https://gowharin.ir/gowhar/52703
نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را خار و خس بستر سنجاب بود آتش را بهره از عمر بود تیره روانان را بیش زودتر جذب کند خاک می بی غش را خوابش از بستر بیگانه پریشان نشود هر که در زندگی از خاک کند مفرش را چشم بر شست تو دارند غزالان حرم خالی از تیر به بازیچه مکن ترکش را به جز از جاذبه مهر و محبت صائب کیست از خانه برون آورد آن سرکش را؟ صائب تبریزی : دیوان اشعار : غزلیات : غزل شمارهٔ ۵۰۶ گوهرین (گنجینه های مکتوب) https://gowharin.ir https://gowharin.ir/gowhar/52703