تجربه نشون داده
تو هر طور باشی،
مردم طور دیگه ای فکر می‌کنند.

دنیا می‌چرخه و صحنه ها تکرار می‌شه
و نقش ها جابجا.

اعتماد وقتی به وجود میاد که من بدونم
شریک عاطفیم حتی تو موضوعی که ازش
باخبر نیستم هم حواسش به ترجیحات
من هست.

تو فرق نداشتی، من متفاوت دیدمت...

آدما اینطورین دیگه؛
صبر میکنن، صبر میکنن، صبر میکنن؛
یهو همه چیو نبوسیده میذارن کنار...

چه همدیگر را می‌دیدند، چه نمی‌دیدند،
همان دوستانی بودند که بودند.

حرفات، توجیه‌هات، بهونه‌هات همه ‌رو
قبول کردم و پذیرفتم و ساکت شدم.
نه چون قانع کننده بود، نه چون به حرفات
باور داشتم، فقط برای اینکه بفهمی دقیقا
همین‌جایی که دیگه بابت کارات باهات
بحث نمیکنم همینجا نقطه‌‌ایه که تموم
شدی‌.

‏من یه عمر معذرت خواهی به خودم
بدهکارم که همه آدمها رو بیشتر از خودم
دوست داشتم.
بجای اینکه اول به خودم برسم، بقیه رو
در اولویت قرار دادم و این اشتباه بود.

‏یکی از چیزایی که هیچوقت نمی‌تونم
قبول کنم ترجیح دادن دیگران به منه.
یعنی شما یک‌بار بقیه رو به من ترجیح
بدی من تا ابد تنهایی رو بهت ترجیح
میدم.

معلومه که همیشه عصبی بنظر میام،
من کلِ زندگیم در حال جنگیدن بودم...

فکت نامحبوب:
هر چی بیشتر دیده باشی، کمتر نمایش
میدی.
این جمله در مورد همه چیز درسته...

بخشیدن مالِ کسی است که هنوز ارزشمند
است؛ من تو را نبخشیدم، من تو را دور
انداختم.

تو مملکتی که تو خیابوناش میشه شاشید ولی نمیشه بوسید باید رید.

من به شخصه دلم برای هرکی سوخت
نزدیکش که شدم دیدم حقشه؛
"دلتون واسه کسی جز خودتون نسوزه."

زبانتان خوب میچرخد...
ظاهرتان زیباست
ولی عمقی ندارید؛
ضربه مغزیست نتیجه شیرجه زدن
در حوضچه‌ی ذهن شما.

هیچکس
سرش
شلوغ
نیست،
همه‌چیز
به
الویت‌ها
برمیگرده!

و من به یاد لبخندهایت گریه میکنم...

جمله‌ای که ازش تا مغز استخون متنفرم:
مگه من ازت خواستم؟ خودت کردی،
آدمو اون لطف و مهربونیشو بی عزت
میکنید و باعث میشید دیگه نه تنها
برای شما بلکه اون ادم برای هیچکس
دیگه‌ای قدمی از روی محبت برنداره.

و
اما
عزیزِ
من،
آنکه
تورا
دوست
داشته
باشد
به
تماشای
رنجت
نخواهد
نشست!

یه لایه‌ی دیگه غم روم بشینه، سقوط می‌کنم...