🎼❤️🎼

🎼به حق شمس الحق
🗣#مهرداد_ملکی
---------------------------
ای زندگی ِ تن و توانم همه تو ...
جانی و دلی،
ای دل و جانم همه تو...
تو هستی من شدی،
از آنی همه من...
من نیست شدم در تو،
از آنم همه تو ...

#مولانای_جان

🍏🍎🍃

○

من اهل سرزمین انگورهای کلاه دارم که در تپه های بدرانلو از تاک‌ها آویزان بودند.

حدود هفتاد سال قبل ،با دستان پرمهر و جادویی، مام‌پهلوی، مامای قابل و با تجربه شهر بجنورد، به این دنیا سلام کردم.

شنیده بودم، خوشحالی پدر ومادرم در لحظه آگاهی از تولد فرزند پسر، خیلی وصف ناپذیر بوده.

قبل از تولدم اکثر بستگان نزدیک پسر دار شده بودند، گوشواره طلای نذری نگین دار را سال‌ها در لاله گوش راستم تا اول دبستان حس کرده ام.

من اهل کوچه سعدیم، اول بازار. مثل همه، کودکی کردم وبازی‌های کودکانه
با طوقه‌ی خالی دوچرخه، همه‌ی طول و عرض کوچه بهار را رفته ام.
.
با قله کمانی که از چوب درخت قره آغاج ساخته شده بود، چه کیفی می‌کردم.
چه همه، با تکه کوچکی از پوست و موی گوسفند که سربی بهش وصل بود لنگ زده‌ام.

دبستان ابن سینا را با آقای وطنیان و صمدی، گرمه ای و حیدرزاده، در گاراژ ضیایی، و سپس انتهای اسفالت خیابان بش قارداش به یاد می‌آورم.

مزه‌ی خوب فتیر مسکه، بوی چایی کاکوتی ،آش‌های صمیمانه یارمه، با چریش فراوان و دوغ‌های ترش کنار سفره را، خوب یادمه.

وقتی بزرگ تر شدم، با کت و شلوارهای دوخت هوشمند، سفیدگران و زهرایی و پیراهن‌های کار آقای نظیفی، پیراهن دوزی رکس، در اول پاساژ توسلیان، کلی پز دادم.

از جوون ترها یاد گرفته بودم، یقه‌ی پیراهنم را روی یقه کتم بیندازم، عشقی داشت.

با انبوه پسران و دختران دبیرستان نعیمی و ایراندخت همگام مسیر خیابان پهلوی و کوچه صدر آباد را طی کرده ام.
خانم جهان پناه در دبیرستان دخترانه ایراندخت و آقای هدایت در دبیرستان نعیمی را خوب بیاد دارم.

من در آن دیار بارها از "کی‌نه یول" پیاده و یا با دوچرخه به بش قارداش رفته‌ام، که هر وقت دلم برای آب مهربان وماهی‌های آرام اون تنگ می‌شد.

چه همه چنار داشت، با کلی سایه برای اطراق و چه همه آفتاب داشت که سنگ‌های کنار استخر را گرم می‌کرد تا ما که لرزان و سرمایی به آنها تکیه می‌دادیم، گرم بشیم.

چقدر املت خوردیم که روی پیک نیک درست می‌کردیم، ویک عالمه ۲۱ غلیظ نگاه کردیم، که ساعت‌ها بدون خستگی ادامه داشت.

من شرم و حیای دختران دم بخت، در مراسم خواستگاری را به‌یاد می‌آورم که با صورت‌های سرخ شده از خجالت، برای بزرگترهای فامیل داماد آینده چایی می‌آوردند.

من نگاه کنجکاو وموشکافانه‌ی مادر و خواهر پسران دم بخت را که لحظاتی طولانی حرکات عروس آینده را ورانداز می‌کردند خوب یادمه.

ساز جادویی علیخان آبچوری و ضرب‌آهنگ زیبای حسین به بی، روی دایره را خوب به خاطر سپرده ام که خستگی ناپذیر ساعت‌ها عروسی را گرم می‌کردند.
من اهل سرزمین دوقرصه و قاشده، قولده
هستم. مگر می‌شود آن نواهای برخاسته از دل را فراموش کرد.

من اضطراب مشق‌های زیاد عید را چشیده‌ام که گاهی تا نزدیکی‌های روز ۱۳ هنوز انجام نداده بودم.

با نوای طبل و سنج مراسم محرم، با انبوه دستجات عزاداری تا معصوم زاده رفته ام، ومزه‌ی حلیم حسینیه جاجرمی را چشیده که سال‌هاست در خاطرم مانده.

