مفر را دهخدا این‌گونه گفته:
جایی که در آن گریخته نشیند و از آفت امن یابد.

و‌این‌جا‌پناهگاهی‌ست‌
برای‌‌خلوت‌با‌کلمات‌و‌کنار‌ابیات‌‌نشستن.🤍