.
با سپاس پیشاپیش از توجه شما
حضور محترم مدیریت حوزه علمیه خواهران، بخش دهاقان
سلام علیکم
پیرو انتشار اطلاعیهای با موضوع «همایش تحلیل حوادث آخر الزمان و نحوه مبارزه با آن و جامعه منتظر» و ذکر نام «شیخیه» در کنار فِرَق باطلهی بهائیه و داعش، به اطلاع میرساند
با توجه به بیانات علمای اعلامِ شیعه، شیخیه طایفه و گروهی جدای از شیعه اثنیعشری نیست؛ همانگونه که در استفتائی از دفتر مقام معظم رهبری به عدم انحراف ایشان تصریح شده است و علامه طباطبایی در کتاب فِرق شیعه صریحاً نگاشتهاند: دو طایفۀ شیخیه و کریمخانیه، که در دو قرن اخیر در میان شیعۀ دوازده امامی پیدا شدهاند، نظر به اینکه اختلافشان با دیگران در توجیه پارهای از مسایل نظری است، نه در اثبات و نفی اصل مسایل، جدایی ایشان را انشعاب نشمردهایم
از این رو با اعلام برائت از بابیه و بهائیه و داعش لعنهم الله و اعلان انزجار از تعالیم باطله این گروههای انحرافی خواستاریم واژه شیخیه را از اینگونه اطلاعیهها محو کرده و با توجه به اصل «لزوم وحدت» خواهانیم در این همایش و دیگر همایشها و پژوهشها، درباره شیخیه که در واقع همان شیعه اثنیعشری هستند، واقعبینانه و مستدل برخورد گردد.
با سپاس پیشاپیش از توجه شما
امروز : یکشنبه 27 ربيع الثانی 1437
عالم رباني وحكيم صمداني مرحوم حاج محمد كريم كرماني رفع الله درجته در تاريخ 27 ربيع الثاني 1287 از تصنيف رسالهای فراغت جستند . نام اين رساله "المهدوية" است .
آقای مرحوم اعلی الله مقامه در زمان نگارش رساله حدود 62 سال از عمر مباركشان گذشته بود. از آن تاريخ تا اكنون حدود 150 سال گذشته است .
وفات آقای کرمانی رفع الله في الخلدِ مقامه در روز دوشنبه 22 ماه شعبان سال 1288 است؛ بنابراين رساله المهدوية در شمار آخرين تصنيفات آن بزرگوار است. اين رساله حدود يك سال و پنج ماه قبل از رحلت ایشان به اتمام رسیده است . با بررسی رسالههای تاریخدارِ ایشان، مشخص میشود ایشان در مدت دو سال قبل از فوت خود یعنی سال 1287و 1288 ظاهراً شش رساله تصنیف فرموده اند که از جمله آنهاست رساله المهدویه.👇👇
عالم رباني وحكيم صمداني مرحوم حاج محمد كريم كرماني رفع الله درجته در تاريخ 27 ربيع الثاني 1287 از تصنيف رسالهای فراغت جستند . نام اين رساله "المهدوية" است .
آقای مرحوم اعلی الله مقامه در زمان نگارش رساله حدود 62 سال از عمر مباركشان گذشته بود. از آن تاريخ تا اكنون حدود 150 سال گذشته است .
وفات آقای کرمانی رفع الله في الخلدِ مقامه در روز دوشنبه 22 ماه شعبان سال 1288 است؛ بنابراين رساله المهدوية در شمار آخرين تصنيفات آن بزرگوار است. اين رساله حدود يك سال و پنج ماه قبل از رحلت ایشان به اتمام رسیده است . با بررسی رسالههای تاریخدارِ ایشان، مشخص میشود ایشان در مدت دو سال قبل از فوت خود یعنی سال 1287و 1288 ظاهراً شش رساله تصنیف فرموده اند که از جمله آنهاست رساله المهدویه.👇👇
موضوع اين رساله : حقيقت نور و كيفيت صادر شدن نور از منير .
