«Αυτό το σπίτι ανήκει στον γιο μου, οπότε από σήμερα ανήκει και σε μένα», είπε η Έβελιν σταθερά, καθώς μία από τις ανιψιές της έσερνε το ακριβό μου στρώμα προς το σκοτεινό κελάρι του κήπου.