برای قهرمانان شهرم در تنها سالن کشتی سبزه میدان خوشحالی کرده و از فوتبا ل حسن مظفر ،موسی نودهی ،فیروز فرید
پرویز، دلاوری ،محمود مهرنیا، نصر زرین، غیرتی، زردکانلودو...کیف کرده ام.
من صدارتی و ترانه را با این‌که سال‌هاست دیگر نیستند،دوست دارم.

دکه های بلوار را یادمه، با بوی کباب و چنجه که دودش هم، همه را مست می‌کرد.

تنورهای خانه که با هیزم داغ می‌شد و بوی نان تازه را که آماده می‌شد، هیچ وقت فراموش نمی‌کنم و مادرم که تا کمر خم می‌شد تا با فراموشی گرمای داغ تنور زودتر نان آماده شده را بذاره تو سفره‌ی کنار تنور، تامن ناخونک بزنم و اون لذت ببره.

مگر می‌شه بوی سبزی‌های فراوان توی مغازه های اول بازار را که ریحون ها خوشبوترش می‌کرد، فراموش کنی.

مگر می‌شه از نوای آخرین ترانه های سوسن که از مغازه حیدر طوسی به گوش می‌رسید لذت نبرد.
چه بویی داشت کتاب‌های نو و دفترهای قشنگ مغازه‌ی آقای طبری.

من آدم‌های نشسته داخل آرایشگاه ایمانی را زیاد دیده ام، که او هم اصلاح می‌کرد و هم با بقیه گرم صحبت بود.
درشکه ها یادم می‌آد با درشکه‌چی‌های زمخت.
گاری‌های پر از هندوانه و خربزه را، خوب بیاد دارم که آن وقت‌ها مردم فراوان می‌خریدند.
من عروسی‌ها یادم مونده و حمل خنچه های اهدایی برای عروس.

من هنوز عاشق ساز وطنم هستم.
هنوز دوست دارم صدا و ولوله‌ی شادی در کوچه، پس کوچه های شهرم را بشنوم.
من اهل آن دیارم.

من عاشقم، عاشق سرزمین انگورهای کلاه داری!

"احمدعلی مجاهد"
تیرماه ۱۴۰۱ ایران.جولای ۲۰۲۲
ایالت ماساچوست، شهر گرافتون.
🍏🍎🍃

○

نخستین وظیفه‌ی ما ناامیدنشدن است. نباید بیش از اندازه به کسانی گوش فرادهیم که فریاد میزنند دنیا به آخر رسیده ...

تمدن‌ های جهانی به این راحتی محدود نمی‌ شوند و اگر هم قرار باشد فرو بریزد -بی‌تردید- پس از دنیاهایی دیگر فرو خواهد ریخت.

این کاملاً درست است که ما در عصری مصیبت‌ بار زندگی میکنیم. اما بسیاری از مردم مصیبت را با ناامیدی اشتباه میگیرند. لارنس اظهار میداشت: "مشکلات باید همانند تازیانه‌ای محکم باشد که بر سیه‌روزی فرود آید."
این تفکری سالم است که باید بی‌درنگ عملی گردد.

✍#آلبر_کامو
📕عشق به زندگی
🔁امیر لاهوتی
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

گذشته، گذشته‌ها گذشته
هرگز به غصه خوردن، گذشته بر نگشته

به فکر آینده باش، دلشاد و سرزنده باش
به انتظار طلعت خورشید تابنده باش

عمر کمه صفا کن، رنج و غمو رها کن
اگه نباشه دریا، به قطره اکتفا کن
🍏🍎🍃

●○

بازیگر؛ آفرینش با جانِ خویش است.

امروز، روز هنرمندانی‌است که جهان را نه با کلام، که با جانشان روایت می‌کنند.

بازیگرانی که هر بار بر صحنه می‌روند، تکه‌های خود را به تماشا می‌گذارند. کسانی که در پوست دیگران فرو می‌روند، و ما را با خود به سفری می‌برند میان رنج و شادی، میان رؤیا و یاد.

روز بازیگر، فقط روز بازیگران نیست که بر پرده نقره‌ای می‌درخشد یا بر صحنه تئاتر جان می‌دهد. صحنه دلدادگان است؛ آنها که در برابر هر چشم، هزار نقش می‌پذیرند، اما بیرون از نور، گاه بی‌نام و بی‌نشان می‌مانند.