مصنف اعلی الله مقامه درباره اهميت اين موضوع و اين رساله چنين مي فرمايند :
و اني لما رأيت ان فهم جميع المطالب علی الحقيقة موقوف علی هذ المسألة و من لم يعرفها لا يعرف شيئا من المسائل من المبدء الي المنتهی كنت كثير التفكر في هذه المسألة و كثير البحث عن خباياها ...
حاصل معنی : [ و چون دیدم که فهم تمام مطالب به طور حقیقت به این مسأله وابسته است و کسی که آن را نشناسد، چیزی از مسائل ابتدای آفرینش تا پایان آن را نمی شناسد بنایراین در این مسأله بسیار فکر میکردم و بسیار از پوشیدگیهای آن جستجو می نمودم ...]
بنیان این رساله، این سوال است که آقای مرحوم کرمانی اعلی الله مقامه مطرح میفرمایند که در مجلسی از شخصی سوال فرمودند :
« فسألته عن هذه المسألة و هي ان النور هذا السراج كيف يصدر من هذا السراج و ما حقيقته ؟»
ترجمه :[ از این مسأله از او سوال نمودم که نور این چراغ چگونه از این چراغ صادر می شود و حقیقت نور چیست ؟ ]
آنچه که از مقدمه رساله مشخص می شود این است که این سوال وقتی برای ایشان پیش آمده است که در کربلا بودند و از محضر سید مرحوم اع استفاده میکردند و چون در آن مجلس ( که از آن شخص آن سوال را نمودند و آن شخص از جواب عاجز شد ) سیدبزگوار اعلی الله مقامه حضور نداشتند هنگامی که خدمت آن بزرگوار رسیدند گفتگوهای میان خود و آن شخص را برای ایشان نقل فرمودند و سپس از ایشان از حقیقت نور و کیفیت صادر شدن نور از چراغ سوال فرمودند. آن بزرگوار در جواب فرمودند : بلا کیف است و از حقیقت مسأله به خاطر مصالحی جواب نفرمودند. آقای مرحوم اعلی الله مقامه می فرمایند : این مسأله باقی ماند و در ذهن من جولان میداد تا این که به حضرت مهدی عجل الله فرجه توسل نمودم که برای من آن مسأله را روشن فرمایند تا این که حضرت عجل الله فرجه فیض رسانیدند و مطلب و حقیقت را فهمیدم و در این رساله به طور اختصار می نویسم آنچه را که آن حضرت به من رسانیدند لذا این رساله را "مهدویة" ناميدم .
این رساله عربی است و دارای 16 فصل است و در مجموعة الرسائل 71 به طبع رسيده است .( از صفحه 270 تاصفحه 340)
مصنف، تاريخ نگارش رساله را چنين مرقوم می فرمايند :
و قد فرغت منها في عصر يوم الاربعاء لثلث بقين من ربيع الثاني من شهور سنة سبع و ثمانين و مأتين من الالف الثاني في بعض جبال لنجر حامدا مصليا مستغفرا منتظرا ظهور دولة الحق داعيا لصاحبها بالفرج العاجل ان شاء الله .
ترجمه : [از نگارش اين رساله در عصر روز چهارشنبه ، 27 ربيع الثاني 1287 در بعضي از كوه هاي لنگر فراغت جستم در حالي كه حمد كننده و درود فرستنده و طلب آمرزش كننده هستم و منتظر ظهور دولت حق مي باشم و براي صاحب آن به فرج و گشايش سريع دعاگو هستم اگر خداوند بخواهد.]
مصنف اعلی الله مقامه درباره اهميت اين موضوع و اين رساله چنين مي فرمايند :
و اني لما رأيت ان فهم جميع المطالب علی الحقيقة موقوف علی هذ المسألة و من لم يعرفها لا يعرف شيئا من المسائل من المبدء الي المنتهی كنت كثير التفكر في هذه المسألة و كثير البحث عن خباياها ...
حاصل معنی : [ و چون دیدم که فهم تمام مطالب به طور حقیقت به این مسأله وابسته است و کسی که آن را نشناسد، چیزی از مسائل ابتدای آفرینش تا پایان آن را نمی شناسد بنایراین در این مسأله بسیار فکر میکردم و بسیار از پوشیدگیهای آن جستجو می نمودم ...]
بنیان این رساله، این سوال است که آقای مرحوم کرمانی اعلی الله مقامه مطرح میفرمایند که در مجلسی از شخصی سوال فرمودند :
« فسألته عن هذه المسألة و هي ان النور هذا السراج كيف يصدر من هذا السراج و ما حقيقته ؟»
ترجمه :[ از این مسأله از او سوال نمودم که نور این چراغ چگونه از این چراغ صادر می شود و حقیقت نور چیست ؟ ]
آنچه که از مقدمه رساله مشخص می شود این است که این سوال وقتی برای ایشان پیش آمده است که در کربلا بودند و از محضر سید مرحوم اع استفاده میکردند و چون در آن مجلس ( که از آن شخص آن سوال را نمودند و آن شخص از جواب عاجز شد ) سیدبزگوار اعلی الله مقامه حضور نداشتند هنگامی که خدمت آن بزرگوار رسیدند گفتگوهای میان خود و آن شخص را برای ایشان نقل فرمودند و سپس از ایشان از حقیقت نور و کیفیت صادر شدن نور از چراغ سوال فرمودند. آن بزرگوار در جواب فرمودند : بلا کیف است و از حقیقت مسأله به خاطر مصالحی جواب نفرمودند. آقای مرحوم اعلی الله مقامه می فرمایند : این مسأله باقی ماند و در ذهن من جولان میداد تا این که به حضرت مهدی عجل الله فرجه توسل نمودم که برای من آن مسأله را روشن فرمایند تا این که حضرت عجل الله فرجه فیض رسانیدند و مطلب و حقیقت را فهمیدم و در این رساله به طور اختصار می نویسم آنچه را که آن حضرت به من رسانیدند لذا این رساله را "مهدویة" ناميدم .
این رساله عربی است و دارای 16 فصل است و در مجموعة الرسائل 71 به طبع رسيده است .( از صفحه 270 تاصفحه 340)
مصنف، تاريخ نگارش رساله را چنين مرقوم می فرمايند :
و قد فرغت منها في عصر يوم الاربعاء لثلث بقين من ربيع الثاني من شهور سنة سبع و ثمانين و مأتين من الالف الثاني في بعض جبال لنجر حامدا مصليا مستغفرا منتظرا ظهور دولة الحق داعيا لصاحبها بالفرج العاجل ان شاء الله .
ترجمه : [از نگارش اين رساله در عصر روز چهارشنبه ، 27 ربيع الثاني 1287 در بعضي از كوه هاي لنگر فراغت جستم در حالي كه حمد كننده و درود فرستنده و طلب آمرزش كننده هستم و منتظر ظهور دولت حق مي باشم و براي صاحب آن به فرج و گشايش سريع دعاگو هستم اگر خداوند بخواهد.]
🌷سندي مهم در اثبات همراهی علمای شيعه و سنی عراق ضدّ علی محمد باب، لعنه الله.
در پی يافتن تصوير شفافی از اين سند هستيم.👇
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
وثيقة تأريخية مهمة توثّق وحدة الرأي بين علماء المسلمين سنة وشيعة في التصدي لحفظ بيضة الإسلام
تبنّت مؤسسة دار التراث في النجف الأشرف نشر وثيقة تأريخية مهمة تشير الى التلاحم والتعاضد التأريخي ووحدة الرأي والفتوى بين علماء المسلمين شيعة وسنة في العراق في التصدي لحفظ بيضة الإسلام، وقد صدرت بشأن دعوة علي محمد الشيرازي المعروف بـ (الباب).
وقال مدير العلاقات العامة والإعلام في المؤسسة حسن الأعسم: "تم إحياء وثيقة الرد على دعوة الباب والتي وُقّعت من كافة علماء المسلمين شيعةً وسُنّة في العراق عام 1844م الموافق 1260هـ بمؤتمر عُقد لمواجهة الإلحاد والتكفير"، مبيــنا: "تعود هذه الوثيقة التأريخية الى الأرشيف العثماني لرئاسة الوزراء في الجمهورية التركية، وتعدّ من الدلائل المهمة على وحدة المسلمين حيث توثِّق التعايش السلمي المتأصل في المجتمع ".👇👇
در پی يافتن تصوير شفافی از اين سند هستيم.👇
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
وثيقة تأريخية مهمة توثّق وحدة الرأي بين علماء المسلمين سنة وشيعة في التصدي لحفظ بيضة الإسلام
تبنّت مؤسسة دار التراث في النجف الأشرف نشر وثيقة تأريخية مهمة تشير الى التلاحم والتعاضد التأريخي ووحدة الرأي والفتوى بين علماء المسلمين شيعة وسنة في العراق في التصدي لحفظ بيضة الإسلام، وقد صدرت بشأن دعوة علي محمد الشيرازي المعروف بـ (الباب).