بازیگری، تجسم درد است و لذت، و گاهی فریادی‌است خاموش، که تنها نگاه مخاطب آن را می‌شنود.
بازیگر، همنفس تپشِ جامعه است؛ آیینه‌ای‌است که هر روز تَرَک تازه‌ای از مردم زمانه‌اش را در خود منعکس می‌کند.

در این روز، باید کلاه از سر برداشت برای تمام بازیگرانی که بر صحنه زندگی ما، گاه خنداندند، گاه گریاندند، و همیشه چیزی ورای متن به ما بخشیدند:
«حس، حضور، حقیقت.»

روزتان مبارک، بازیگران جان، راویان بی‌مرزِ احساس.

✍#علی_طاهری
🍏🍎🍃

○●
بازیگران راویان درد اند
راویان خشم، کین... عصیان ...
راویان عشق ...

روز بازیگر
به بازیگرانی که با عشق؛
راویان پس کوچه های تلخ و
شیرین امواج پرتلاطمِ دریای زندگی اند‌... مبارک!

#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃

🎧 #غزلیات_حافظ_77
📖 هر روز یک غزل از حافظ
-------------------------
بلبلی برگِ گُلی خوش رنگ در منقار داشت
و اندر آن برگ و نوا خوش ناله‌هایِ زار داشت

گفتمش در عین وصل‌، این ناله و فریاد چیست؟
گفت ما را جلوهٔ معشوق در این کار داشت

یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض
پادشاهی کامران بود، از گدایی عار داشت

در نمی‌گیرد نیاز و نازِ ما با حُسنِ دوست
خُرَّم آن کز نازنینان‌، بختِ برخوردار داشت

خیز تا بر کِلکِ آن نقاش‌، جان افشان کنیم
کـ‌این همه نقشِ عجب در گردشِ پرگار داشت

گر مریدِ راهِ عشقی فکرِ بدنامی مکن
شیخِ صنعان خرقه رهنِ خانهٔ خَمّار داشت

وقتِ آن شیرین قلندر خوش که در اَطوارِ سیر
ذکرِ تسبیحِ مَلَک در حلقهٔ زُنّار داشت

چشمِ حافظ زیرِ بامِ قصرِ آن حوری سرشت
شیوهٔ جَنّاتُ تَجری تَحتِهَا الاَنهار داشت

🍏🍎🍃

○

اگر ارتباطِ نسل‌های آینده با شعرِ گذشتهٔ فارسی حفظ شود، شعرِ حمیدی در آینده می‌تواند یکی از مظاهر جمالِ هنریِ زبان فارسی در عصرِ ما باشد و اگر ارتباط نسل‌های آینده از این نوع فرهنگ قطع شود–که متأسفانه بر اثر مساعی تعمدیِ وزارت آموزش و پرورش و دانشگاه‌ها، قراین روز‌به‌روز از این انقطاع خبر می‌دهند–شعر حمیدی و بهار و طبعاً فردوسی و مولوی و سنایی و همهٔ بزرگان کهن، این جمال و جلوه‌ای را که امروز برای بعضی از ماها دارد، دیگر برای آیندگان نخواهد داشت و چنان روزی مباد!

#دکترمحمدرضاشفیعی‌کدکنی
-------------------‐-
خوشه چین هیچ خرمن نیستم
گوهر خلقی به دامن نیستم

ارزنی از خوشه های دیگران
گر نکو بینی به خرمن نیستم

#دکتر مهدی حمیدی شیرازی ادیب، شاعر، استاد دانشگاه، مترجم و منتقد ایرانی بود. از مشهورترین سروده‌های او می‌توان به شعر قوی زیبا یا همان مرگ قو اشاره کرد. وی از منتقدان مشهور نوگرایی و شعر نیمائی بود و آثار خود را حول ادبیات کلاسیک می‌سرود.

تاریخ تولد: ۵ مهٔ ۱۹۱۴، شیراز
فوت: ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۶، تهران
محل دفن: آرامگاه حافظ، شیراز
زاد روز دکتر حمیدی شیرازی 🌷

🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

چو روزی
ز آغوشِ دریا بر آمد
شبی هم
در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی
آغوش وا کن ...
که می خواهد‌
این قوی، زیبا بمیرد ...

زاد روز دکتر حمیدی شیرازی 🌷
‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌‍🍏🍎🍃

‌

زندگی در جایی که یک مشت نادان دور و برت باشند سخت است...
اما زندگی در جایی که قدرت در دست همان نادانان باشد وحشتناک است!


👤#آلبر_کامو
🍏🍎🍃