وقال مدير العلاقات العامة والإعلام في المؤسسة حسن الأعسم: "تم إحياء وثيقة الرد على دعوة الباب والتي وُقّعت من كافة علماء المسلمين شيعةً وسُنّة في العراق عام 1844م الموافق 1260هـ بمؤتمر عُقد لمواجهة الإلحاد والتكفير"، مبيــنا: "تعود هذه الوثيقة التأريخية الى الأرشيف العثماني لرئاسة الوزراء في الجمهورية التركية، وتعدّ من الدلائل المهمة على وحدة المسلمين حيث توثِّق التعايش السلمي المتأصل في المجتمع ".👇👇
🌷احترام بگذارید به مبانی دین، تعظیم کنید امر بزرگان دین را، تعظیم کنید معارف حقه الهیه را، درس و بحث داشته باشید.
برای معرفت و طلب علم به دنیا آمده اید، برای شناخت محمد و آل محمد(علیهم السلام) به دنیا آمده اید. باید امور زندگی برای این هدف بزرگ مقدمه باشد، نه اینکه ما از همه چیز فراموش کنیم و فقط به فکر دنیا باشیم، همّمان دنیا، غممان دنیا، همه چیز دنیا! نه عزیزان من! معیشت را مقدمه طلب فضائل، کسب علم و کسب معرفت قرار دادهاند.
اینجا باید ما ان شاءالله نورانی بشویم تا در برزخ و آخرت خیالمان راحت باشد. اینجا باید نورانی شویم و راه نورانی شدن همین است که همت کنیم در برطرف کردن این نواقصی که دامنگیر ماست، آن مقدارهایی که میسر است. در فکر باشیم به طور قطع و یقین توفیق پیدا می کنیم.
کتاب گفتار مجالس فاطمیه (سلام الله علیها)، سالِ ۱۴۰۸،مجلس ۸
برای معرفت و طلب علم به دنیا آمده اید، برای شناخت محمد و آل محمد(علیهم السلام) به دنیا آمده اید. باید امور زندگی برای این هدف بزرگ مقدمه باشد، نه اینکه ما از همه چیز فراموش کنیم و فقط به فکر دنیا باشیم، همّمان دنیا، غممان دنیا، همه چیز دنیا! نه عزیزان من! معیشت را مقدمه طلب فضائل، کسب علم و کسب معرفت قرار دادهاند.
اینجا باید ما ان شاءالله نورانی بشویم تا در برزخ و آخرت خیالمان راحت باشد. اینجا باید نورانی شویم و راه نورانی شدن همین است که همت کنیم در برطرف کردن این نواقصی که دامنگیر ماست، آن مقدارهایی که میسر است. در فکر باشیم به طور قطع و یقین توفیق پیدا می کنیم.
کتاب گفتار مجالس فاطمیه (سلام الله علیها)، سالِ ۱۴۰۸،مجلس ۸
AghayedNet
امروز : یکشنبه 27 ربيع الثانی 1437 عالم رباني وحكيم صمداني مرحوم حاج محمد كريم كرماني رفع الله درجته در تاريخ 27 ربيع الثاني 1287 از تصنيف رسالهای فراغت جستند . نام اين رساله "المهدوية" است . آقای مرحوم اعلی الله مقامه در زمان نگارش رساله حدود 62…
یکی از نسخههای خطیِ رساله شریف المهدویة
🌷پرسش و پاسخ
ــــ امروزه در میان جوانان و حتی بزرگترها در بسیاری موارد کارهایی شایع است اگر صلاح است حکم مسئله را بیان فرمایید زیرا نوعا توجیه میکنند و میگویند در این زمینهها حکمی نداریم.
(1)بازی با پاسور (با شرایط برد و باخت) و یا محض تفریح؟
(2) بازی بیلیارد؟
(3)رفتن به انواع باشگاهها برای نوع بازیها که نوعا با پخش موسیقی همراه است؟
(4)بازی با منچ که صفحه و مهرههای آن خیلی شبیه به شطرنج است و همچنین بازیهای کامپیوتری و پلیاستیشن که در بین جوانان شایع است؟
ــــ پاسخ: به طور کلی هر برد و باختی به هر صورت و به هر شکل و یا هرگونه اسباب و ابزار کراهت دارد اگر چیزی قرار ندهند و اگر چیزی قرار دهند حرام است مگر در مواردی که در شریعت اجازه داده شده مانند اسبسواری و تیراندازی و دویدن و کشتی، و اگر همراه شود با گناهان دیگر حرام خواهد بود اگرچه چیزی هم برای کسی و یا برای خود قرار ندهند، اهل ایمان باید از تشابه به فساق تا حد امکان خودداری کنند، زیرا اینگونه بازیها باعث تنفر ملائکه میشوند.
ــــ امروزه در میان جوانان و حتی بزرگترها در بسیاری موارد کارهایی شایع است اگر صلاح است حکم مسئله را بیان فرمایید زیرا نوعا توجیه میکنند و میگویند در این زمینهها حکمی نداریم.
(1)بازی با پاسور (با شرایط برد و باخت) و یا محض تفریح؟
(2) بازی بیلیارد؟
(3)رفتن به انواع باشگاهها برای نوع بازیها که نوعا با پخش موسیقی همراه است؟
(4)بازی با منچ که صفحه و مهرههای آن خیلی شبیه به شطرنج است و همچنین بازیهای کامپیوتری و پلیاستیشن که در بین جوانان شایع است؟
ــــ پاسخ: به طور کلی هر برد و باختی به هر صورت و به هر شکل و یا هرگونه اسباب و ابزار کراهت دارد اگر چیزی قرار ندهند و اگر چیزی قرار دهند حرام است مگر در مواردی که در شریعت اجازه داده شده مانند اسبسواری و تیراندازی و دویدن و کشتی، و اگر همراه شود با گناهان دیگر حرام خواهد بود اگرچه چیزی هم برای کسی و یا برای خود قرار ندهند، اهل ایمان باید از تشابه به فساق تا حد امکان خودداری کنند، زیرا اینگونه بازیها باعث تنفر ملائکه میشوند.
🌷پرسش و پاسخ
ـــــ رفتن به قهوهخانهها برای کشیدن انواع قلیان که نوعا ابتدای مبتلاشدن به اعتیاد است، چه حکمی دارد؟
ــــ پاسخ: هرچه به بدن و مال ضرر برساند اسراف است و اسراف جایز نیست و الله لایحب المسرفین و اگر سبب ابتلای به اعتیادهای دیگر شود از جهات دیگر ـ گذشته از اسراف ـ جایز نمیباشد به خصوص قلیان که دود آن مرطوب است و بر دستگاه تنفس تأثیر بیشتری دارد.
ـــــ رفتن به قهوهخانهها برای کشیدن انواع قلیان که نوعا ابتدای مبتلاشدن به اعتیاد است، چه حکمی دارد؟
ــــ پاسخ: هرچه به بدن و مال ضرر برساند اسراف است و اسراف جایز نیست و الله لایحب المسرفین و اگر سبب ابتلای به اعتیادهای دیگر شود از جهات دیگر ـ گذشته از اسراف ـ جایز نمیباشد به خصوص قلیان که دود آن مرطوب است و بر دستگاه تنفس تأثیر بیشتری دارد.
🌷معرفی چند پایاننامه
اهل بصیرت آگاهند که به بعضی از آراء این پایاننامهها نقدهای مفصلی داریم. اما در این مجال، صِرفا برای آگاهی، معرفی میشوند.👇👇
اهل بصیرت آگاهند که به بعضی از آراء این پایاننامهها نقدهای مفصلی داریم. اما در این مجال، صِرفا برای آگاهی، معرفی میشوند.👇👇